«پناه به خدا! تو داناتر و پرهيزگارتر و گرامي‏تر و نيكوتر از آني كه من به جهت مخالفت كردنت‏ با خود، تو را نكوهش كنم. دوري از تو و احساس فراقت ‏بر من گران خواهد بود ولي گريزي از آن نيست. به خدا سوگند! با رفتنت مصيبت رسول خدا (ص) را بر من تازه كردي. انالله و انااليه راجعون از اين مصيبت‏ بزرگ و دردناك و تأثرآور و حزن‏ انگيز!» (1) 

دقت در كلام علي (ع) در اين لحظات شدت علاقه و احترامش را به فاطمه (س) مي‏رساند. در نگاه امام علي (ع) فاطمه در چنان مرتبه والايي از زهد و خداترسي و عمل به احكام الهي قرار دارد كه تصور مخالفت او با همسرش ممكن نيست. حضرت علي (ع) در پاسخ به ادعاهاي بي ‏اساس معاويه مبني بر فضايل امويان در نامه‏اي مي‏نويسد:

«... دو سيد جوانان اهل بهشت از ماست و«صبية النار» از شماست، كودكاني كه نصيب آنان آتش گرديد. بهترين زنان جهان از ماست. و «حمالة‏الحطب‏» آن كه هيزم كشد براي دوزخيان از شماست. اين فضليت‏ ها از ماست و آن فضيلت ‏ها از شماست...» (2) 

در شعري كه به ايشان منسوب است، مي‏فرمايد: «من به فاطمه و فرزندانش مباهات مي‏كنم! آن گاه به رسول خدا (ص) افتخار مي‏كنم در آن هنگام كه فاطمه را به همسري من درآورد.» (3) شخصيت والايي چون حضرت علي (ع) به همسري بانوي جهان افتخار مي‏كند و همسري با او را ملاك برتري خود و شايستگي‏اش بر رهبري اسلام مي‏ داند.

منابع: 

1- فاطمة‏الزهرا من المهد الي‏اللحد، ص 609 و 610؛ روضة‏الواعظين، ص 151. 

2- نهج البلاغه، نامه 28. 
3- ديوان امام علي بن ‏ابيطالب (ع)، محمد عبدالرحمن عوض، ص 65. 

http://www.al-falah.ir/