يكي از كهنترين رسوم عزاداري در ايران كه هنوز هم در تاسوعا و عاشوراي حسيني پابرجاست، آيين سقايي همدانيهاست؛ آييني كه در مراسم پاياني نهمين اجلاس بينالمللي تجليل از پيرغلامان حسيني هم به ثبت ملي رسيد تا به شناسنامه عزاداران همداني تبديل شود.
مرداني سياهپوش و جام به دست كه پاي برهنه و با چشمي گريان و گلاندود با ذكري حزين به عزاداري در خيابان ميپردازند، مشخصه اين آيين خاص است.
اولين هيات سقاهاي همداني به همت مرحوم سيداحمد روحبخش در سال 1277 در همدان تاسيس شد. مرحوم سيداحمد روحبخش با كمك مرحوم كربلايي ابوالقاسم سقا، هيات سقايي عباسيه جولان را كه اولين هيات سقايي در همدان است پايهگذاري كردند.
سقايان خود را در شيوه سقايي پيرو و مريد عباس بنعلي(ع)، علمدار حسين بنعلي(ع) و سقاي دشت كربلا ميدانند كه در روز عاشورا آوردن آب براي حرم امام حسين(ع) و يارانش بر عهده او گذاشته شده بود.
سقايان علم و كتل هم نميكشند و تنها چند پرچم بزرگ در جلوي دسته عزاداري به دست ميگيرند، چون پيشكسوتان سقا، علمكشي را تقبيح ميكنند و براي آن كراهت قائلند
سقايان مكان هيات خود را به احترام اربابشان عباسيه ناميده و آن را خانه عباس ميشمارند. اين هيات هنگام راه افتادن دسته عزاداريشان در طلايه گروه پرچمي را به حركت در ميآورند كه بر آن نام ابوالفضلالعباس(ع) نقش بسته است. بر روي پرچمِ قديمي جلودار هيات سقاهاي همدان نيز اشعاري با مضمون فداكاري عباس بنعلي(ع) براي رساندن آب به تشنگان حرم اهل بيت با وجود تشنگي خود، نوشته شده است.
شب و روز تاسوعا كه به ياد و نام عباس است روضه ابوالفضل ميخوانند و منحصرا به مرثيهخواني براي او ميپردازند و كرامات، دلاوريها و خصوصيات او را نقل ميكنند. سقايان در شب عاشورا نيز به حسينيه همدانيها (خانه حسين) ميروند و ذكر سقايي ميگيرند. در اين مراسم ويژه، سقايان در حالي كه ذكر سقايي ميگويند چند بار دور ميزنند و در پايان، مداح عباسيه به رسم آن كه سقاها مهمانند، تنها چند بيتي نوحه ميخواند و مراسم به پايان ميرسد.
سقايان اهل سينه و زنجير زدن نيستند و از آن كراهت ميجويند و به عوض به لحني حزين و عمدتا در دستگاه شور و آوازهاي دشتي و افشاري و دستگاه همايون مرثيههاي خود را همخواني ميكنند كه به اين نوع مرثيهسرايي، گرفتن ذكر سقايي ميگويند.
سقايان علم و كتل هم نميكشند و تنها چند پرچم بزرگ در جلوي دسته عزاداري به دست ميگيرند، چون پيشكسوتان سقا، علمكشي را تقبيح ميكنند و براي آن كراهت قائلند.
سقايان از معدود دستههاي عزا هستند كه هنوز لباس آييني به تن ميكنند و هرگز بدون لباس ويژه خود ذكر نميكنند و وارد دسته نميشوند. ميگويند لباس سقايي در اصل 75 نوع بوده كه با گذشت زمان تعدادي از آن حذف شده و امروز تنها شامل اقلام زير است: پيراهن بلندي كه تا زير زانو ميآيد و برخي به غلط آن را لباده عربي ميشمارند، سرپوشي كه براي مردان جوان لچك است و براي پيران، دستاري كوچك به قدر 5 ـ 4 دور كه به سر بپيچد، شالي بلند كه به گردن ميآويزند، نَطع كه روپوشي است چرمي بر شانه راست مايل به چپ مياندازند و كشكولي كه پيران و بزرگان سقا در دست ميگيرند و آنان كه جوانترند جامي برنجي يا مسي به دست ميگيرند.
