هنگامیکه در تعطیلات به مسافرت می روید، جاییکه می مانید تاثیر زیادی بر تجربه کلی شما از سفر می گذارد. به این معنی نیست که همیشه باید برای یک هتل زیاد خرج کنید، به این معنی است که لازم است تا گزینه های معقولی را هنگام تصمیم گیری انتخاب کنیم.

در اینجا چند نکته در گزینش هتل خوب را برای شما آورده ایم:

1- موقعیت،موقعیت، موقعیت: موقعیت هتلتان در لیست ویژگیها باید درجایگاه بالایی  باشد. دسترسی ان به وسایل حمل و نقل را در نظر بگیرید، فاصله ان تا جاهاییکه میخواهید دیدن کنید را هم در نظر داشته باشید و غیره.

2- داشتن کارکنان منظم و خوش برخورد
کارکنان هتل باید همیشه لبخند بزنند این ویژگی هتل های لوکس و گران قیمت نیست بلکه شامل تمام مراکز اقامتی خواهد بود. برخورد کارکنان و مهمان نواز بودن آنها باید نه فقط به خاطر هزینه ای که پرداخت می‌شود بلکه باید به دلیل روابط مشتری مداری برخوردی به جا و مناسب با میهمانان هتل باشد.

3- امکانات رفاهی: حتی اگر شما تصمیم گرفته اید زمان کمی را در هتل صرف کنید، امکانات رفاهی تاثیر بسیار زیادی بر تجربه کلی شما از آن سفر خواهد داشت.

ابریشم دورو از صنایع دستی هنرمندان ترکمن خراسان‌شمالی است که در روستای دویدوخ بجنورد بافته می‌شود و دارای علاقه‌مندان بسیاری است به طوری که محصولات آن به صورت سالانه پیش فروش می‌شود.

جاذبه‌های این هنر زیبا باعث شده تا گردشگران خارجی نیز برای دیدن و خرید این صنایع دستی استان به این منطقه سفر کنند ترکمن‌ها با استفاده از برگ‌های درخت توت و کرم‌های ابریشمی، ابتدا پیله تولید کرده و سپس با استفاده از رنگ‌های طبیعی، نخ‌های ابریشمی را رنگ کرده و با استفاده از طرح‌ها و نقشه‌ها و ذهن خلاق خود، قالیچه‌های تمام ابریشمی می‌بافند.

فرش دوروی ترکمنی خراسان شمالی که قریب به اتفاق تولیدات آن در روستای دیدوخ بافته می شود از جمله صنایع دستی منحصر به فرد استان است. اوج هنر و ظرافت فرش ترکمن در فرش دورو به کار می رود که به لحاظ تکنیک، نقش و نگاره ها، ترکیب بندی و رنگ، در نوع خود منحصر به فرد و بی نظیر است.

طبق آمارها سالانه حدود 2 هزار مترمربع فرش دورو در این روستا بافته می شود که هیچ گاه روی دست بافندگان هم نمی ماند و مشتریان بسیاری منتظر پایان بافت و خرید آن هستند. 400 دار قالی ابریشمی دورو در استان با مرکزیت روستای «دویدوخ» وجود دارد وهم اکنون 80 درصد از فرش های دوروی استان به خارج کشور و اغلب به کشورهای اروپایی، ژاپن و کشورهای حاشیه خلیج فارس صادر می شود.

دویدوخ علیا، روستایی از توابع بخش رازوجرگلان شهرستان بجنورد در استان خراسان شمالی ایران است.

منبع : negahmedia.ir

استان مازندران به سبب مجاورت با دریاچه ی خزر و برخورداری از بارندگی به میزان کافی ، از جمله مناطق سرسبز کشورمان است که دارای جنگلهای وسیع و انبوهی می باشد و فراوانی چوب در این منطقه باعث شده تا از گذشته های دور، روستانشینان و سکنه ی مناطق حاشیه ی جنگلها قسمت اعظم نیازهای خود را از چوب تهیه کنند و در این رابط ه به مهارت فوق العاده و قابل تحسینی دست یابند.

