صوفيه «مشکاه» را در آيه مشهور نور به دل مؤمن تفسيرکرده اند، زيرا خداوند دل مؤمن را به نور معرفت خود روشنايي مي بخشد و دل مؤمن نيز با نور حق به حقايق بينا مي شود. مولوي نيز در گفتار خود جسم اهل الله را به "مشکاه" و دل آنها را به "زجاجه" تفسير مي کند و بدينگونه به بيان مقاصد عرفاني خود در باب معرفت و شهود خدا مي پردازد، او مي گويد:نوري که کوه طور نتوانست برتابد؛ جسم و دل اهل الله که به منزله مشکات (چراغدان) و زجاج(شيشه) هستند، جايگاه آن نور شدند و نور عرشيان و افلاکيان از نور آنها به حيرت آمده، در آن فاني گشتند. مولوي اين تفسير را در تأييد و اثبات حديث "لايسعني ارضي و لاسمائي و يسعني قلب عبدي المؤمن" من در آسمان و افلاک و زمين نمي گنجم بلکه در دل بنده مؤمن خود مي گنجم را ذکر مي کند و مي گويد که اين حديث اشاره به مسأله مشکات يا زجاج دل مؤمن و نور خدا دارد. و تنها جسم و دل ابدال حق است که مي تواند عظمت و شکوه انوار ازلي را برتابد.