در روز عاشورا كاسهها و كشكولهاي سقايان پر از سيبهاي سرخي ميشود كه نذر كساني است كه به مراد خود رسيدهاند و نذرشان پذيرفته شده است. سادات نيز بر شاخكهاي اين سيبهاي سرخ تكه پارچههاي سبز ميبندند و به زعم خود آن را به نام اجدادشان متبرك ميكنند
كشكول نمادي است از مشك كه آب را با آن بر داشته و نگاه ميداشتند. كشكول از صدفهاي دريايي ساخته ميشود كه از خليج فارس ميآورند. نطع را هم تمثيلي از مشك ميدانند. از آن جايي كه مَشك از دوش آويزان ميشود، برخي ديگر براي نطع جنبه كاربردي قائلند و آن را مانعي براي خيس نشدن لباس سقايي ميشمارند. تا چند دهه قبل سقايان لنگي كبود با خطوطي سفيد و كمربندي با قلاب شيرنشان به كمر ميبستند كه امروز از رخت سقايي حذف شده است.
جالب اينكه پوشيدن اين لباسها نيز براي خود آيين واجبي دارد به طوري كه پيش از پوشيدن رخت، شور و هنگامهاي بر پا ميشود. ابتدا وضو گرفته، بسم الله ميگويند و صلوات ميفرستند و سپس پيراهن ميپوشند، لچك ميبندند و شال را چند دور بر گردن ميپيچند. آنگاه بندي را كه نطع بر دوش با آن برجا ميماند، بوسيده، نيت ميكنند و مراد ميخواهند و روي دوش مياندازند. رخت سقايي بدون نطع اعتباري ندارد و بدون وضو هرگز به آن دست نميزنند و بر دوش نميآويزند.
در روز عاشورا كاسهها و كشكولهاي سقايان پر از سيبهاي سرخي ميشود كه نذر كساني است كه به مراد خود رسيدهاند و نذرشان پذيرفته شده است. سادات نيز بر شاخكهاي اين سيبهاي سرخ تكه پارچههاي سبز ميبندند و به زعم خود آن را به نام اجدادشان متبرك ميكنند.
از ظهر عاشورا و در روز سوم، هفتم و اربعين ديگر نه نطع ميپوشند و نه كشكول و جام به دست ميگيرند، زيرا كه عباس بنعلي(ع) شهيد شده و نطع و كشكول و جام كه نشان و نماد اصلي سقايي است به احترام و عزاي سقاي كربلا برچيده شده و كنار ميرود. سقاها تا زماني كه در دسته هستند هيچ چيز نبايد بخورند و بياشامند. هنگام عزاداري دسته عزاي سقايي دو پاره ميشوند و هر پاره دو صف كه به موازات يكديگر گام بر ميدارند. دسته اول كه جلوي دو صف آن بيشتر سادات ميايستند و دسته دوم كه با فاصلهاي كوتاه از دسته اول ميايستد و در جلوي آن يكي از سادات است.
از ديگر رسوم سقاها در شب قبل تاسوعا اين است كه به نيت عباس نان و ماست خيرات ميدهند و صبح عاشورا به نيت علي اصغر شير گرم پخش ميكنند.




ادامه مطلب
مازندراني ها در دهه اول ماه محرم، هر شب بعد از نماز مغرب و عشا مراسم شان را آغاز ميكنند و بعد از سخنراني روحانيون و وعاظ مراسم سينه زني و كرب زني برگزار مي شود. حسن ختام مراسم هم اطعام گسترده عزاداران است كه با هزينه موقوفات و كمك هاي مردمي تهيه مي شود.
آنها در اين 10شب مراسم شبيه خواني و تعزيه دارند و حمل گهواره حضرت علي اصغر(ع)، حمل نماد شمربن ذي الجوشن، حمل نماد امام سجاد (ع)، نمايش اسير كردن اهل بيت امام حسين (ع) در قالب اسير كردن 50 تن از كودكان با حالت آه و شيون و شلاق زدن كودكان از سوي دشمنان و نمايش شور و شعف دشمنان و به آتش كشيدن خيمههاي نمادين كه به صورت مجزا و پشت سرهم و با تزئين لباسهاي مخصوص در روستاها برگزار مي شود.
كرب زني
اگر مراسم عزاداري مازندراني ها را ببينيد، متوجه مي شويد كه در بخشي از مراسم، يعني همزمان با سينه زني كرب زني هم صورت مي گيرد. كرب دو قطعه كوچك چوبي است كه در كف دستان عزاداران قرار ميگيرد و با خواندن اشعار مداحان به صورت دو ضرب، سه ضرب و هفت ضرب و چند ضرب به هم كوبيده ميشود.
