مولوي بيانيه خود را در مورد نور خدا چنين مطرح مي کند: نور خدا هر جا بتابد مشکلات عالمي را حل مي کند و کليه ظلمات را به روز روشن مبدل مي نمايد. چشم حضرت آدم در آغاز آفرينش به اين نور بينا شد و به حقايق امور و نام اشياء آگاه گشت. اين نور همه صفات پست انساني را زايل مي کند و صفات او را به صفات الهي مبدل مي گرداند. نور خدا به هرکس رسد آن نور در وجود او تا ابد پايدار خواهد ماند. قوت و غذاي اصلي بشر نور خداست و مؤمن با دريافت آن نور بر آتش جهنم غلبه خواهد کرد. نور حق اگر بر حس مادي و حيواني انسان غالب شود، جان آدمي را به سوي حق رهنمون مي شود. نور حق، نور حس را تزيين مي کند، و اين تفسير عبارت "نور علي نور" است در آيه مشهور نور. عالم محسوسات در مقابل نور حق، مانند قطره اي در است در برابر درياي ژرف و بزرگ. انسان به خاطر دريافت نور خدا، مورد سجده ملايک واقع شد. نورهاي معمولي و اين جهاني ناقص اند و رنج آور، اما نور حق سرمدي است و موجب قوت بينايي. انسان به نور حق، حقيقت را مي بيند و از بند تقليد خلاصي مي يابد، نور خدا انسان را از اين جهان بر مي کند و به عالم برتر مي کشد و خلاصه هر کس از نور حق برخوردار شود قرآن، و معدن نور الهي مي گردد.