برای الهه ام..

ایت الله  وحید  خراسانی : اين مسیحیت، با همه­‌ی تشکيلاتش، متن کتاب دينش اين است که خدا وقتی آدم را خلق کرد، از خلقت آدم پشيمان و غصه­‌دار شد و در دل خودش محزون شد. اين خداپرستی نصاری است!
آن وقت ما بايد بفهميم چه خبر است؛ او چه کسی بود که آمد و دنيا را از اين گرداب جهل و موهومات در آورد و گفت: «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ (*) اللَّهُ الصَّمَدُ (*) لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ (*) وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ (*)».
آن کسی قدر اين سوره را می‌فهمد که بداند خداشناسی و خداپرستی يعنی چه. و اين به برکت چه کسی بود؟ او چه کسی بود که ما را از اين گرداب ضلال بيرون آورد؟
خودِ عمر بن الخطاب کسی است که به دست خودش، دختر خودش را زنده زير خاک کرده. چنین مردم و چنین امتی در منتهی درجه­‌ی وحشی‌گری،  ملتی که صبح، از حلوا و خرما، خدا درست می‌کردند و بر آن سجده می‌کردند، و ظهر هم آن خدا را می‌خوردند! چنین امتی را به اينجا رساند که «شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَالْمَلَائِكَةُ وَأُولُو الْعِلْمِ قَائِمًا بِالْقِسْطِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ». و چنین دينی و چنین کتابی آورد: « إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِيتَاءِ ذِي الْقُرْبَى وَيَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ».
خورشيدی بود، که عالمی را نور باران کرد! دنيا کوچک‌تر از اين است که در الفبای «نهج البلاغه­‌ی» وصیّ او فکر کند. «أَنَا أَدِيبُ اللَّهِ وَ عَلِيٌّ أَدِيبِي‏». خودش را خدا پرورد، او هم علی (علیه السلام) را پرورد.
اين «نهج البلاغه­» اقيانوس علم و حکمت و دريای معرفت است، اين پيغمبر و اين آورده­‌ی او!

 

در رابطه با لقب اباصالح برای امام زمان دو نکته مطرح است در این رابطه عده ای تحلیلی را ارائه دادند بر اساس آیه 105 سوره انبیا مبنی بر اینکه زمین را بندگان صالح به ارث می برند و چون امام زمان، رهبر و بزرگ صالحان است می شود به او اباصالح گفت؛ چراکه او پدر معنوی صالحانی است که زمین را به ارث می برند.

عده ای خواستند بگویند این لقب مستند به روایات است ولی ما روایتی نداریم از ائمه که لقب اباصالح را برای امام گفته باشند، آنچه در روایات است این است که اگر کسی در راه ماند و راه را گم کرد می تواند صدا بزند اباصالح تا کسی بیاید و او را نجات دهند و این که اباصالح از طایفه جنیان است.

توصیه ما این است که مردم از القابی که در روایات به کار برده شده مانند حجت، قائم و مهدی و ... استفاده کنند و از به کار بردن اباصالح که ریشه روایی ندارد پرهیز شود.
 

یکی از ادیانی که نامشان در قرآن آمده ، « صائبین » هستند که به حضرت یحیی گرایش دارند و برای ستارگان تأثیر قائل اند . نماز و مراسم ویژه ای دارند و هنوز در خوزستان گروهی از آنان هستند !
این فرقه ، رهبری دانشمند و مغرور داشتند که بارها با امام رضا (ع) گفتگو کرد ولی زیر بار نمی رفت 
 در یکی از جلسات ،

امام رضا (ع) استدلالی کرد که او تسلیم شد و گفت : اکنون روح من نرم شده و حاضرم مکتب تو را بپذیرم ،

»» ناگهان صدای اذان بلند شد ،

امام رضا (ع) جلسه را ترک کرد ، مردم گفتند : « فرصت حساسی است ، چنین فرصتی پیش نمی آید » . امام (ع) فرمود : « اول نماز ! » .
او که این تعهد را از امام دید ، علاقه اش بیشتر شد . بعد از نماز گفتگویش را تکمیل کرد و ایمان آورد . (بحار ، ج 3 ، ص 175

امیر المومنین  علیه السلام :  اِعلَمُوا اَيُّهَا النَّاسُ اَنَّهُ مَن لَم يَملِكُ لِسانَهُ، يَندَم.                                            ای مردم ! بدانید که هرکس اختیار زبانش را نداشته باشد. پشیمان شود.