به نام خداوند مهربان 

با سلام و احترام 

سخنان حضرت علی علیه السلام به قدری زیبا و دلنشین و آموزنده می باشند که با خواندن مکرر آن , نه تنها انسان سیراب نمی شود بلکه بر تشنگی او می افزاید و با هربار مطالعه , دریچه ای جدید از معرفت به روی وی گشوده می گردد . 

از خداوند متعال برای همه ی شما آرزوی سلامتی و شادکامی دارم و امیدوارم که با برداشتن پیمانه ای هرچند کوچک از اقیانوس بیکران نهج البلاغه و عمل به توصیه های آن امام همام , بتوانیم در دنیا و آخرت سربلند باشیم .

باید توجه داشت که در هر پست بخشی از سخن حضرت که در ارتباط با دنیا و آخرت بوده آورده شده است .

در نقل کلیه ی مطالب نهج البلاغه از ترجمه ی آقای" ارفع " استفاده شده است .

حکمت 455

خداوند دنيا را

براى غير ( آخرت ) آفريده،

نه براى خود دنيا .

حکمت 449

دو خورنده ‏اند

كه هيچوقت سير نمى ‏شوند،

يكى طالب علم

و ديگرى طالب دنيا.

حکمت 448

آيا آزاده ‏اى نيست

كه اين ته مانده ی غذا را

از دهان دنيا

براى اهلش رها كند

ارواح شما را

جز بهشت جاودان بهايى نيست،

پس آن را جز به بهشت

نفروشيد.

حکمت 424

همانا دوستان خدا

كسانى هستند

كه به باطن دنیا نظر مى ‏كنند

در حالى كه مردم

به ظاهر آن مى ‏نگرند.

آنها به فرداى دنيا پرداختند،

در حالى كه مردم

خود را سرگرم امروز آن ساختند.

بنا بر اين دوستان خدا

آنچه را ترس داشتند

ميراندند

و سركوب كردند

و آنچه را از دنيا دانستند

بزودى آن ها را ترك كنند.

ايشان استفاده ی فراوان ديگران را از دنيا

بى ‏ارزش شمردند

و دست يافتن بر نعمت دنيا را

از دست دادن آن دانستند.

اين ها دشمن آنند

كه مردم با آن آشتى كرده ‏اند

و با آنچه مردم با آن دشمنند

در آشتى هستند.

به وسيله ی ايشان

كتاب خدا به مردم آموخته شد

و آنان به كتاب خدا برپايند. 

پيش ازآنچه به آن اميد بسته ‏اند

نمى ‏بينند

و جز از آنچه از آن مى ‏ترسند

از چيزى بيم ندارند.

حکمت 423

... پس آنكه دنيا طلب است

مرگ او را مى ‏طلبد

تا از دنيا بيرونش برد

و آنكه آخرت طلب است

دنيا او را مى ‏طلبد

تا روزيش را

تمام و كمال به او رساند.

حکمت 422

همانا زيان كارترين مردم

در معاملات

و نوميدترين آن ها

در تلاش ها

كسى است

كه كالبدش را

در طلب مال دنيا

فرسوده كرده

و مقدرات با خواست او مساعد نبوده.

پس با حسرت

و دريغ از دنيا مى ‏رود

و با گناهانش

وارد آخرت مى‏ گردد.

حکمت 408

آنچه از دنيا در اختيار توست

قبل از تو

صاحبى داشته

و پس از تو

به ديگرى مى ‏رسد

و تو براى يكى از دو نفر جمع مى‏ كنى:

يكى مردى كه با جمع كرده ی تو

به طاعت پروردگار مى‏ پردازد

پس به آنچه تو بدبخت شدى

او خوشبخت مى‏ گردد

و ديگرى مردى

كه با جمع كرده ی تو

به معصيت پروردگار مى ‏پردازد

پس با ثروت تو بدبخت خواهد شد

و هيچكدام اين ها سزاوار نيستند

كه تو آن ها را بر خود مقدم بدارى

و بر پشت خويش

براي شان بار بكشى.

پس براى آنكه رفته

از خداوند اميد رحمت داشته باش

و براى بازماندگان

روزى پروردگار را تمنا كن.

حکمت 407

دنيا فريب مى ‏دهد

و ضرر مى ‏زند

و مى‏ گذرد.

پروردگار نپسنديد

كه دنيا براى دوستانش پاداش

و براى دشمنانش كيفر

و عذاب باشد.

همانا اهل دنيا چون كاروانند

كه وقتى در محلى فرود مى‏ آيند،

ریيس كاروان فرياد مى ‏زند

كه كوچ كنيد

و بار بربنديد.

حکمت 376

اعتماد

و دلبستگى به دنيا

با آنچه از بى ‏وفايى

و نيرنگ آن،

مشاهده مى ‏شود،

نادانى است،

حکمت 363

... و ميل به دنيا

كليد سخت ‏ترين

گرفتاري ها

و مركب

دشواري هااست.

