تا که بودیم؛ نبودیم کسی

کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم؛ همه یار شدند

خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم ؛چو هست

نه در آنوقت که اقبال شکست