مهدی باوری در فرهنگ تشیع...

شیعیان درباره امامان معصوم (علیهم السلام) خویش به حقایقی والاتر معتقدند. به اعتقاد شیعه، امام هر عصر و زمان، نه تنها مرجع علمی و سیاسی مردم است، بلکه کسی است که به خواست خدا در همه مقام های پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به جز مقام نبوت و رسالت، شریک شده است.
علم امام معصوم (علیه السلام)، علم خدایی و قدرت او، قدرت خدادادی است. حکومت او نیز حکومتی ظاهری نیست و فقط جنبه سیاسی و علمی و فرهنگی ندارد؛ بلکه یک نوع اتصال بین خدا و خلق است.
خداوند متعالی، علم و حکمت را به امام (علیه السلام) افاضه می کند و به قدرت خویش، کرامت هایی را به او عطا می فرماید به همین جهت، امام بدون این که به تحصیل و اکتساب علم نیاز داشته باشد، در سنین کودکی چیزهایی را می داند که عالمان بزرگ در سنین پیری هم به آن نمی رسند.
امام از نظر تکلیف هم مثل مردم دیگر در 15 - 16 سالگی مکلف نمی شود؛ بلکه از ابتدای تولد مکلف است. درک او، مثل درک مردم دیگر نیست.
اگر هم در طفولیت به مقام امامت برسد، آن چه را بر عهده امام نهاده شده است می داند. حتی زبان طائفه های گوناگون مردم را نیز می داند و با هر کسی به زبان خودش سخن می گوید.
بالاتر از همه اینها، امام (علیه السلام) بر قلوب مردم ولایت قلبی و روحی و به بندگان شایسته خدا و پیروان راستین خود عنایت خاصی دارد. دعایی که در حق پیروان واقعی خود می کند، رد نمی شود و به اجابت می رسد.
امام از رفتار مردم، و از نیت ها و ویژگی های قلبی آنها آگاه است. نه تنها امام حاضر، در زمان حضور خود این ویژگی ها را دارد، بلکه امام زمان (عج) هم در زمان غیبت خود از تمام رفتار و نیت ها و حالات شیعیانش آگاه است.
این جزو اعتقادهای ویژه شیعیان است که در وقت درماندگی و قطع امید از همه جا، به امام دوازدهم (عج) متوسل می شوند و حضرت نیز دستگیری می فرماید.

به اعتقاد شیعه، امام هر عصر و زمان، نه تنها مرجع علمی و سیاسی مردم است، بلکه کسی است که به خواست خدا در همه مقام های پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) به جز مقام نبوت و رسالت، شریک شده است.

کار امام در مسیر حکمت خدا است و او تا جایی می تواند تصرف کند که در مسیر اراده خدا باشد. وجود امامان و کارهای ایشان مکمل دستگاه حکمت خدا است، نه معارض دستگاه او.
اراده امام همان اراده خدا است: «قلوبنا أوعیه لمشیته الله»؛ دل های ما، جلوه گاه خواست خدا است، ظرفی است که مشیت خدا در آن تبلور و تجلی می یابد. قلب امام هر آن چه را که خدا می خواهد، همان را اراده می کند، نه چیز دیگری غیر از آن را.
تاثیر مهدی باوری در زندگی فردی و اجتماعی
خداوند بر ما منت نهاده و به ما چنین احسانی کرده است که وجود ولی اعظمش را بشناسیم و به او ایمان بیاوریم. این اعتقاد در زندگی ما می تواند آثار عمیقی داشته باشد. ما از این بزرگداشت ها و خاطره ها چه درسی باید بگیریم؟
هر کسی در این راه گامی بردارد و حتی پرچم کوچکی را به دوش بگیرد، در پیشگاه الاهی مأجور خواهد بود. این جشن ها و غوغاها برای چیست؟
ما موظفیم به او معتقد باشیم؛ به او عشق بورزیم؛ سالروز تولدش را جشن بگیریم؛ دل ها را شاد کنیم؛ شهرها را زینت کنیم ولی هدف از این کارها چیست؟ این سر و صداها به نام حضرت برای چیست؟ آیا برای این است که چند روزی شاد باشیم؟ چه سرّی در این اعتقاد نهفته است؟ این اعتقاد چه تأثیری در زندگی فردی و اجتماعی ما دارد.

