هنگامی که خورشید تابان تاریک شود و زمانی که ستارگان آسمان تیره گردند و آنگاه که کوه ها به حرکت درآیند و در آن وقت که با ارزش ترین اموال به فراموشی سپرده شوند و هنگامی که حیوانات وحشی و غیر وحشی جمع شوند و زمانی که دریاها مثل آتش سوزان شعله ور گردند وآن زمانی که هر کسی با افراد هم سان خود همنشین شود و وقتی که از دختران زنده به گور پرسیده شود به کدامین گناه کشته شدند؟و زمانی که نامهء اعمال خلق گشوده شود و وقتی که آسمان از جا کنده شود و آنگاه که دوزخ شعله برکشد و وزمانی که بهشت را به اهلش نزدیک سازند ؛آری در آن هنگام هر کس میداند چه چه چیز را آماده کرده است.

سوگند به ستارگانی که باز میگردندو حرکت میکنند واز دیده ها پنهان میشوند ،سوگند به شب هنگامی که چهرهء جهان را تاریک می سازد و سو گند به صبح هنگامی که تنفس کند؛که این قرآن کلام رسول بزرگوار جبرئیل حق است که صاحب قدرت است و نزد خداوند صاحب عرش مقام والایی دارد.او در آسمان ها مورد اطاعت فرشتگان و امین وحی خداست و مصاحب پیامبر،دیوانه نیست.پیامبر جبرئیل را در افق روشن دیده است و نسبت به آنچه از طریق وحیدریافت کرده است بخل ندارد.این قرآن کلام شیطان رانده شده نیست.پس به کجا می روید؟این قرآن چیزی جز تذکر برای اهل جهان نیست تا هر کس از شما بندگان بخواهد راه مستقیم در پیش گیرد و شما اراده نمی کنید ،مگر خدای آفرینندهء جهان اراده کند.