به راستی اگر انسان به وجدان و عقل وفطرت خود رجوع کند،میفهمد

که در هر چیزی ممکن است شک و تردید کند،به غیر از مسألهءمبدأ و

معاد.
چیزی که هست،بیشتر مردم در اثر فرو رفتن در شهوات و اشتغال به

مادیات و ارتکاب گناهان فطرت خود را ضایع کرده و پر از ریب و شک شده اند.
به حکم عقل باید پس از این عالم سرای دیگری باشد،چرا که لازمهء

عدل خدا نیز،بر پا کردن روز جزا است.نیکوکارانی را می بینیم که عمر

خود را در عبادت وطاعت وخیر گذرانیده اندو آنطور که باید در دنیا

پاداش خود را نمی بینندوهمچنین بدکارانی که چه فسادها و تبهکاری

هایی از آنها سر میزند و چه ظلم هایی که بی جواب مانده است و

جزای کردارهای خود را نمی بینند؛بلکه در اکثر موارد اهل فساد

خوشتر از اهل صلاح وراستی عمر خود را می گذرانند.

و خدا عادل است پس به یقین روزی خواهد آورد که هر کسی به جزای عملش میرسد.

ر v