مراسم ديگري مثل پردهخواني، شامل پارچههاي پردهاي از نقاشي صحنههاي درگيري ظهر عاشورا و تصاوير سربازان و افراد شركت كننده در نبرد حق عليه باطل و «اشقياء» و «اتقياء» و ظلم و ستمي كه بر امام حسين(ع) و اصحاب با وفايش كه از سوي نقال روايت ميشود.
تكيه هاي مازني
تكيه در مازندران مترادف با حسينيه است. در واقع در مازندران شما چادرهاي عزاداري مرسوم در نقاط ديگر كشور را نمي بينيد. محوطههاي جلويي اين تكيهها داراي مكانهايي به نام «سقا نفار» است كه دو طبقه دارد و عمدتاً جوانان محل در طبقه دوم آن جمع ميشوند و در طبقه اول آن چاي و شربت به عزاداران داده ميشود. سالمندان و ميانسالان هم در تكيه مستقر مي شوند.
سقاتالارهاي بابل
در شب و روز هفتم ماه محرم، مردم عزادار و سوگوار و هيئتهاي عزادار محلات در تكايا و سقا تالارهاي شهرستان بابل شروع مي شود. تكيه هايي مثل «پيرعلم»، «امامزاده قاسم»، «كيجا تكيه»، «ابوالحسن كلا»، «شيادهم، «شهيدآباد»، «لنگور مقري كلا» معمولا شلوغ ترين سقاتالارهاي اين شهر هستند كه مراسم سنتي هفتم محرم را كه منتسب به حضرت باب الحوائج حضرت ابوالفضل العباس(ع) است، به جا ميآورند.
براساس يك سنت جاري، مردم سوگوار و هيئتهاي عزادار بابل به انگيزه مصادف شدن روز هفتم محرم با مسدود شدن آب روي اصحاب با وفاي امام حسين(ع) و به ياد سقاي تشنه لب كربلا، با تجمع در اين اماكن متبرك و روحاني، براي رفع حاجات خود و برآورده شدن مشكلات و شفاي عاجل بيماران، مراسم نذر و نياز و توسل را به جاي ميآورند.
آنان با خيرات كردن چاي، شير، شربت و حلوا و نانهاي قندي و سوخاري ميان عزاداران و قرباني كردن گوسفند در اين مكان ها به سوگ نشسته و خاطره جانبازيها و رشادتهاي سالار دشت نينوا، حضرت ابوالفضل(ع)، علمدار و حماسه سازان عاشورا را گرامي ميدارند.
نخل كشي در ساري
معروف ترين مراسم ساري، نخل كشي است. نخل نوعي تابوت چوبي است كه بر بالاي آن حالتي قوسي و محراب مانند دارد و با پارچههاي سبز رنگ، كه رنگ نمادين ائمه(ع) است و پارچههاي سياه به عنوان نمادي از عزا بر آن ميپوشانند.
نخل چهار پايه چوبي دارد و به ارتفاع يك و نيم متر مي رسد كه در مسجد روستاي تيله بن ساري اين نخل وجود دارد. مردم تيله بن همگي از سادات بوده و خود را در عزاي جدشان حسين ابن علي(ع) سزوارتر ميدانند. نظير اين نوع نخلها و نخل كشي در برخي از روستاهاي استان مازندران بهعنوان مثال در روستاي نوا از توابع آمل نيز و جود دارد.




ادامه مطلب
در اصفهان از شب اول ماه محرم مراسم عزاداري براي امام حسين عليه السلام شروع مي شود. قبل از شروع ماه مردم اصفهان شروع به سياهپوش كردن تكايا و حسينيه ها مي كنند.
در اصفهان هر محله دسته عزاداري مخصوص به خود را دارد كه غالباً نام محله را روي دسته مي گذارند . دسته هاي چهارسوق، لنبان، در كوشک و طوقچي هر كدام نام محله هاي قديمي و معروفي در اصفهان است. در شب هاي محرم دسته هاي عزاداري به محله هاي يكديگر مي روند و به طور مشترك با سينه زن هاي ميهمان شان از محله ديگر، مراسم را با هم برپا مي كنند.
در اين ايام عزاداران به ياد امام حسين عليه السلام بر سر و روي خود گل مي مالند.
