اراده، گردونهء حیات ما را اداره میکند ،اراده ،مهمترین عامل در رشد شخصیت انسان است. میگوئیم (میخواهم) ؛این خواستن را خدا آفرید.اراده می کنی و می گویی(حق را میخواهم) تو اراده می کنی و می خواهی زیرا چون او میخواهد.

بهائم در حال رکوع و حشرات در حال سجودند ،این رکوع و سجود ارزش ندارد،خداوند نخواسته افراد بشر این چنین به نماز بایستند.جلوی اراده اش را نمیگیرد،باید به اختیار خودش رو به سعادت و یا شقاوت برود.اگر جلوی اختیارش را بگیرد ،به کمال نمیرسد،ثواب و عقاب از بین می رود.وقتی مقدمهء گناه پیش می آید خودداری موجب استحقاق ثواب و کمال برای شخص می شود،کمالات بشر به واسطهء اراده اش است.

زبان به اختیار بشر است با ارادهء خودش خوب بگویدو وقتی پیش آید بد بگوید.چه بسا با یک خودداری از گفتن سخن ،به اندازهءیکسال عبادت کمال می یابد.

ذات و اصل خودت از اوست، صفتی هم که داری از اوست،فعلی هم که داری به قدرت اوست،برنامهء انبیا تزکیه کردن مردم است.آنها را از منیت و خودیت پاک کنند.

نظام خلقت بر اساس اختیار انسان است.اگر خداوند می خواست بدون هیچ معجزه ای انسان را هدایت میکرد ولی این ذخالت تکوینی خداوند باعث ابطال نظام خلقت ،که بر اساس اختیار انسان است می گردید،خداوند افاضه خود را به کسانی میفرماید که با تقوا باشند و نفس خود را به (اختیار) تزکیه سازند.اما کسانی که از ذکر پروردگارشان رو گردانده و نفس خود را مهمل گذارند و مانع از  کمال آن گردند خدا آنها را هدایت نمی کند.