ای قلب من
می دانم که روزی از ضربان خواهی افتاد
و پس از آن همه تلاش
در روزهای سپید و شبهای سیاه
افسرده ،
در گوشۀ زندان سینۀ من خواهی مُرد
اما، قلب من
آیا به هنگامی که آخرین ضربانت به پایان میرسد
با عشق او خواهی مُرد؟
و آن عهدی كه در ازل بستهای را،
فراموش نخواهی کرد؟
كه اگر نه، پس تو جاودانه خواهی ماند.
آری
اگر چه من خاك شوم!
نظرات (0) نويسنده : ياسمين چيني چيان - ساعت 5:20 AM - روز شنبه 23 بهمن 1389 |