در دسته ها در صف اول بزرگان محل، پشت سر آنها زنجيرزن ها و در پايان صف سينه ز ن ها حركت مي كنند.
در روز عاشورا، تمام دسته هاي سينه زني در ميدان امام جمع مي شوند و به صورت متحد عزاداري مي كنند.
در اصفهان خانه اي به نام خانه زرگرباشي است. خانم هاي اصفهاني روز تاسوعا در اين خانه جمع مي شوند و نذورات خود را ادا مي كنند.
يكي از مراسم مهم محرم كه از شب هاي اوليه ماه آغاز مي شود، تعزيه خواني است.
به اين صورت كه يك نفر از گروه تعزيه خواني با صداي طبل، شروع شدن تعزيه را به اطلاع مردم مي رساند. بعد از اين كه مردم جمع شدند در صحني كه به اين منظور تهيه شده است تعزيه خوان ها مرثيه هاي خود را اجرا مي كنند.
در اصفهان غالباً لوازم و تجهيزات مورد نياز تعزيه خواني از نذورات مردم تهيه مي شود .
مردم لنجان ظهر روز عاشورا و تاسوعا بهترين غذاي خود را تهيه مي كنند و آن را در سيني مي گذارند، سيني ها را روي سرهايشان مي گيرند و به پشت در حسينيه اي مي روند كه سينه زن ها و زنجيرزن ها در آنجا مشغول برگزاري مراسم هستند.
ساعت ۱۲ ظهر در حسينيه باز مي شود و مردم در صف هاي طولاني، با سيني هايي بر سر كه پر از نذوراتشان است وارد حسينيه مي شوند.
در اصفهان اكثراً تا روز دهم غذاهاي نذري مردم قيمه است به جز خميني شهر كه در آنجا نذر اصلي در عاشورا آبگوشت است.
همچنين همه ساله آيين هاي عزاداري ماه محرم در مناطق مختلف كاشان و اطراف آن نيز با شور و عشق خاص مردم به اباعبدالله الحسين عليه السلام برگزار مي شود و عاشقان آن حضرت ارادت و تجديد ميثاق خود را هر سال در قالب عزاداري مستحكم تر مي كنند.
اين آيين ها به فراخور فرهنگ و شيوه هاي مرسوم در كاشان با اندكي تفاوت از ديرباز همواره در قالب هيأت هاي مذهبي و راه اندازي دستجات و تكايا برگزار شده است.
با نگاهي به تاريخ عزاداري سنتي در كاشان و شهرهاي همجوار آن، همچون نطنز، آران و بيدگل و اردستان به برخي آيين هاي سنتي ازجمله نخل گرداني و حمل خيمه گاه حسيني و شهداي كربلابر مي خوريم كه در زمان آل بويه مرسوم بوده و در زمان قاجار نيز با برپا كردن تكيه ها آيين هاي تعزيه رونق بيشتري گرفته است.
ازجمله آيين هاي سنتي محرم در كاشان كه به تناسب ايام اين ماه حزن و اندوه درگذشته و حال برپامي شود، مي توان به آيين چاووش خواني يا چاووش عزا اشاره كرد.
دراين آيين كه قبل از آمدن محرم برپامي شود، فردي در جلوي كاروان در حالي كه بيرقي در دست دارد، آمدن محرم را با ذكر اشعاري حزين به مردم خبر مي دهد.
سقاخواني در ايام محرم
بسياري از ارادتمندان به امام حسين عليه السلام در حالي كه با يك دست مشك آب و با دست ديگر كاسه اي در دست دارند به ياد تشنه لبان كربلا، عزاداران را سيراب مي كنند.
برخي از سقايان در گذشته اشعاري نيز در دستگاه ها و آوازهاي دشتي و غيره مي خواندند.
نظير اين گروه از جمله گروه ضيغم و نوش آباد هنوز در كاشان و نوش آباد آران و بيدگل فعاليت دارند و يكي از قديمي ترين گروه هاي سنتي آيين هاي عزاداري اين مناطق هستند.
آيين فرات خواني كه هنوز در كاشان و بويژه مناطق خشك كويري مرسوم است، خواننده اشعاري را بر آب فرات مي خواند، به طوري كه واقعه غم انگيز كربلارا در ذهن تجسم مي كند.
اين آيين نوعي آيين سوگ و مويه است كه بيشتر در آواز دشتي اجرا مي شود.