5a50c361f0cd0.jpg

عرضه اعمال به محضر امام زمان (علیه السلام)
ما معتقدیم که امام زمان (عج الله) از کارهای امت، به ویژه شیعیان آگاه است طبق برخی از روایات، تمام کارهای ما، هر هفته یک روز یا دو روز و طبق بعضی دیگر از روایات، هر روز و مطابق روایاتی دیگر، هر صبح بر امام عصر (عج الله) عرضه می شود.
صاحب تجارتخانه ای را در نظر بگیرید که هر روز سری به دفتر می زند تا ببیند چه معامله هایی در آن روز انجام گرفته است؛ آن گاه هفته ای یک بار، مطالعه ای دقیق روی دفتر انجام می دهد و در آخر ماه نیز مرور و محاسبه دقیق تری بر تک تک معامله ها می کند و سرانجام در هر سال، یک حسابرسی کلی از وضعیت تجارتخانه اش دارد.
ممکن است وضع مردم در برابر امام زمان (عج الله) نیز از این قبیل باشد که یک مرحله از عرض اعمال، در هر صبح و هر شام انجام می گیرد. کارهایی که مردم شب انجام داده اند، صبح، خدمت حضرت ولی عصر (عج الله) عرضه می شود و کارهایی که از صبح تا شام انجام داده اند، شب به حضور آن بزرگوار ارائه می شود. در مرحله ای دیگر، مجموع کارهای هفتگی را در دو روز دوشنبه و چهارشنبه به حضور امام عرضه می دارند و سرانجام در شب قدر، تمام مقدرات مردم بر وجود مقدس ولی عصر (عج الله) عرضه می شود.

آثار تربیتی این اعتقاد
چنین اعتقادی باید تاثیر مهمی در زندگی ما داشته باشد؛ چه در زندگی فردی و چه در زندگی اجتماعی، هر یک از ما باید فرض کنیم همان کاری را که روزانه انجام می دهیم، هنگام شب در معرض اطلاع شخص بزرگی که به او فراوان احترام می گذاریم، قرار می گیرد. هر کسی در زندگی خود برای کسی شخصیت و احترام قائل است و دوست دارد آبرویش در مقابل او محفوظ باشد.
برای مثال اگر دانش آموزی احتمال بدهد که امروز یک دوربین مخفی در کلاس نصب می شود که از تمام کارهای او فیلمبرداری می کند و شب هنگام، اولیای مدرسه آن فیلم را تماشا می کنند، آیا رفتار چنین فردی در کلاس با روزهای دیگر یکسان خواهد بود؟ هر قدر هم که آدمی لاابالی باشد، می کوشد در آن روز مؤدب تر و منظم تر باشد؛ زیرا دلش نمی خواهد چیزی را که باعث آبروریزی او می شود، دیگران ببینند.
حال اگر ما توجه داشته باشیم تمام اعمالی که انجام می دهیم، هر صبح و شام یا هر هفته خدمت امام زمان (عج الله) ارائه می شود، تاثیر بسیار بالایی در سازندگی ما خواهد داشت.
اگر ما توجه داشته باشیم تمام اعمالی که انجام می دهیم، هر صبح و شام یا هر هفته خدمت امام زمان (عج) ارائه می شود، تاثیر بسیار بالایی در سازندگی ما خواهد داشت.
اگر همواره به این حقیقت توجه داشته باشیم که ریز و درشت سخنانی که می گوییم، تمام نگاه هایی که به مکان ها و اشخاص می اندازیم، هر گامی که برمی داریم و هر حرکتی که در پنهان یا آشکارا انجام می دهیم، و حتی نیت هایی که می کنیم، همه و همه در محضر مولا و سرورمان قرار می گیرد، به طور مسلم رفتار و گفتار ما تغییر خواهد یافت؛ چرا که هیچ یک از ما دوست ندارد امام زمان (عج الله) کارهایی ناشایست یا کم ارزش را از او مشاهده کند.
اگر به چنین حقیقتی توجه داشته باشیم، همواره می کوشیم کاری نکنیم که دل مولایمان از ما برنجد؛ چرا که رنجش قلب مقدس او، رنجش رسول خدا (صلی الله علیه و آله) است و رنجش رسول خدا (صلی الله علیه و آله) قهر و عذاب الاهی را در پی دارد: «الذین یؤذون رسول الله لهم عذاب الیم»؛(توبه :9) آنان که پیامبر خدا را می آزارند، عذابی دردناک در پیش دارند.
بنابراین، بر ما لازم است کارهایی را انجام دهیم که قلب مقدس ولی عصر (ارواح العالمین له الفداء) را خوشحال و شاد کند.
هر کسی، کسی را دوست دارد و دلش می خواهد آن دوست از او خوشحال شود. اگر به امام زمان عشق می ورزیم، هیچ گاه راضی نمی شویم دل او از ما مکدر شود؛ البته آن بزرگوار آن قدر مهربان است که اگر گاهی لغزش های کوچکی از ما سر بزند، برای ما استغفار می کند.
اگر شخصی که دائم توجهش به وجود مقدس ولی عصر (عج الله) است و همواره از اعمال بد می پرهیزد، به طور تصادفی اشتباهی مرتکب شد، وقتی نامه عملش را خدمت ولی عصر (عج الله) می برند، حضرت برای او دعا و استغفار می کند و از خدا می خواهد که او را ببخشاید؛ اما اگر خدای ناکرده، ارتکاب گناه، رفتار همیشگی فرد باشد، لیاقت ولایت حضرت را از دست می دهد که از چنین وضعی به خدا پناه می بریم.

منبع: آفتاب ولایت - آیت الله محمد تقی مصباح یزدی،آستان قدس رضوی





[ چهارشنبه 12 اردیبهشت 1397  ] [ 8:17 AM ] [ زینب زارع ]
نظرات