در حال حاضر نیز استان مازندران و به ویژه روستاهای ورا زده علیا، جوربند، انگتارود و… (از توابع شهرستان نور) جزو مناطق معروف تولید مصنوعات چوبی محسوب می شود و صنعتگران هنرمندی که به کار در این رشته اشتغال دارند با استفاده از تنه ی یکپارچه ی درختان و بدون بهرهگیری از ابزار کار مدرن مصنوعاتی هنری و مصرفی متعددی تولید میکنند که از بین آنها جوله ، کلر، لاک، عصا، تخته ی سبزی خردکنی، قاشق و قندانهای تزیین شده با مجسمه حیوانات قابل اشاره است و توانسته در بازارهای محلی و هم چنین بازار سایر شهرهای ایران جای شایسته یی را به خود اختصاص دهد.

 
چوبی که از جنگلهای استان مازندران به دست می آید به دو دسته ی بزرگ تقسیم میگردد. نخست چوب گیاهان تیز برگ (نظ یر انواع کاج و سرو) که به رنگ های زرد یا سفید متمایل به قرمز دیده می شود و بسیار نرم و سبک است ، قدرت تحمل فشار زیادی را دارد و در مقابل رط وبت و سایر عوامل جوی بسیار مقاوم می باشد و به دشواری تاب می خورد و ترک بر می دارد.

دسته ی دوم چوب هایی که از جنگلهای استان مازندران به دست می آید چوب درختان پهن برگ نظیر راش، بلوط، گردو، زبان گنجشک، نارون ، چنار، ملج، افرا و… است که اگرچه ویژگی های چوب درختان تیز برگ را ندارد، اما کار کردن با آن بسیار ساده است . صنعتگران روستاهای مورد اشاره با بهره گیری از این خاصیت درختان پهن برگ خصوصا ویژگی های درختان ملج و افرا که کار کردن با آن آسان است و در مقابل خشکی یا رط وبت عکس العمل چندانی از خود نشان نمیدهند و در برابر پیچیدگی ، کج شدن و ترک خوردن مقاوم هستند استفاده نموده و محصولاتی تولید می کنند، که هر یک در حد خود زیبا و قابل تامل است و دارای کاربردهای مختلف هنری و مصرفی می باشد.

ابزار کار سازندگان مصنوعات چوبی استان مازندران از وسایلی ساده و ابتدایی تجاوز نمیکند و در مجموع عبارت است از: تبر تیشه اره سوهان چوب ساب مغار که در اصطلاح محلی رخ نامیده می شود اسکنه ورنده و با کمک همین ابزار کار مختصر است که صنعتگران به چوب بی شکل هویت می بخشند و تنه های قط ور و بی روح درختان را به صورت محصولاتی با هیاتهای متناسب در می آورند.

نحوه و مراحل کار سازندگان مصنوعات چوبی استان مازندران به این صورت است که بعد از قطع تنه ی درختان آنها را به اندازه ی تقریبی محصولی که قصد ساخت آن را دارند بریده و سپس با کمک تیشه شکل اولیه یی را که باید داشته باشد می تراشند. سپس محصولی را که به صورت ابتدایی تراشیده شده مدتی در جایی گرم و خشک و در جریان هوای آزاد قرار میدهند تا رط وبت گیری یا به اصطلاح معروف خشک شود و در آخرین مرحله، چوبها را مجددا به کارگاه برگردانده به تکمیل و پرداخت آن که شامل شکل دادن نهایی به فرآورده و پرداخت آن با کمک چوب ساب و سمباده می باشد می پردازند و در نهایت قسمتهای درونی و برونی مصنوع را با ماده یی شیمیائی می پوشانند تا کلیه ی خلل و فرج چوب مسدود گردد و در مقابل عوامل جوی استقامت پیدا کند.