پيش خواني نيز يكي از آيين هاي مناطق روستاهاي كوهستاني كاشان و برخي مناطق است كه شكل خواندن آن شبيه سقاخواني است، ولي محتواي شعري آن تفاوت دارد. در برخي از اشعار اين آيين، شخص پيش خوان به طبيعت از سوگ حسين عليه السلام گلايه مي كند.
روستاهاي كوهستاني وش، ابيانه و هنجن و تعداد ديگري از روستاهاي كوهستاني كاشان و نطنز اين نوع اشعار را مي خوانند و برعكس در مناطق كويري بيشتر فرات خواني رايج است.
آيين زنگ حيدري
يكي از آيين هاي كهن منطقه است كه نوعي آرايه ادبي به حساب مي آيد و بيشتر در گذشته در نوش آباد آران و بيدگل مرسوم بوده، ولي حدود نيم قرن است كه ديگر اجرا نمي شود.
در اين آيين زنگ كهني را به پايه منبر مسجد مي بسته اند و سقاخوان ها پاي زنگ مي نشستند و به اشعار خواننده زنگ حيدري گوش فرا مي دادند.
آيين تعزيه خواني
يكي ديگر از آيين هاي مرسوم كاشان، نطنز، اردستان و آران و بيدگل بويژه نوش آباد است كه در سال هاي اخير با سبكي جديد به لحاظ محتوايي و فضاسازي با نام علقمه در تعزيت حضرت عباس عليه السلام و رديف هاي آوازهاي ماهور، دشتي، ابوعطا، چهارگاه و شور بغداد اجرا مي شود.
آيين سنج زني يا سنگ زني
نمايش سنگ زدن گروهي در مخالفت با سپاه ملعون شمر به قصد تازاندن اسبان خود بر پيكر بي جان ياران حسين عليه السلام است. دراين مراسم، گروهي به شكل نمادين با چوب هايي كه به آنها سنگ يا سنج گفته مي شود و در كف گرفته و به حركت در مي آوردند و اشعار خاصي با گويش محلي مي خواندند. اين آيين در روشا و مناطقي از آران و بيدگل هنوز هم به شيوه اي ديگر رايج است.
آيين سنگ زني و يا سنج زني در ديگر مناطق اين ديار از جمله ابيانه نطنز نيز كه به آن جاق جاقه زني يا جقجقه زني گفته مي شود با شكلي متفاوت از ساير نقاط اين منطقه اجرا مي شود.
آيين وداع خواني
يكي از سوزناك ترين قسمت هاي يك تعزيه است كه به صورت گروه خواني در برخي نقاط كاشان و اطراف آن در عزاداري حسين عليه السلام و برادر بزرگوارش حضرت ابوالفضل عليه السلام اجرا مي شود.
آيين بحر طويل خواني
نوعي از صنعت شهري است كه به صورت عموم در محرم و به صورت خاص در تعزيه از سوي برخي گروه ها در اين منطقه اجرا مي شود.
آيين خيل عرب
نمادي از حركت طايفه بني اسد است، حركتي كه بعد از جنايت سپاهيان يزيد بن معاويه و زماني كه سپاهيان دشمن از صحراي كربلارفتند، پيكرهاي شهدا بر زمين مانده بود و كسي جرأت به خاك سپاري آنها را نداشت. زنان طايفه بني اسد كه در نزديكي زمين كربلازندگي مي كردند با بيل، چوب و هر وسيله ديگر به طرف دشت كربلارفتند تا پيكرهاي شهدا را به خاك سپارند.
اين آيين به صورت نمادين در نوش آباد آران و بيدگل اجرا مي شود و در آن گروهي عزادار در حالي كه لباس سفيد عربي بر تن دارند، با ضربات ريتم دار ني هاي چوبي، اشعاري موزون مي خوانند و با اجراي ريتم و آهنگ سوگ و مويه خود را در غم جانگداز شهادت امام حسين عليه السلام و اصحاب باوفايش به نمايش مي گذارند.
در كاشان و برخي از شهرستان هاي همجوار آن از جمله زواره اردستان علاوه بر استفاده از علائم و ادوات عزاداري همچون نخل، علم و كتل هرساله كاروان هاي شترسوار از عزاداران سياهپوش همراه با خيمه گاه حسيني به راه مي افتند و در سوگ آن حضرت به عزاداري مي پردازند.











