چكيده:

براساس آيه «الذي احسن كل شيئ خلقه»¹، نظام تكوين، احسن بوده و در آن هر چيزي به جاي خويش نيكو است.

شبهاتي كه از آن به شرور تعبير مي شود، مي كوشد تا وجود عدل، حكمت، قدرت، علم و ربوبيت خداوندي را در خلقت هستي به چالش كشيده و نظام مندي آفرينش را زير سئوال ببرد.

در اين مقاله كوشش كرده ايم كه رؤس موضوع را در قرآن كريم تبيين نموده و آشكار سازيم كه اين كتاب آسماني، بطور همه جانبه، شبهات شرور را پاسخ گفته و نظام مندي هستي و جهان خلقت را به كرسي نشانده است.

   به دنبال اوج گیری جنجالها و هیاهوی بسیار پیرامون «شورای نگهبان و نظارت استصوابی» که به طور هماهنگ ، با پوشش وسیع مطبوعاتی و حرکتهای جنجال برانگیز برخی از اقشار دانشگاهی و به منظور حذف ظاهراً قانونمند نظارت شورای نگهبان بر انتخابات و به ویژه در امر تعیین صلاحیت داوطلبان، در سال 1378 برنامه ریزی شده بود، مقام عظمای ولایت حضرت آیت الله خامنه ای به صحنه آمدند و توطئه را افشا کردند. بیانات عالمانه مقام عظمای ولایت، تنها جنجال آفرینی و فضاسازی برای دست یافتن بع اهداف و مقاصد مخالف اسلام و یا احیاناً جناحی را مورد هدف قرار داد، بدون آنکه باب بحث و تفحص عالمانه و اندیشه ای را پیرامون اصل موضوع مسدود سازد . درآن زمان بیش از آنکه «جایگاه شورای نگهبان و اختیارات و وظایف آن» از منظر قانون در مجمومه نظام مقدس جمهوری اسلامی، تبییت و تفسیر شود، جریان استحاله (موسوم به جریان دوم خرداد ) به روش معمول خود، به رویکردهای شعاری و تبلیغاتی و ستیزه مطبوعاتی و حرکتهای حجمی و فضا ساز در باب موضوع متوسل شد تا بلکه ارکان  نظام را به مصلحت اندیشی در مقابل یک حرکت و خواست به ظاهر ملّی(!) وادار کند و به طور قانونمند ، راهیابی عناصر ناصالح را به ارکان نظام میسر سازد.

این مجموعه مطلب در پی آن است که صاحبان هرگونه نظر و اندیشه را پیرامون «جایگاه شورای نگهبان و اختیارات قانونی آن» فارغ از گرایشات حزبی وجناحی، به مرور عالمانه و قانونمدارانه موضوع دعوت کند تا بلکه انسانهای حق جو، به مدد عقل و راهبردهای حکیمانه خرد و منطق ، سره را از ناسره بازشناسندو راه را از چاه تشخیص دهند.

  قبل از آنکه بر سر سفره پر نعمت قانون اساسی بنشینیم و از راهکارهای قانونی که چکیده و عصاره قرنها مبارزه و مجاهدت مردم ماست ، بهره گیریم ، بر اساس کنکاش عقل، به این سؤال متبادر شده به ذهن می بایست پاسخ دهیم که وجود نهادی به نام «شورای نگهبان» چه ضرورتی دارد؟