قسمت اعظم مصنوعات چوبی مناطق روستائی استان مازندران دارای مصارف و مشتریان محلی است و بخشی از آن نیز توسط فروشگاههای وابسته به سازمان صنایع دستی ایران در نقاط مختلف کشور عرضه می شود که خوشبختانه با استقبال خوب هموطنان عزیز مواجه شده است .
منبع:seeiran.ir

 در بین صنایع دستی زنوز سرامیک سازی بیش از صنایع دیگر دارای اهمیت می باشد و سابقه طولانی دارد ظروف کارگاهها به همان شکل سابق ساخته می شود و در سالهای اخیر نیز با توسعه راه های ارتباطی اکثر روستاها و دسترسی آنان به شهرها و توسعه ظروف پلاستیکی و ارزانی انها سبب شده است میزان تولید کارگاهها کمتر گردد.

تا مدت های مدید ، سفالگران مناطق دیگر هم از خاک سفید زنوز استفاده می کردند. از طرفی به دلیل وابستگی کیفیت هنرهای بومی به امکانات منطقه، اهالی زنوز به خوبی از این کیفیت که ناشی از محدودیت های زندگی در گذشته بود، بهره بردند و تولیدکنندگان و هنرمندان ماهری از میان آنها برخاست.

در زمانی که ظروف چینی نایاب بود و تکنولوژی ساخت این ظروف در اختیار کشور چین قرار داشت، از خاک زنوز به دلیل سفیدی اش برای ساخت بدل چینی استفاده می کردند و ظروفی که از آن بدست می آمد، شباهت هایی هم به چینی داشت. سفالگری با خاک سفید بومی منطقه با پیشینه سفالگری در زنوز پیوند تنگاتنگی دارد، چرا که حدود شصت سال پیش استاد عباس و احمد قابچی از زنوز به تبریز رفته بودند و با تأسیس کارگاه سفالگری در محله سرخاب تبریز این روش تولید را آغاز و تا به امروز پی گرفتند. استاد قابچی در سال ۱۲۹۸ شمسی در خانه استاد محمد قابچی در شهر زنوز بدنیا آمد و بهمراه برادران خود هنر سفالگری را نزد پدر خود فرا گرفت

استاد عباس قابچي با حدود 80 سال فعاليت جدي در ساخت سفالينه‌هاي لعاب‌دار و تربيت شاگردان ارزشمند خدمات زيادي براي حفظ فرهنگ و هنر بومي و ملي انجام داده است.

اين استاد برجسته ساخت سفال كه سال‌ها سفالينه‌هاي زيبايي با تكنيك خاك سفيد و لعاب آبي فيروزه‌اي و همچنين لعاب شفاف مي‌ساخت، توانست با همكاري خانه سفال و هنردوستان جوان استان، اين هنر كهن را زنده نگاه دارد و به ترويج آن كمك كند.

شاگردان بسياري از حضور استاد عباس قابچي بهره برده و امروز نام و ياد ايشان در دل و ذهن تمام هنردوستان و هنرمندان آذربايجان شرقي و ايران زمين زنده است.

كارگاه سفالگري برادران قابچي از معدود كارگاه‌هاي سنتي سفالگري منطقه است، كه از سال 1327 در محله سرخاب تبريز فعاليت مي‌كند.

توليدات اين كارگاه كه توسط استاد مرحوم قابچي ساخته مي‌شد، شامل ظروف سفالين كاربردي از جنس خاك سفيد (كائولن منطقه زنوز ) كه با پوشش لعاب شفاف فيروزه و يا لعاب شفاف بي‌رنگ و توسط چرخ سفالگري ساخته و پرداخته مي‌شوند.

تمام مراحل ساخت سفال اعم از تهيه خاك، گل و لعاب و همچنين ساخت و پخت و لعاب‌زني، توسط برادران قابچي انجام مي‌پذيرد.

مرحوم استاد عباس و برادر مرحوم‌شان احمد قابچي اين هنر را از پدر خود استاد محمد قابچي در «زنوز» فرا گرفته و در سال‌هاي پرشمار فعاليت خود ‌آن را به شاگردان مشتاق آموزش داده‌اند.