ادامه مطلب
پيشواز از محرم شور و شوق فرا رسيدن اين ماه عزيز شايد از مدت ها قبل روح و روان مردم اين سرزمين را به جوش و خروش درآورده و مي آورد . حسي آشنا ، نه غريب، از سر انگشتان تا فرق سر را مي کاود و بوي آشنايي به مشام مي رسد . ديگر روزهاي آخر ذي الحجه توان از کف ربوده ، روزها به کندي به سوي ماه عشق و خون به پيش مي رود . اهالي و ساکنان استان آذربايجان غربي در چند روز آخر ذي الحجه به پيشواز اين ماه ( محرم ) مي روند و اين استقبال را به لحاظ کارکردهاي اجتماعي در ايجاد تعاون و همياري ابتدا از خود و منازل شروع مي کنند ؛ لباس سياه مي پوشند ، اسباب و لوازم و نذري ها را آماده مي سازند . يکي از مظاهر مديريت سنتي و مذهبي در ميان مردم شهرها و روستاها ، مديريت دسته باشي ها ( سردسته ها ) در هيئت هاي مذهبي و عزاداري است که به شکل سنتي و بسيار منظم و موثر در مکان ها و مراسم عزاداري و سوگواري متجلي مي شود . دسته باشي ها افرادي سرشناس ، معتمد و متديني هستند که داوطلبانه و يا با رأي و نظر مردم به ايفاي وظيفه و نقش خود مي پردازند . مسئوليت هماهنگي برنامه هاي عزاداري هر دسته زنجيرزني و مديريت آن به طور داوطلبانه و خود جوش بر عهده اين افراد است . اين افراد به عنوان دست اندرکاران امور مختلف هيئت هاي مذهبي و زنجيرزني تلقي مي شوند که اسباب و لوازم مورد نياز براي اجراي مراسم عزاداري را فراهم کرده و مکان ، مسير و نظم و انضباط دسته هاي عزادار خود را مشخص مي کنند . علاوه بر مساجد محلات؛ زيارت گاه ها در قالب امامزاده ها ، قبرستان ها و مزار شهدا نيز از جمله مکان هاي برگزاري مراسم ماه محرم هستند که دسته هاي عزادار طي روز هاي تاسوعا ، عاشورا و سومين روز شهادت حضرت امام حسين (ع) در اين مکان ها به برگزاري مراسم عزاداري و زنجيرزني مي پردازند . براي مثال طي روزهاي تاسوعا و عاشورا اکثر عزاداران شهر اروميه براي عزاداري و زنجير زني در قبرستان معروف به « آقا قبيري » آرامگاه سيد حسين عرب باغي و « امام زاده محمد و ابراهيم » تجمع کرده و ساعاتي را در اين مکان ها عزاداري مي کنند . در ساير شهر ها و روستاهاي شيعه نشين استان هم عزاداران علاوه بر اين که در مساجد محل عزاداري مي کنند بخشي از اين فرهنگ کربلايي را با حضور در اماکن پاکان ( زيارتگاه ها و مزار اموات و شهدا ) اجرا ميکنند .
زنجير زني يکي از مؤلفه هاي محرم زنجير زني است . عموماً زنجير در ميان عزاداران به شيوه يک دست برشانه ها نواخته مي شود ؛ زنجير زنان هنگام استفاده از زنجير در دو صف قرار گرفته و حرکت پاها نيز مشابه حرکت دسته جات است ؛ به اين ترتيب که دو قدم به جلو که در هر قدم يک ضرب نواخته شده و عزاداران پشت سر هم قرار مي گيرند ، ولي در ضربه سوم عزاداران هر دو صف مقابل و رو به روي هم قرار مي گيرند . اجراي عزاداري به شيوه سينه زني اغلب با توجه به حال و ريتم آهنگ نوحه ها و يا خستگي عزاداران پس از زنجير زدن و بعد از روضة خواني بستگي دارد . نوحه هاي سينه زني معمولاً وزن و ضرب آهنگ خاصي دارند که ممکن است اشخاص گاهي با يک ضرب و گاهي هم “سه ضرب ” بر سينه خود بزنند . معمولاً مراسم دهه اول محرم به برگزاري مجالس عزاداري و روضة خواني و سخنراني اختصاص مي يابد که در شب هاي اول ماه محرم برگزار مي شود . اکثر اين مجالس عزاداري ، در مساجد و در قالب دسته هاي زنجير زني شکل گرفته و نوحه خوان ها با