زندگی مثل آب رودخانه است ،کسی که در آن قدم میگذارد هر لحظه در گذر است ،یگانه چیزی که محقق و مسلم است همین امروز است.

امیر المؤمنین مفرمایند:نگرانی روزی را که نیامده بر امروز میفزا و قلبت را از اندوه گذشته آکنده مساز که تو را از آمادگی برای آینده باز میدارد، و نگرانی های سال را بر نگرانی امروزت اضافه مکن ،برای امروز مشکلات خودش کافی است.

در کارها تا آنجا که میتوان ،باید تلاش کرد و در صورت عدم امکان باید تن به قضا و فرمان تکوینی الهی داد و خود را ناراحت نکرد.

قضا یعنی فرمان وقدر یعنی اندازه.بنابراین حوادث و جریانات زندگی تحت این دو کلمه قرار دارد. زیرا هم فرمان خداوند است که در جهان آفرینش انجام میشود ،وهم هر حادثه و جریانی شعاع و اندازه معینی را در بر میگیرد.مثلا" شیشه با سنگ میشکند این قضا و فرمان قانون آفرینش الهی است و اندازه این شکستن ،بستگی به کوچکی و بزرگی و فشاری که پشت سنگ است دارد،که این قدر است.

روی این اصل یک انسان عاقل میکوشد قضای الهی را دریابد و اندازه آن را بفهمد،تلاش کند تا از حیطهء آن حادثه بیرون رود و اگر نشد ،تسلیم بهترین راهی است که انسان را در آرامش قرار میدهد.در اینجاست که میگوییم با چوادث چاره ناپذیر باید سازش نمود و آن وقت با خونسردی آن را جبران کرد.