از استاد قابچی با عناوینی چون : پدر سفالگری خاک سفید – احیاگر ارزشمند سفال خاک سفید – مخترع رنگ فیروزه ای سفال – پیر سفالگری آذربایجان و فیروزه سفال ایران نام برده می شود.

استاد عباس قابچی زنوزی از آخرین بازماندگان استادکاران بومی سفال زنوز روز دوشنبه ۲۱/۱۰/۱۳۸۸ درسن ۹۰ سالگی در شهر تبریز دیده از جهان فرو بست . در زنوز سه کارگاه یکی وابسته به سازمان صنایع دستی و دو کارگاه خصوصی در این زمینه فعالیت می کردند، که در حال حاضر فقط یک کارگاه فعال است و تولیدات آنها عمدتاً شامل ظروف کاربردی همچون بشقاب، کاسه، فنجان، نعلبکی، پارچ آب، قوری، قنددان و … می شود.

منبع : seeiran.ir

بیمارم ، مادر جان !
می دانم ،می بینی

می بینم ، میدانی
می ترسی ، می لرزی

از کارم ، رفتارم ، مادر جان !
می دانم ، می بینی

گه گریم ،گه خندم
گه گیجم ،گه مستم

و هر شب تا روزش
بیدارم ، بیدارم ، مادر جان !

می دانم ، می دانی
کز دنیا ، وز هستی

هشیاری ، یا مستی
از مادر ، از خواهر

از دختر ، از همسر
از این یک ، و آن دیگر

بیزارم ، بیزارم ، مادر جان!
من دردم بی ساحل .

تو رنجت بی حاصل .
ساحر شو ، جادو کن

درمان کن ، دارو کن
بیمارم ، بیمارم ، بیمارم ، مادر جان !

لباس كردي يكي‌از زيباترين و متنوع ترين و پوشنده‌ترين پوشش‌هايي است كه به نوشته سياحان در سفرنامه‌هايشان در سطح فرهنگ مردم دنيا كم‌نظير است.

به طوري‌كه اين لباس در چندين جشنواره مختلف بينالمللي مقام اول را به لحاض پوشش، زيبايي و تنوع طرح را به‌خود اختصاص داده است.تنوع پوشش‌هاي و البسه‌هاي محلي كردي ، ملون بودن و اهميت دادن به پوشش توامان با زيبايي و تاثيرات عوامل جويي و جغرافياي در ايجاد اين تنوع ها تاثيرات بسزايي دارد.

باتوجه به مصارف عمده‌ي اين توليداد تعداد كثيري از صنعتگران كردستان به دوخت انواع البيه‌محلي ، زنانه و مردانه مي‌پردازند. هنر دوخت پوشش‌هاي كردي با توجه به‌تنوع و تعدد فرمها و كاربردهاي مختلف آن از غني ترين هنرهاي اين مرز و بوم بوده پرداختن به آن مستلزم شناختو تبحر زيادي مي‌باشد. انواع البسه زنانه كردي بر اساس مناطق مورد استفاده آن نام گزاري شده‌اند از قبيل لباسهاي اورامني، سنندجي، سقزي، مريوانه‌اي بانه‌اي و..

 
انواع البسه كردي مردانه با نام‌هايي از قبيل ” رانگ و چوخه” ، “كه‌وا پانتول”،” مرادخاني”، “ملكي”، “شكاكي”، “اورامي ” و… نامگزاري گرديده كه لاين نامها مبين فرم و طرح لباس محلي مذبور مي‌باشد. كار كردهاي متنوع و مختلف البسه محلي اين منطقه به لحاض فرهنگي، جايگاه اجتماعي ، مناسبت‌هاي خاص ، جشن‌ها و… باعث گرديده است اهميت پرداختن به آين هنر در ميان صنعتگران از ويژه‌گي خاصي بر خوردار گردد.

منبع : seeiran.ir