فتنه‌ی دجّال، بزرگ‌ترین و خطرناک‌ترین فتنه‌ای خواهد بود که جهان آفرینش و
نسل آدمی به خود دیده است. به عبارتی بهتر، فتنه‌ی دجّال، تکامل یافته‌ی
تمام فتنه‌ها در طول تاریخ بشر و پیشرفته‌ترین و گمراه کنده‌ترین
فتنه‌هاست. تا جایی که می‌توان گفت: تمام فتنه‌های پیشین در طول تاریخ
بشری، هرکدام قطعه‌ای برای ساختن و تکمیل «پازل فتنه‌ی دجّال» بوده است. از
طرفی پیامبراعظم(صلی الله علیه و آله) فرموده‌اند: « هیچ فتنه‌ی کوچک و
بزرگی در دنیا به وجود نیامده است مگر آن که برای شکل‌گیری فتنه‌ی دجّال
آمده است».(10).

قتل عام ملت ها ، چپاول ثروت ها ، لجام گسیختگی شهوت ها

بنیان‌های فتنه‌ی دجّال بر قتل عام و خونریزی، چپاول وغارت اموال،
شهوت‌پرستی و فساد جنسی استوار گشته است. بنابراین می توان گفت که چهار
فتنه در پیش روی ماست: در فتنه‌ی نخست خونریزی حلال شمرده می‌شود. در
فتنه‌ی دوم علاوه بر خونریزی، چپاول اموال حلال شمرده می‌شود. در فتنه‌ی
سوم علاوه بر خونریزی و چپاول اموال، تجاوز به عنف و ناموس حلال شمرده
می‌شود. آن‌گاه فتنه چهارم، فتنه‌ی دجّال خواهد بود. در حقیقت، قتل عام
ملت‌ها، چپاول ثروت‌ها و لجام گسیختگی شهوت‌ها، قطعه‌های اصلی در شکل‌گیری
«پازل دجّال» همان عظیم‌ترین فتنه‌ها خواهند بود.

زن پرستی ، عقل ستیزی ، ثروت طلبی

 

امام علی(علیه السلام) در حدیثی هشدار بخش، بنیان فتنه‌هایی را که
عظیم‌ترین آنها دجّال است، در سه امر معرفی فرموده‌اند: «بنیان فتنه‌ها سه
چیز است: زن‌دوستی که شمشیر شیطان است. شراب خواری که دام شیطان است.
ثروت‌دوستی که نیزه‌ی شیطان است»(11)

«حُبُّ النِّساء» به معنای محبت و گرایش افراطی نسبت به زنان و جذابیت‌های
زنانگی است که در دوران معاصر با گرایش (فیمینیسم: زن‌گرایی و زن‌سالاری»
در نظام مادی‌گری و با گرایش افراطی «زن‌پرستی و لذت‌جویی» در آیین
شیطان‌پرستی مطابقت دارد. «شُربُ الخمر» به معنای گرایش به سوی «عقل‌ستیزی»
با استفاده از مست کننده‌ها می‌باشد که می‌تواند تمام مشروبات الکلی مست
کننده و تمام گونه‌های مواد مخدر و روان‌گردان را در بربگیرد.

«حُبُّ الدرهم و الدینار» به معنای محبت افراطی به ثروت‌طلبی است که
مهم‌ترین مصداق آن را می‌توان نظام مادی‌گرایی محض که بر مردم جهان سیطره
یافته است برشمرد. بنابراین بنیان‌های اصلی فتنه‌ی دجّال را تا بدین جا
می‌توان چنین برشمرد:‌

1- خونریزی عمومی و قتل عام ملت‌ها.

2- ثروت‌طلبی و چپاول اموال و ثروت‌ها.

3- لذت‌جویی و لجام گسیختگی شهوت‌ها.

4- عقل‌ستیزی با استفاده از مشروبات مست کننده، مواد تخدیر کننده و روان‌گردان‌ها.

فتنه‌ی عظیم دجّال دارای بنیان‌ها و محورهای مهم دیگری است که در ادامه‌ی
نوشتار به تفصیل بدان‌ها خواهیم پرداخت. بنیان‌های شگفت که خلاصه‌وار
عبارتند از:

5- ادعای خدایی و ربوبیت.

6- استخدام جنیان وشیاطین.

7- استفاده‌ی گسترده از سحر و شعبده و جادو.

8- ترویج شکم‌پرستی و سوء استفاده از عنصر غذا.

9- بهره‌گیری از تصویرسازی‌های دروغ دجّال که با آنها زشت را زیبا و زیبا
را زشت، بهشت را جهنم و جهنم را بهشت و در یک کلام حق را باطل و باطل را حق
جلوه می‌دهد.

دجّال و ادعای ربوبیت

 

داعیه‌ی خدایی و پندار ربوبیت، از اصلی‌‌ترین ویژگی‌های دجّال است. دجّال
در ابتدا داعیه‌دار نبوت و پیامبری می‌‌گردد و آن‌گاه به تدریج ادعای خدایی
می نماید. تا جایی که با بالاترین اوج صدایش در میان تمام مردم جهان
ندای«أنا ربُّکُمُ الأعلی» را سر می‌دهد.

دجّال با استفاده از ابزارهایی که در اختیار دارد، این ندای فراگیر را به
گوش تمام جنیان و انسیان و تمام شیاطین در شرق و غرب عالم می‌رساند تا هریک
از آنان به زبان خویش این پیام و ندا را دریابد.

دجّال با استفاده از سحر و شعبده و جادو و با تصرف در چشم مردمان کارهای
شگفت‌انگیزی به انجام می‌رساند و با تکیه و استناد بدان کارها، خود را
پروردگار جهان برمی‌شمارد. او به ظاهر در حرکت خورشید تصرف می نماید و به
ظاهر آن را به حرکت یا سکون وا می‌دارد و ندا می‌دهد: « من پروردگار
جهانیانم. این خورشید به اجازه و رخصت من حرکت می کند. آیا مایلید آن را از
حرکت باز دارم؟» آن گاه خورشید را به ظاهر آن چنان از حرکت باز می‌دارد که
یک روز مانند یک ماه جلوه می‌کند. سپس می‌گوید: «آیا مایلید که اینک آن را
به حرکت وادار نماییم؟» پس خورشید را چنان به حرکت در می‌آورد که یک روز
همچون یک ساعت جلوه می‌نماید.(12).

در مقامی دیگر، دجّال بر شخصی تسلط می‌یابد، به ظاهر او را می کشد و زنده
می‌نماید. آن گاه می گوید: «آیا من پروردگارتان نیستم که زنده می‌نمایم و
می‌میرانم؟» در این میان آنان که داعیه‌ی ربوبیت و خدایی دجّال را
می‌پذیرند، در دریای فساد و تباهی و فتنه غرق می‌گردند و آنان که از وی روی
برمی‌تابند، از فتنه و فساد دجّال محفوظ نگه داشته می‌شوند.(13)

زنی پس از باور به خدایی دجّال نزد او می‌آید و از او می‌خواهد همسرش را
زنده گرداند. دجّال شیطانی را فرا می خواند تا به چهره‌ی همسر آن زن پیش
روی او ظاهر شود. آن زن، شیطان ممثّل شده را به جای همسر زنده شده‌ی خویش
باور می‌کند... تا جایی که با آن شیطان ادامه‌ی زندگی می‌دهد و با او هم
بستر می‌شود، غافل از اینکه با شیطان هم آغوش و همبستر گشته است... و بدین
سان پیروان دجّال و اقرار کنندگان به خدایی او، با شیطان قرین و همنشین
می‌گردند و خانه‌هایشان از حضور شیاطین پر و لبریز میگردد:

[و هرآن که از یاد خدای رحمان دوری گزیند، شیطانی را برای او برمی‌گماریم تا همواره قرین و همنشین او باشد.](14)

مردان عرب پس از اقرار به ربوبیت دجّال از او تمنا می کنند شتران و
گوسفندانشان را که در طول دوران قحطی و خشکسالی تلف شده‌اند را زنده کند و
به آنها بازگرداند. دجّال گروهی از شیاطین را که به چهره شتران و
گوسفندانشان در آمده‌اند، به آنها می‌بخشد و آنان با سرور و شادمانی
می‌گویند: «اگر او خدای ما نبود، شتران و گوسفندان مرده‌ی ما را زنده نمی
ساخت!!»(15)