پیامبران و مردان خدا که در لحظهء مرگ از آرامش کاملی برخوردارند از مشکلات وسختیهای این لحظهءانتقالی بی نصیب نیستند.
چنانکه در حالات پیامبر(ٌص)آمده است که در لحظات آخر عمر مبارکش دست خود را در ظرف آبی میکرد و به صورت خود میکشید و میفرمود: همانا مرگ سکراتی دارد.
حضرت علی علیه السلام در خطبه 109 نهج البلاغه ترسیم زنده و گویایی از لحظهء مرگ و سکرات آن دارد و فرموده است:
سکرات مرگ؛توأم با حسرت از دست دادن آنچه داشتند بر انان هجوم می آورد و اعضای بدنشان سست میشود ورنگ از صورتهایشان می پرد وکم کم مرگ در آ«ان نفوذ کرده، میان آنان و زبانشان جدایی می افکند.
در حالیکه او در میان خانواده اش است،با چشمش می بیند با گوشش می شنود و عقل و هوشش سالم است. اما نمی تواند سخن بگوید. در این اندیشه است که عمرش را در چه راهی فانی کرده است و روزگارش را در چه راهی سپری کرده است.
در خطبه ای دیگر هشدار داده است که :
اگر آنچه را که مردگان شما دیده اند ،شما هم می دیدید وحشت می کردید و ترسان می شدید،سخنان حق را می شنیدید و اطاعت می کردید.
ولی آنان آنچه را که دیده اند از شما پوشیده است و به زودی پرده ها کنار می رود و شما هم مشاهده می کنید.
لحظات جان دادن که زمان جدایی روح از بدن است برای هر کس غم انگیز و اندوهبار است .
چون این حالت هنگام تحویل وتحول حیات به ممات بوده ویا به زبان دیگر،ارتحال روح از این عالم به عالم دیگر است.
تسلیم کردن جان،تلخی و مرارت بسیار دارد و گویا هر کس در مرتبهء خود از این ترس وهول عظیم بر خوردار است.