آیا هدف از ایجاد انسان همین حیات دنیوی و زندگی مادی است؛به طوریکه پس از مرگ نیست و نابود گردد.
پس اگر بنا بر فرض محال ،حیات انسان در این عالم از اول تا آخرش عیش و نوش بود و هیچ درد و ناراحتی وجود نداشت ،باز هم خلقت انسان عبث
و بیهوده بود؛زیرا با همهء خوبیها وخوشیها چون فانی است قابل اعتبار
نخواهد بودومحال است این دستگاه خلقت با این وسعت وعظمت برای غرض فانی باشد،در حالیکه حیات مادی بشر سرتاسر با دردها ومصائب
و ناراحتیهای گوناگون است.

دل بی غم در این عالم نباشد
اگر باشد بنی آدم نباشد

به راستی که اگر انسان با مرگ نیست شودو حیات او منحصر به حیات دنیوی باشد،عبث و منافی حکمت و کرم و سایر صفات کمالیهء الهیخواهد بود.
پس به یقین برای انسان حیاتی دیگر و غالمی بهتر در پیش خواهد بود