خواندن نوحه هاي مربوط به هر روز از ماه محرم در سوگ سالار شهيدان و اهل بيت مي نشينند. گاهي دسته هاي عزاداري شبانه در کوچه هاي محلات ، حرکت کرده و به عزاداري مي پردازند. دسته هاي زنجير زني شهر اروميه به عنوان يکي از کانون هاي بزرگ عزاداري هم طي دهه اول ماه محرم معمولاً از روزهاي اول و دوم به راه مي افتند . اين دسته ها مجموعه اي از مردان ، جوانان و کودکاني هستند که معمولا” در دو رديف يا دسته عزاداري سازمان مي يابند که براي نشانه عزادار بودن پيراهن سياه معمولي يا کمي بلند پوشيده و برخي نيز دستمال سياهي به نام ( باش قَرَه سي ) بر سر مي بندند . مراسم روز تاسوعا عزاداري در سطح استان طي روز نهم ماه محرم ( تاسوعا ) از اوايل صبح و بعد از بر آمدن آفتاب شروع مي شود ، ابتدا براي لحظاتي در مساجد و پس از آن اوايل صبح در خيابان ها و کوچه هاي شهر و محدوده روستاها انجام مي پذيرد . و نوحه هاي اين روز به ذکرهاي مربوط به جانبازي ها و فداکاري هاي حضرت ابوالفضل عباس اختصاص دارد . دسته هاي عزاداري زنجيرزني پس از آرايش و تشکيل دسته ها و قبل از حرکت به سوي خيابان هاي اصلي شهر (خيابان امام و … ) ، در کوچه هاي محلات و مقابل مسجد محله زنجير زني مي کنند . در روستا ها هم ، عزاداران با توجه به کوچک بودن مکان و بافت روستايي در کوچه ها به عزاداري مي پردازند . خانواده ها و افرادي که طي اين ايام نذر و حاجتشان قبول شده باشد ، صبح روز تاسوعا براي دسته هاي زنجير زني صبحانه مي دهند ، که اغلب شامل نان و پنير يا کره و عسل است . برخي از خانواده ها ممکن است گوسفندي را پيش پاي عزاداران قرباني کند و يا براي اداي نذر و نذورات خود مانند غذاي آماده ، به خيابان ها و کوچه هاي محلات ديگر بروند و آن ها را در بين عزادارن احسان کنند. روز دهم – عاشوراي حسيني عاشورا روزي است که فرزند پيامبر حضرت ” اباعبدالله الحسين (ع) ” ، به دست ناسپاسان و طمع کاران به مال و منال دنيا ، به شهادت مي رسد . مراسم روز عاشورا در بين مردم شهري و روستايي از اهميت و کرامت زيادي برخوردار بوده ، فلذا از اولين ساعات صبح اين روز عزاداران خود را براي برپايي مراسم عزاداري آماده مي کنند . تمام مغازه هاي بازار و شهر تعطيل مي شود و کسبه و تجار از فعاليت هاي روزانه خود دست مي کشند ، چرا که اغلب ايشان پرداختن به کار و فعاليت در اين روز را بديمن و ناميمون مي دانند از مهم ترين مراسم عزاداري در بين مردم شهر ها و روستاهاي بررسي شده ، زنجير زني است که مانند ايام قبل ، از مساجد محلات ، کوچه و خيابان هاي اطراف شروع مي شود . ابتدا صبح دسته هاي زنجير زني در مساجد محلات و مناطق مختلف ، اعم از شهر يا روستاها حاضر شده و با زنجير زني و نداي آرام آرام حسين واي ، حسين واي ، مراسم عزاداري خود را شروع مي کنند . در شهرها هر دسته ، در واقع نماينده يکي از مساجد يا محله اي از محلات شهر بوده و در روستاها هم ، اغلب به لحاظ تعداد اندک جمعيت يک دسته تشکيل مي شود . بزرگي و نظم و ترتيب دسته هاي زنجير زني از مهم ترين موارد قابل رقابت بين دسته هاي عزاداري در مهماني ها و دعوت ها تلقي مي شود . در اين روز افراد متمول و سرشناس يا کساني که نذري داشته باشند دسته هاي زنجير زني را براي صرف نهار و شام در روز عاشورا دعوت مي کنند ؛ در باور ها و اعتقادات مردم هدف از اين گونه پذيرايي ها و احسان ها ، علاوه بر قبول نذورات و کسب اجر و ثواب