چشم جسم بین است ،خدا خالق جسم است منزه است از اینکه به چشم دیده شود ،اما فهم است که می تواند او را باور کند و به او علاقه پیدا کند و بگردد تا جائی که خودش را فدای خدایش میکند و هستیش را تقدیم پروردگارش میکند.

حجاب عظیمی روی آینه ء دل را گرفته ،که مانع بزرگ دیدن آنست و آن حجاب نفس و خودیت است.تا آدمی خودش را میبیند تا دنبال خواسته های نفس هست محال است دنبال خدا باشد .تا خشنودی خودش و جلوه های خودش را خواهانست محال است خواهان رضای خدا باشد .تا مشتاق دنیا و ریاست و مقام ومال باشد مطلب به هر روشنی که باشد نمیبیند.

کسی که در جنبهء شهوات وجهات نفسانی شیفته است واضحترین اموری که وجود خداست برایش خفی می گردد.

خود خواهی و خدا خواهی با هم جمع نمی شود. در حیوان و انسان گوشت و استخوان و رگ و عصب مشترک است ،چیزی که منحصر به انسان است علم ومعرفت است. تفکر است که از علم اجمالی به معرفت تفصیلی(تصدیق) برسد.

ای برادر تو همین اندیشه ای                 ما بقی خود استخوان و ریشه ای

حقیقت انسان همان علم وادراکاتش است که باقی میماند . گرنه بدن که خاک میشود ،آنچه در ذاتش واقع میشود و میماند عقل و ادراکش است که انسانیتش به آن است.

آیا توجه داشته اید که چرا جهان هستی را عالم مینامند؟ زیرا به وسیله آن علم به خدا پیدا میشود.

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست.