سورهء بقره آیه 152

ای پسر آدم؛مرا در نفس خود یاد کن، من نیز تو را در نفسم یاد می کنم

در خلوت مرا یاد کن ،من نیز تو را در خلوت یاد می کنم

در حضور دیگران مرا یاد کن ،من نیز تو را در حضور دیگران یاد می کنم

وهنگامی که بدانم بندهء من اشتغال به ذکر من دارد،بنده ام را از شهوت باز داشته ،و تنها به مناجات خود مشغولش میکنم،اگر چنین باشد وزمانی ارادهءسهو و نسیان بنماید،من حائل شوم از آنکه نسیان به او دست دهد.

و فرمود:مرا یاد کنید تا من هم با نعمتم شما را یاد کنم،و مرا با طاعت یاد کنید تا شما را به نعمت ها ،و احسان ، و آسایش و رضوان یاد نمایم.

دین سلسله ای از معارف علمی و عملی است که اعتقادات را تشکیل می دهد.واعتقاد از امور قلبی است که حکم اکراه واجبار در آن معنی ندارد و کاربرد (لا اکراه) در اعمال ظاهری است ؛زیرا اعتقاد قلبی برای خود علل و اسباب دیگری از سنخ خود اعتقاد و ادراک دارد.

عبد کامل آنست که بصورت و معنی ظاهرا" و باطنا" عابد حضرت معبود شود و مقصود از علم وجود آنست و مراد از انسان عبادة الله با ترک علائق نفسانی ، به درک حقایق انسانی توان رسید.

ظاهر دل محل وسوسه است و باطن آن محل حق و محل نورعقل است

قلب معدن ایمان است معدن محبت و عشق ،و شفقت بر خلق