خدا

دهقانی مقداری گندم در دامن لباس پیرمرد فقیری ریخت پیرمرد خوشحال شد و گوشه های دامن را گره زد و رفت!

درراه با پرودرگار سخن می گفت: ای گشاینده گره های ناگشوده، عنایتی فرما و گره ای از گره های زندگی ما بگشای

در همین حال ناگهان گره ای از گره هایش باز شد و گندمها به زمین ریخت!
او با ناراحتی گفت:

من تو را کی گفتم ای یار عزیز/کاین گره بگشای و گندم را بریز!
آن گره را چون نیارستی گشود/این گره بگشودنت دیگر چه بود؟

نشست تا گندمها را از زمین جمع کند , درکمال ناباوری دید دانه ها روی ظرفی از طلا ریخته اند!

ندا آمد که:

تو مبین اندر درختی یا به چاه/تو مرا بین که منم مفتاح راه    
 

"حسین بن منصور حلاج را درظهر ماه صیام از کوی جذامیان گذرافتاد.

جذامیان به نهار مشغول بودند و به حلاج تعارف کردند.

حلاج برسفره آنها نشست و چند لقمه بردهان برد.

جذامیان گفتند: دیگران بر سفره ما نمی نشینند و از ما می ترسند،

حلاج گفت؛ آنهاروزه اند و برخاست.

غروب هنگام افطار حلاج گفت： خدایا روزه مرا قبول بفرما.

شاگردان گفتند: استاد ما دیدیم که تو روزه شکستی.

حلاج گفت: ما مهمان خدا بودیم. روزه شکستیم, اما دل نشکستیم.."
...
''آن شب که دلی بود به میخانه نشستیم

آن توبه صدساله به پیمانه شکستیم

از آتش دوزخ نهراسیم که آن شب

ما توبه شکستیم ولی (( دل نشکستیم ))

 

خدایا وقتی تنها هستیم و
احساس ناامیدی می‌کنیم

نگذار قلب دردمندمون فراموش کند که
تو دعاهایش را می شنوی

به ما یادآوری کن که
علیرغم تمام پیروزیها و شکستها

مادامی که به تو ایمان داشته باشیم
امیدواری نیز با ما همراه خواهد بود

نگذار تا با حماقت ها و نابخردیها
چشمهایمان کور گردد

بلکه یاریمان کن تا افسوس اشتباهاتمان
را نخوریم و آنها را جبران کنیم

و به ما قدرت بده تا ترسهایمان را بپوشانیم
و در آینده برای خود افسوس نخوریم

خدایا تا سپیده صبح فردا خوابی آرام
برای همه عطا کن

و صبحگاهمان را با شهامتی برای شروع
روزی دیگر و ادامه دادن راه از خواب بیدار کن...

زنی می گوید.... داشتم نماز میخواندم و طفلم نزدیک من بود و مرا مرتب صدا میکرد... و من جوابش را نمی دادم...

روزی مرگ به سراغ مردی رفت و گفت :

با هر سختی آسانیسست