اسلایدشو

تفاوت بین این دو دسته از دعاها آن است که در دعاهای غیروارده محدودیتی وجود ندارد و فرد در هر زمان و مکانی به فراخور علاقه و رغبت خویش می‎‏تواند هر نیایشی را انشاء کند لیکن برخی از دعاهای وارده می‎بایست بدون کم و زیادتی خوانده شود.

دعاها را می‎توان از یک نظر به دو بخش تقسیم کرد. برخی ادعیه از زبان پاک معصومین(ع) است که از طریق نقل در کتب حدیثی به ما رسیده است به گونه‏ای که الفاظ و محتوای آنها از غیر معصوم نیست. این دسته از دعاها را به نام« ادعیه مأثوره» یا «دعاهای وارده» نامگذاری کرده‏اند.

دسته دیگر مطلق دعا و نیایش را گویند که آدمی بر زبان می‎راند و بنا به نیاز خود، حدیث نفس خویش را می‎گوید و در حقیقت خود دعا را خلق می‎کند نه اینکه از دعاهای وارده سود جوید و آنها را نقل کند. این دسته از دعاها را «ادعیه مطلقه» یا «دعاهای غیروارده» می‎نامند. مهمترین تفاوت بین این دو دسته از دعاها آن است که در دعاهای غیروارده محدودیتی وجود ندارد و فرد در هر زمان و مکانی به فراخور علاقه و رغبت خویش می‎‏تواند هر نیایشی را انشاء کند لیکن برخی از ادعیه مأثوره می‎بایست بدون کم و زیادتی خوانده شود همچنان که برخی دعاها مختص به زمان یا مکان خاصی است.

در روایت آمده است: علاء بن کامل گوید: شنیدم از حضرت امام صادق(ع) که می‎فرمود یاد کن پروردگار خویش در درون خود به زاری و ترس با صدای آهسته. مقصود هنگام شب است که بگوییم «لااله الا الله وحده لا شریک له، له الملک و له الحمد، یحیی و یمیت و یمیت و یمیت و یحیی و هو علی کل شی ٍقدیر».

علاء بن کامل گوید گفتم جمله « بیده الخیر» در این ذکر نبود چطور است من بیفزایم؟ فرمود: درست است که خیر به دست خداست ولی چنانکه گفتم بگو و کم و زیاد در آن نکن و آن را ده بار بگو و نیز هنگام طلوع آفتاب و هنگام غروب آن ده بار بگو« اعوذ بک بالله السمیع العلیم».