حکما گویند:آسمان و زمین و عالم هستی،عالم کبیر است ؛

و هستی وجود آدمی عالم صغیر است.

اولیا بر عکس ایشان می گویند.حکما ظاهر یعنی(صورت ) را می بینند

چون آسمان و زمین از لحاظ صورت بزرگتر از آدم است ،آن را عالم کبیر

گویند.ولی چه بسیار کوچک ها هست که بزرگ است،و چه بسیار

بزرگ ها که کوچک اند.

دست وپا به (صورت) از مردمک چشم بزرگترند،اما این معنی که در

چشم است در این اعضا ء نیست.

آسمان و زمین خانهءاجساد واجسام است و بدنها که قالب آدمی اند

خانهءروح وعقل و ایمان است.

پس تن خانهء معنی است و جهان خانهء صورت. وصورت محدود است

و معنی نامحدود. پس قالب آدمی عالم کبیر است و آسمان و زمین

عالم صغیر می باشند.

آسمان و زمین از معنی آدمی و علم او پدید آمده اند پس جهان برای

آدمی و به معنی آدمی زائیده شده است.