احاديث , سخنان تصادفي امام رضا (ع)

براساس اين فكر غلط بود كه در ماه شوال سال دويست هجرى از امام عليه السلام دعوت كرد تا به خراسان تشريف فرما شود.
مأ مون نخست به منظور منحرف ساختن افكار عمومى از واقعيّت و براى اينكه افكار خود را در زير پوششى فريبنده به مرحله اجرا درآورد نه تنها از امام خواست تا به خراسان تشريف فرما شوند بلكه به آن حضرت پيشنهاد خلافت نيز مى كند.

يكى از شاگردان حضرت رضا (ع ) بنام ((حسن وشاء)) مى گويد: به حضور حضرت رضا (ع ) رفتم ، ديدم آفتابه اى را كنار خود نهاده مى خواهد با آب آن وضو بگيرد، نزديك رفتم ، تا آفتابه را بردارم و آب بريزم و در وضو گرفتن ، آن حضرت را كمك كنم .

مولانا محمد معصوم يزدى ساكن مشهد مقدس كه يكى از صلحاى ارض ‍ اقدس رضوى بود نقل نمود.
من مبتلا به تب نوبه شدم و هرچند مداوا كردم بهبودى حاصل نشد تا روزى در عالم خواب شخصى نورانى با شمائل روحانى بمن فرمود چرا از آنچه در فلان حجره و در صندوقچه مى باشد بر بدن خود نمى مالى چون از خواب بيدار شدم از شدت مرض خواب خود را فراموش كرده و از بسيارى درد و حرارت تب ناله مى كردم .

امام رضا (ع) فرمود:

هر گاه بيمار شديد،به مردم اطلاع دهيد كه به عيادت شما بيايند،و براي شفاي شما دعا كنند.هر كس كه دعا كند،امكان دارد دعاي او مستجاب شود.(1)

محمّد بن حفـض گفت: يکي ازغلامان آزاد شده امام هفتم عليه السلام به من چنين گفت: با گروهي در خدمت امام رضا عليه السلام در بياباني در حرکت بوديم سخت تشنه شديم به طوري که ترسيديم از تشنگي هلاک شويم. حضرت امام رضا عليه السلام مکاني را به ما نشان دادند و فرمودند:

مردم نيشابور مشتاق زيارت حضرت رضا (ع ) بودند. از حضرت تقاضا كردند اندكى توقف فرمايد تا چهره جذاب و متين آن يادگار رسول را ببينند. امام (ع ) در حالى كه لباس ساده اى بر تن داشت ، در برابر مردم قرار گرفت . مردم در ديدن آن حضرت بى تابانه فرياد شوق برداشتند. دو نفر از حافظان حديث بنام ابوذرعه و محمّد بن اسلم مردم را به سكوت دعوت مى كردند و كلمات درربار آن حضرت را براى مردم - با صداى بلند - بيان مى فرمودند. حضرت رضا عليه السلام حديثى را كه مربوط به توحيد و يگانگى ذات حق است

هر چند قدم كه مى رفت ، بر مى گشت و به بالاى در نگاه مى كرد. شايد با خود مى گفت :
مگر من چه گفتم كه او چنين رفتارى كرد؟! نه حرف بدى زدم و نه توهين كردم ! پولى خواستم تا مخارج سفرم را تاءمين كنم و وقتى به شهر و ديار رسيدم ، از جانب او صدقه بدهم . كاش پول را نمى گرفتم ...؛ اما چه كنم كه مجبور بودم . اين راه طولانى ، بدون پول طى نمى شود. همين طور رفت و رفت تا در كوچه ها از نظرها دور شد.

2- و اعذه من شر جمیع ما خلقت و من برأت و انشأت و صورت و احفظه من بین یدیه و من خلفه و عن یمینه و عن شماله و من فوقه و من تحته بحفظک الذی لا یضیع من حفظته به و احفظ فیه رسولک و ابائه ائمتک و دعائم دینک. 

خداوندا، او را، از شر جمیع مخلوقات، که انشاء و ایجاد فرموده‏ای در پناه خودت حفظ فرما