در زاد و توشهء آن جز تقوا خیری نیست. کسی که در پی به دست آوردن متاع بیشتری باشد،وسائل نابودی خود را فراهم کرده،و بزودی از دست می رود.بسا افرادی که به دنیا اعتماد کردند،ناگهان مزه تلخ مصیبت را بدانها چشاند و بسا صاحب اطمینانی که به خاک و خونش کشید.

چه انسان های با عظمتی را که خوار و کوچک ساخت، و بسا فخر فروشانی را که به خاک ذلت افکند.

حکومت دنیا ناپایدار،عیش و زندگانی آن تیره و تار،گوارای آن شور، و شیرینی آن تلخ، غذای آن زهر، و اسباب و وسائل آن پوسیده است،زندهء آن در معرض مردن، و تندرست آن گرفتار بیماری است.

حکومت آن بر باد رفته ، و عزیزان آن شکست خورده ، متاع آن نکبت آلود و پناه آورندهء آن غارت زده خواهد بود.

                                                                                                                                نهج البلاغه