فرشتگان یک بعدی میباشند ولی انسان دو بعدی است و بر خلاف فرشتگان عامل فراموشی در او راه دارد.

انسان یک بعدی نیست یعنی فطرت توحیدی و طبیعت حیوانی دارد و خداوند در آیهء(30سوره روم) و (آیه114 ال عمران) به آن اشاره کرده است.

پس اگر انسان از طرف فطرت گرایشی به طرف حق دارد از راه احساس نیز کشش به سوی طبیعت دارد،حال اگرکشش به سوی طبیعت بر فطرت او غلبه کند؛خداوند توجه به سمت عالی انسانیت را از یادش میبرد.

انسان غیر از چشم ظاهر ،(چشم باطن)هم دارد که مربوط به روح میشود.

در روح نقطه ای وجود دارد به نام (دل) که تمام حس های ظاهری در آن نیز وجود دارد؛ که قرآن به دل پیامبر وحی میشد.

انسان قدرت شنوایی باطنی ،بینایی باطنی دارد که حقایق غیبی عالم را خداوند از راه گوش دل به او می گوید و اگر خداوند نخواهد شخصی به مسائل زندگی باطنی و حرکت تکاملی راه پیدا کند؛ حس های روح او را مهر می کند.

نفس همان (من حقیقی) هر فردیست و اگر اسم  شخص بر جسم و روح اطلاق میشود از جهت اتحاد نفس و بدن در عالم دنیاست وگرنه انسانیت انسان ،به نفس اوست نه بدنش.