حکمت 362

اى مردم:

از خدا بترسيد

كه هيچ انسانى

بيهوده و گزاف خلق نشده

تا به بازى بپردازد

و او را به حال خود نگذاشته ‏اند

تا خود را سرگرم پوچى‏ ها كند

و دنيايى كه خود را در ديده ی او زيبا مى ‏داند

جايگزين آخرتى نشود

كه آن را زشت تصور كرده

و انسان گول خورده ‏اى

كه از دنيا به بالاترين مقصود نايل شده

چون كسى نيست

كه از آخرت

به كمترين نصيب رسيده است.

حکمت 359

اى مردم زندگى دنيا

گياه خشك شده

و در هم كوبيده است

كه توليد وبا مى ‏كند

بنا بر اين

از چراگاه آن دورى جوييد،

زيرا دل كندن از آن راحت ‏تر است

از اين كه در آن اقامت كنيد

و در آن آرامش يابيد.

روزى اندك آن پاكيزه ‏تر از ثروت زياد

و جمع شده ی آن است.

كسى كه ثروت دنيا را جمع مى ‏كند

گرفتار فقر و ندارى مى ‏شود

و كسى كه از دنيا

احساس بى ‏نيازى مى ‏كند

به آسايش مى‏ رسد.

و هر كه مقهور زينت و زيبايى دنيا شود

از ديدن واقعيت ‏ها

كور و نابينا مى‏ گردد.

و آنكه حرص شديد

به دنيا را

شعار خويش قرار دهد،

دنيا دلش را از غم و غصه پر كند

و آن غم و غصه‏ ها

همواره در مركز اصلى قلبش

در انقلاب و اضطراب است. 

گرفتار فكرى

كه او را سرگرم مى‏ كند

و فكرى

كه او را اندوهناك مى ‏سازد

و اين ادامه دارد

تا آن جايى

كه راه نفس كشيدن او

گرفته شود

و در خانه قبر جاى گيرد.

اين در حالى است

كه رگ هايش بريده شده

و فانى شدنش

براى پروردگار

آسان

و وارد كردن او در قبر  

براى برادران و دوستانش نيز

آسان است.

آرى مرد مؤمن به دنيا

با ديده عبرت نگاه مى ‏كند

و از آن به اندازه ضرورت مى‏ خورد

و آنچه از دنيا مى ‏شنود

با نظر دشمنى و كينه‏ توزى مى‏ شنود.

اگر گويند ثروتمند شد

چندى نمى ‏گذرد

كه مى‏ گويند فقير شد

و اگر به بودنش شاد شوند

از مردنش غمگين گردند.

اين است حال انسان ها،

بنا بر اين

سزاوار نيست

براى روزى كه نيامده (قيامت)

از رحمت خدا نوميد شوند.

حکمت 351

اى كسانى

كه اسير هواى نفس هستيد

توقّف كنيد

چرا كه دلباخته ی دنيا را 

هيچ چيزى جز

صداى دندان هاى گرفتاري ها

نمى‏ ترساند.

حکمت 341

... آنكه زياد به ياد مرگ است

به كم دنيا راضى است.

حکمت 336

اى مردم:

از خدا بترسيد،

چه آرزومندانى

كه به آرزوى خود نرسيدند

و چه سازنده ‏اى

كه در ساخته خويش نياراميد

و چه جمع ‏كننده ی اموالى

كه همه را مى‏ گذارد

و مى ‏رود

و شايد آن ها را از راه غلط جمع كرده

و از دادن حقوق واجب امتناع نموده

و از راه حرام بدان اموال رسيده

و به سبب آن ها

زير بار گناهان رفته است

و در قيامت

با بار گران آن باز مى‏ گردد

و با حسرت و اندوه

در پيشگاه پروردگار

حاضر می گردد

كه به تحقيق

«در دنيا و آخرت زيان كرده

و اين است زيان آشكار».

حکمت 308

من پيشواى

مؤمنين هستم

و مال دنيا

پيشواى

تبهكاران است.

حکمت 295

مردم فرزندان دنيايند

و كسى را ملامت نمى‏ كنند

كه چرا دوستدار

مادر خود هستى.

حکمت 291

مردم در دنيا دو نوع عمل مى‏ كنند

شخصى براى دنيا كارى مى ‏كند

و دنيا او را از آخرتش باز مى ‏دارد

از فقر و تنگدستى بازماندگانش

هراسان است

و ايمنى آن ها را

بر خراب كردن آخرت خود

ترجيح مى ‏دهد

و عمر خود را

براى سود رساندن به ديگران

فانى مى ‏كند

و ديگر كسى است

كه در دنيا كار مى‏ كند

براى جهان آخرت

و هر چه از دنيا نصيب او است

بى ‏آنكه عملى انجام دهد

به او مى‏ رسد.

پس چنين كسانى

هم از دنيا

و هم از آخرت

بهره ‏مند مى ‏شوند

و هر دو توشه را

با هم مالك مى ‏گردند

و صبح مى ‏كنند

در حالى كه در درگاه الهى

آبرومندند

و از پروردگار

حاجتى را طلب نمى‏ كنند

كه روا نسازد.

حکمت 243

تلخى و ناراحتى دنيا

شيرينى آخرت را

در پى دارد

و شيرينى دنيا

تلخى و ناراحتى آخرت را

همراه دارد.