بسمه تعالی

امسال در میانه ماه مبارک رمضان و شب تولد امام حسن مجتبی (ع) ، شعرا میهمان افطار رهبری بودند . شعری از شعرای هند ، که ایشان هندو هم هستند ، عجیب زیبا بود .

تمام خلق به مستی کشند جام علی(ع)
 بالرام شکلا ، شاعر هندو
به من رساند نسیم سحر سلام علی
برهمنم که شدم چون عجم غلام علی(ع)
من ضعیف چگونه به شعر پردازم
کنار معجزه کامل کلام علی(ع)
چو کودکی که ز مادر آموزد
خوشم که نکته می آموزم از مرام علی(ع)
ز بندهای جهان آن زمان رها گشتم
که اوفتادم چو مرغکی به دام علی(ع)
مساز بطن خودت را چو گور جانداران
مرا غلام کند این صدا ز کام علی(ع)
علی علی و علی عالی و علی اعلا
پر است هفت ممالک ز عطر نام علی(ع)
سلام ما به علی(ع) آن وصی پیغمبر(ص)
سلام ما و رسولان به احترام علی(ع)
چو نزد حضرت حق سجده کرده است و قیام
بود قیام همه سجده و قیام علی(ع)
علی(ع) امیر خرابات عشق و توحید است
تمام خلق به مستی کشند جام علی(ع)
خدا کند که بخوانم چو مردم آزاد
علی امام من است و منم غلام علی(ع)
 

بسمه تعالی

شعر بسیار معروف و باارزشی از ملّای رومی . این شعر را خوانندگانی هم خوانده اند ، لکن خواندن دولتمند خلف تاجیک ، شنیدنی است . اگر بخواهید می توانید دانلود نمائید .

گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا                                 

آباد اگر نمی‌کنی ویران مکن مرا

حیف است اگر چه کذب رود بر زبان تو                   

از وعده‌ی دروغ، دلی شاد کن مرا

پیوسته است سلسله‌ی خاکیان به هم                           

بر هر زمین که سایه کنی، یاد کن مرا

شاید به گرد قافله‌ی بیخودان رسم                             

ای پیر دیر، همتی امداد کن مرا

گشته است خون مرده جهان ز آرمیدگی                     

دیوانه‌ی قلمرو ایجاد کن مرا

بی حاصلی ز سنگ ملامت بود حصار                     

چون سرو و بید ازثمر آزاد کن مرا

دارد به فکر صائب من گوش عالمی                       

یک ره تو نیز گوش به فریاد کن مرا

ای شده غره در جهان دور مشو دور مشو                

یار و نگار در برت دور مشو دور مشو

خلق منم خانه منم دام منم دانه منم                          

عاقل و دیوانه منم دور مشو دور مشو

كعبه اسرار منم جبه و دستار منم                           

راهب و زنار منم دور مشو دور مشو

میر منم پیر منم بسته به زنجیر منم                        

صاحب تدبیر منم دور مشو دور مشو

شاد منم داد منم بنده و آزاد منم                              

اندوه دل شاد منم دور مشو دور مشو

شام منم روز منم عشق جگر سوز منم                    

شمع دل افروز منم دور مشو دور مشو

روضه منم حور منم ناز منم نور منم                     

جنت معهود منم دور مشو دور مشو

بسمه تعالی

چندی پیش این شعر را در یکی از سایتها دیده بودم . از جهاتی با شرائط این روز ها ، دوباره همخوانی دارد . چه از نظر داخلی و چه از نظر منطقه ای و بین المللی . بد ندیدم که مجددا طرح شود .

من دیو شهر قصه‌ها را دوست دارم!

زنجیرو بند اشقیا را دوست دارم!

