امام زین العابدین علیه السلام در مدت اقامت خویش در کوفه، دو بار سخن گفت; بار نخست هنگامی بود که جارچیان حکومت، مردم را برای تماشای اسیران، فراخوانده بودند. این در حالی بود که برای اسرا در کنار شهر کوفه، خیمه زده بودند. علی بن الحسین علیه السلام از خیمه بیرون آمد و با اشاره از مردم خواست تا آرام شوند. امام علیه السلام سخنش را با ستایش پروردگار آغاز کرد و بر پیامبرصلی الله علیه وآله درود فرستاد و سپس چنین فرمود:

«ایها الناس، من عرفنی فقد عرفنی! و من لم یعرفنی فانا علی بن الحسین المذبوح بشط الفرات من غیر ذحل و لا ترات، انا ابن من انتهک حریمه و سلب نعیمه و انتهب ماله و سبی عیاله، انا ابن من قتل صبرا فکفی بذلک فخرا. ایها الناس، ناشدتکم بالله هل تعلمون انکم کتبتم الی ابی و خدعتموه، و اعطیتموه من انفسکم العهد و المیثاق و البیعة؟ ثم قاتلتموه و خذلتموه فتبا لکم ما قدمتم لانفسکم و سوء لرایکم، بایة عین تنظرون الی رسول الله صلی الله علیه وآله

به ادامه مطلب مراجعه کنید

مورخین نوشته اند: ابراهیم پسر طلحه (از بلواگران جنگ جمل) در آن هنگام در شام بود. خود را به کاروان اسرای اهل بیت رساند. چون علی بن الحسین علیهما السلام را دید، از حضرت پرسید: علی بن الحسین علیهما السلام! حالا چه کسی پیروز است؟ (گویا فرزند طلحه شکست پدرش در جنگ با علی ابن ابی طالب علیهما السلام را در برابر چشمانش مجسم کرد و از روی انتقام جویی چنین گفت.)

امام سجاد علیه السلام فرمود: «اگر می خواهی بدانی ظفرمند کیست؟ هنگام نماز، اذان و اقامه بگو.»

پاسخ کوتاه، اما کوبنده امام سجاد علیه السلام به پسر طلحة بن عبیدالله، پیامی ژرف به همراه داشت. به او فهماند که جنگ ما در گذشته و حال برای عزت و قدرت دنیایی نبود که اکنون ما شکست خورده باشیم و تو و یزید فاتح باشید. قیام ما برای زنده ماندن پیام وحی و رسالت بود و تا زمانی که از ماذنه ها، ندای اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله به گوش رسد و مسلمانان برای نماز خویش در اذان و اقامه، این شعارها را تکرار کنند، ما پیروزیم.

حضرت امام على بن الحسين (ع) در روز عاشورا با پدر خود در كربلا حضور داشت ولى آن بزرگوار مريض بود و مريضى او درد شكم بود لذا جهاد از آن حضرت ساقط شد.

موقعى كه شهيد شدن امام حسين عليه السّلام نزديك شد على بن الحسين را خواست، او را وصى خود نمود، بآن حضرت دستور داد تا ميراثهاى انبياء و شمشير و نامه‏ اى كه خود آن حضرت پيش امّ سلمه نهاده بود تحويل بگيرد.

به ادامه مطلب مراجعه کنید

از روز هشتم محرم تا روز ورود خانواده امام حسین (ع) به مجلس یزید را در خاطر مرور کنید.حوادث غمباری که در این مدت بر حضرت زینب (س)گذشته از نظر بگذرانید.سپس فضای مرگبار مجلسی را که ایشان به عنوان اسیر در آن حاضر است،مجسم کنید و یزید که اکنون رئیس یکی از قوی ترین حکومت ها در جهان است،با قساوت و ددمنشی بنگرید.

