و لا یُمکِنُ الفِرارِ مِن نسیم البهاری!

زمین سال هاست که دور خورشید طواف می کند و با هر دوری که می زند، دوباره صدای پای بهار شنیده می شود. یه بار بیایم بجای اینکه تو تابلوی زیبای بهار غرق بشیم، به نقاشش و کسی که تابلو بهش اشاره می کنه، نگاه کنیم. بهار آفرین کیه؟ در پس این بهار ظاهری، باطن بهار چیه؟ بهار همه طراوتش رو مدیون یه گله؛ اونم گل زهرا^(عج)! چون به فرمودة امام صادق^(ع) "اگر امام نبود، نه نهرها جاری می شد و نه میوه ها می رسیدند و نه درختها سبز می شدند و نه از آسمان باران می بارید." بیمنه رزق الوری یعنی؛ که به سبب وجود امامه که خداوند به آسمان و زمین روزی می ده. امامه که خورشید دور او طواف می کنه و اوست که "اگر به گلزار آید، کار گل، زار شود" و عالم بدون تپش این قلب می میره. پس حالا که بهار داره میآد، حتماً بهار آفرین هم باهاش خواهد آمد. حیف نیست که خودمون رو در معرض نسیم بهار مهدوی^(عج) قرار ندیم. وگرنه وزیدن نسیم بهاری که دست ما نیست! منتهی هر کی پنجره های دلشو ببنده، خودش از بهار و رویش اون جا می مونه!

**********

کپی برابر اصل!

جدیداً بعضی ها تا عید می شه، فلنگ رو می بندن و می رَن مسافرت! به قول خودشون مهمونا رو قال می ذارن. می گن اونی که می خوایم بدیم مهمون بخوره ، می ریم مسافرت خودمون نوش جون می کنیم! فکر هم می کنن که خیلی زرنگن! نمی دونن که پیامبر^(ص) فرمودن: "روزی مهمان با او از آسمان می رسد و چون چیزی بخورد، خداوند گناهان میزبان را می آمرزد." و امام باقر^(ع) فرمودن: "صلة رحم روزی را زیاد، بلاها را دفع، خلق را نیکو و عمر را طولانی می کند."

کسی که شیعه ای را به خاطر ولایت و محبتش به امام زمان^(عج) اطعام و اکرام کنه، در واقع امام زمان^(عج) را بزرگ داشته. منتظران در هر کاری اول امام خود را می بینن و به همین دلیل رفت و آمد، دید و بازدید، خورد و خرید و گشت و گذارشون و حتی بخششون برای کسب رضایت امامشونه، و اگه کدورتی از کسی تو دلشون باشه، از اونها می گذرن! چون هر کدومشون می تونن یه منتظِر باشن. اونوقت دل امامشون رو هم شاد می کنن. اونها به این حدیث امام صادق^(ع) عمل می کنن که هر کس نتواند ما را زیارت کند، دوستان صالح ما را زیارت کند تا ثواب زیارت ما برایش نوشته شود.

نوروزیان که لباسشان نو می کنند، چون به دلها می رسند پاره پوره هم تن می کنند!

لباس و کفش و شلوار و چادر و مانتو نوت مبارک! نزدیک عید که می شه هیچی به اندازة نو کردن وسایل خونه و خریدن لباسای نو به آدم کیف نمی ده، اصلاً حس نو شدن حس خوبیه. الان هم نه فقط ما، درختا هم دارن لباس نو می پوشن و برگهای نو در میارن، اما چقدر بَدِه که فقط لباسمون نو بشه و خودمون همون درب و داغونی که بودیم بمونیم. آب که راکد بمونه تبدیل به مرداب می شه ،حالا ببین چه بلایی سر دلای ما اومده که سال تا سال هیچ تکونی بهش نمیدیم، مگه دلت نمی خواد امسال لباس نو هم برای دلت بخری؟ بابا مگه دل ما دل نداره؟ بیاید تو این سالِ نوییه که پیش روداریم، یه امام زمانِ نویی تو دلمون جوونه بزنه! فقط کافیه از محوّل الاحوال بخوای که شب و روزت رو طوری تدبیر کنه که احوالت بهترین احوال بشه؛ احوالی آسمونی و دلی دل واپس پسر طور و عادیات!

***********

من تَوَجَّهَ یه لحظه، فَقَد اَخَذَ عیدیّاً یه عالمه!

عجب سنت خوبیه سنت عیدی دادن،به کوچکترا که خیلی می چسبه و عیدشون رو شیرین تر می کنه. وقتی روز اول عیدت رو با سر زدن به بزرگترا شروع می کنی، از خدا می خوای که سایه اونا رو بالا سرت حفظ کنه! مخصوصاً سایه پدر رو، وقتی پدرت با لبخند، عیدیت رو بهت می ده مطمئن می شی که ازت راضیه، تو هم آرزو می کنی که هیچ  وقت نیاد که دلش رو بشکنی، ولی هیچ فکر کردی تا حالا چند بار دل پدر واقعی مون و اماممون رو شکستیم؟ همونیکه از پدر و مادرمون هم به ما مهربونتره، اونکه 1172 ساله منتظره تا ما به دیدنش بریم، ولی چقدر مهربونه که بچه هاش رو بدون اینکه حتی به یادش بیفتن هر روز و هر لحظه دعا میکنه و عیدیشون رو هر سال بدون منت بهشون می ده و می ذاره یه بهار دیگرو هم درک کنن! ای کاش درسال جدید که پیش رومونه دیگه منتظرش نذاریم!

************

شب عید

نمی دونم چرا هیچ وقت حوصله خونه تکونی رو نداشتم! فقط به هم ریختنش آسونه! ولی وقتی تموم می شه تازه می فهمم چقدر کثیف بوده! حالا خدا رحم کرده که تو کل سال جلوی چشام بودن! اما خونه دلمو، که اصلاً حرفشو نزن! اصلاً حواسم بهش نبوده! چه گرد و خاکی گرفته! تار عنکبوتاشو نگاه کن! در و پیکر هم که نداره! هر کی رد شده یه چیزی انداخته توش! انگار انباریه! کاشکی می شد، آشغالای انباری دلمو شب تحویل سال با بقیة آشغالای دیگم می ذاشتم بیرون! هر چند از دست خودم کاری بر نمیاد! لا اقل ای کاش امسال خود مقلّبَ القلوب، ایمان و دل و اعتقاداتمو یه تکونی بده! کاشکی نوروز امسال یه جوری می شد، مهدی^(عج) بت شکن هم، مثل ابراهیم^(ع) بت شکن، که تو نوروز بتای مردمشو شکست، بتای دل منم می شکست و این بت خانة دلمو، می کرد مهدی^(عج) خانه.