بسمه تعالی

علیرضا قزوه

و بی‌گمان اگر داعش بیاید و در سامرا جولان دهد
بعضی وزیرهای علوم
در بعضی نقاط جهان
بی‌خیال داعش و کربلا
در کار مهره‌چینی خود هستند
منظور من شاید وزیر علومی باشد در بورکینافاسو
و بی‌گمان اگر داعش بیاید و در نجف جولان دهد
بعضی وزیرهای خارجه بعضی نقاط جهان
همچنان لبخند می‌زنند و
از هفت روز هفته‌شان شش روز را با پنج به‌علاوه یک سپری می‌کنند

بسمه تعالی

رباعی گفتی و تقدیم سلطان غزل کردی
معمای ادب را با همین ابیات حل کردی

رباعی گفتی و مصراعی از آن را تو ای بانو
میان اهل عالم در وفا ضرب‌المثل کردی

فرستادی به قربانگاه اسماعیل‌هایت را
همان کاری که هاجر وعده کرد و تو عمل کردی

کشیدی با سرانگشتت به خاک مُرده، خطی چند
تمام شهر یثرب را به خاک طف بدل کردی

خودش را در کنار مادرش حس کرد بغضش ناگهان وا شد
خدا را شکر بودی زینب خود را بغل کردی

چه شیری داده‌ای شیران خود را که شهادت را
درون کامشان شیرین‌تر از شهد و عسل کردی
***
رباعی تو بانو! گرچه تقطیع هجایی شد
به تیغ اشک خود، اعرابشان را بی‌محل کردی

 محسن رضوانی

راز جانسوز ترین حادثه

نیمه شب، اشک،‌ عزا، آه چه غوغا شده بود

مجلس ختم علی بود که برپا شده بود

گریه کن: دیده ی خونبار ولی الله و

روضه خوان: چشم کبودی که معمّا شده بود

آنکه در صبر زبانزد شده بود از اول

حال بی صبرتر از فضه و اسما شده بود

هق هق گریه و مولای صبوری، ای وای

راز جانسوز ترین حادثه اِفشا شده بود

بازویی را که نود روز ز مولا پوشاند

در شب پر زدنش، قاتل مولا شده بود

آه تا صبح دگر دیده ی او باز نشد

درد پهلو دگر انگار مداوا شده بود

دست می‌شست ز جان، لحظه به لحظه مولا

گرچه زهرا خودش از قبل مهیّا شده بود

بر علی آن شب جانکاه چهل سال گذشت

بعد از آن قامت خیبرشکنش تا شده بود

شایعه شد که علی عاقبت از پا افتاد

هر چه شد آه پس از رفتن زهرا شده بود

یوسف رحیمی

               شعر اقبال لاهوری درباره امام حسین )ع)

شعر در وصف عاشق یکه تاز میدان عشق

 امام حسین علیه السلام

اى كه بعشقت اسير خيل بنى آدمند

سوختگان غمت با غم دل خرمند

بسمه تعالی

<اشهد انّ علیّا حجةالله >

جام از دست ملائک به شبستان افتاد

سرخ شد رنگ زمین، ساقی رضوان افتاد

ملحدی تیغ به بنیان همه عالم زد

سایه فاجعه بر عالم امکان افتاد

ناله از عرش خدا روی زمین می‌غلتید

خون خورشید بر آیینه و ایوان افتاد

سر هر کوچه یتیمی نفسش جا می‌ماند

شومی دلهره بر قلب یتیمان افتاد

دل زهرا(س) خبر از حادثه‌ای بد می‌داد

اشک مهتاب بر آن مرقد پنهان افتاد

کفر در تیغ خوارج سر شب می‌لغزید

صبح بر فرق علی(ع) خنجر عریان افتاد

خاک هم بستر با مرد اهورایی شد

داغ بر سینه هر لاله لرزان افتاد

شهر در سوگ علی(ع) خاک به صورت پاشید

بر در کعبه غمی رنگ زمستان افتاد

چاه در طالع شبهای پس از او می‌دید

لرزه بر پیکره ماه پریشان افتاد

رمز و اسرار فنا قطع شد از عالم جان

بحث بیهوده و تزویر به میدان افتاد

سیب سرخی که لب آدم و حوا را چید...

بر زمین خون علی(ع) یک شبه تاوان افتاد

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم
یا مقلّب القلوب و الأبصار، یا مدبّر اللّیل و النّهار، یا محوّل الحول و الأحوال، حوّل حالَنا إلی أحسن الحال

بحقّ فاطمة و ابیها و بعلها و بنوها

السّلام علیک یا ثارالله

گفتم : کجا ؟

             گفتا : به خون !

گفتم : چرا ؟ 

             گفتا : جنون !

گفتم : که کی ؟

            گفتا : کنون !

گفتم : نرو

           خندید و رفت !!