سپس برگردید و قامت استوار زینب را (س) را مشاهده کنید  وبه کلام او گوش فرا دهید که چگونه به رفتار مغرورانه یزید پاسخ می دهد:

به ادامه مطلب مراجعه کنید

یکی از سوالات مطرح در خصوص جریان کربلا اینکه چرا

حضرت زینب با آن همه مصیبتی که در کربلا وجود

داشت فرمودند:

ما رأیت إلا جمیلاً

(چیزی جز زیبایی ندیدم)؟

به ادامه مطلب مراجعه کنید

روز عاشورا پس از پایان جنگ، به دستور عمر بن سعد، سر امام حسین(ع) با خولی بن یزید به سوی عبیدالله بن زیاد در کوفه فرستاده شد و سرهای شهدای دیگر را با افراد دیگری به کوفه فرستادند. عمر بن سعد و نیروهای باقیمانده اش بعد از ظهر عاشورا و قبل از ظهر روز یازدهم ماه محرم را در کربلا ماندند.
      عمر بن سعد دستور داد بدن های کشته های خودشان را جمع کردند، بر آنان نماز خواندند و سپس دفن کردند ولی جسدهای شهدای کربلا سه روز در بیابان ماندند و آنها را دفن نکردند. روز یازدهم ماه محرم از کربلا رفتن و خاندان پیامبر را به عنوان اسیر با خود بردند.

هنگامی که عمر بن سعد دستور حرکت داد، بانوان خاندان پیامبر به عمر بن سعد گفتند: تو را قسم می دهیم به خدا که ما را از قتلگاه حسین ببرید. عمر بن سعد درخواست آنان را پذیرفت و همه را به قتلگاه آوردند. وقتی بانوان کشته ها را دیدند فریاد برآوردند و به شدت گریستند.پس از آن که عمر بن سعد از کربلا رفت، گروهی از بنی اسد که در آن نزدیکی ها زندگی می کردند آمدندو بدن ها را دفن کردند (المجالس السنیه، ص 118).

به ادامه مطلب مراجعه کنید

روایت کربلا از زبان دختر سه ساله

صلی الله علیک یا بنت الحسین(ع) یا رقیه
آن هنگام که خورشید وجودت در گودی قتلگاه به خون نشست و لحظاتی بعد در افق کربلا طلوع کرد، آسمان تیره و تار شد.
صدای برادرم علی بن الحسین(علیه السلام) را می‌شنیدم که به عمّه‌ام زینب کبری(سلام‌الله‌علیها) فرمود : این همان لحظه‌ای است که همه ارکان هستی، از زمان هبوط آدم(علیه السلام) تا قیامت کبری بر آن گریسته‌اند.

وقایعی که بعد از شهادت امام حسین ـ علیه‌السلام ـ از کربلا تا مدینه برای اهل‌بیت ـ علیهم‌السلام ـ اتفاق افتاد خیلی بیشتر از آنست که بتوان بطور مختصر بیان نمود. همچنین بیشتر وقایع را ثبت نکرده‌اند و یا اگر ثبت شده به تاریخ دقیق آن اشاره نشده و به طور مطلق به محل وقوع آن اشاره رفته است .

به ادامه مطلب مراجعه کنید

فداکاری حضرت زینب (س) و فرزندانش در کربلا
زینب الگوی فضایل
بهترین جلوه‎گاه برای شناخت شخصیت وجودی زینب (سلام الله علیها) همان سفر تاریخی کربلا و مطالعه واقعه عاشورا و به دنبال آن خواندن داستان اسارت آن بزرگوار و همراهان او و چگونگی برخورد با ستمگران زمان است که تاریخ جزییات آن را برای ما نقل کرده است ولی در بسیاری از موارد زندگی این بزرگوار کوتاهی کرده و در بیشترین دوران عمر پرثمر آن بانوی بزرگ اسلام در سکوت مانده است. به گوشه‎هایی از فضایل ایشان که در ادامه مطلب آمده توجه کنید.