از آن زمان که شهید ردانی پور در اوج جوانی بود، صدای ضبط شده ی امام خمینی (ره) را شبانه گوش می داد و جرقه های شادی در چشمانش برق می زد و مادر عباس، سجاده ی خود را پهن نموده و به این که خداوند چنین پسری به او بخشیده، سجده ی شکر به جا می آورد. سخنرانی ضدّ رژیم آن بزرگوار در مدرسه با آن سنّ کم و تعقیب ساواک و یورش به خانه ی او حاکی از احساس رسالتی بس عظیم در آن برهه از زمان بود.(1)

پی‌نوشت‌ها:
1- تا خط آتش، صص 27- 26.