اخروي ، افزايش روزي و نيل به برکت و عافيت از بلاهاي مختلف در طول زندگي و حيات فردي است ، چرا که در بين مردم اعتقاد بر اين است که ، هرکس از اين غذاها در روز عاشورا صرف کند ، تن اوبه عشق امام در طول سال از امراض و بيماري ها مصون خواهد ماند . اصولاً نذر و نيازها و خيراتي مانند : قرباني کردن حيواناتي از قبيل گوسفند و گاو به درگاه معبود خويش ؛ روشن کردن شمع ، بر دوش کشيدن علم ، اهدا مبالغي پول يا خوراک و نوشيدني ها و … از گذشته هاي دور در ايام محرم در ميان فرهنگ مردم معمول بوده است . از جمله مراسم ظهر روز عاشورا ، تعزيه خواني و شبيه خواني است که نمايش گونه اي ، از واقعه کربلا است . يکي از کانون هاي مهم اين مراسم در شهر اروميه مقابل” مسجد مهدي القدم ” است که مردم محله و ساير دوستداران اهل بيت شاهد برگزاري شبيه خواني اباعبداله الحسين هستند . روزعاشورا روز تجلي ميثاق مردم با امام حسين(ع) و قيام خونين وي بوده و مردم عادي به طرق مختلف از جمله : نذر و قرباني ، احسان چايي ، شربت وآش هاي محلي ، ساري شيلهَ ( شله زرد که در سال هاي اخير معمول شده است . ) – در خدمت عزاداران حسيني هستند . نمونه اي از نوحه هاي قديمي روز عاشورا قان ياغدي کربلايَ ترجمه : خون باريد بر دشت کربلا صحرايَ يا محمد بر اين دشت اي محمد ئولدي حسين خبر وِئر خبر دهيد که حسين کشته شد زهرايَ يا محمد براي زهراي محمد ظلم سِتم بو چولدَه ظلم و ستم در اين دشت عرشَه داياندي زينب سر به فلک کشيده و… و… شام غريبان مراسم شام غريبان ، از جمله مراسم حزن انگيز و اندوه باري است که در مساجد شهر و روستاهاي و حومه برگزار مي شود . دسته هاي زنجير زني پس از برگزاري مراسم عزاداري در کوچه ها ، وارد مسجد شده و به زنجير زني مي پردازند . روضه خواني توسط مداحان و ذکر مصيبت هاي حضرت اباعبدالله از ويژگي هاي اين مراسم بوده و براي اين منظور و طبق سنت هاي گذشته پس از اندکي زنجير زني در مساجد چراغ ها را خاموش کرده و شمع در سيني روشن مي کنند و گرد افراد مي گردانند. اهل قبيله ( سوم امام ) شرح مصائب امام حسين و شهادت او و يارانش در دشت کربلا شايد يکي از حزن انگيز ترين مصائب وقايع تاريخ شيعه در جهان اسلام باشد . حسين و به روايتي هفتاد دو تن از يارانش به شهادت رسيده اند و اکنون جنازه هايشان بر روي خاک افتاده است . سرهاي بي تن در هر گوشه و کنار به آرامي آرميده اند و اکنون دستي مي خواهد که آن ها را به خاک سپارد . امام سجاد (ع) براي دفن جنازه ها پيش مي آيد ، او تنها کسي است که مي تواند جنازه هاي بي سر را شناسايي کند . مردان و زنان قبيله بني اسد ، به ايشان مي پيوندند و به اين ترتيب جنازه ها با ياري مردان و شناسايي شهدا توسط امام سجاد ، دفن مي شوند . در روز سوم امام مردم شهرها و روستاهاي استان نيز با چنين انديشه اي بر سر مزار و اموات خود حاضر شده و به سينه زني و زنجير زني مي پردازند . اربعين حسيني ( چهلم ) از مواردي که اهل بيت (ع) در آن جا به عزاداري چهلمين روز شهادت امام حسين (ع) پرداختند ، سرزمين کربلا بود . آن گاه که اهل بيت و خاندان امام حسين (ع) از شام به سوي مدينه روانه مي شدند ، براي زيارت قبور عزيزان از دست رفته خود راه رو به سوي کربلا نهادند و هنگامي که به آن سرزمين رسيدند ، با جابر بن عبداله انصاري ، صحابي بزرگوار پيامبر (ص) و تعدادي از بني هاشم که براي زيارت قبر امام حسين به آن جا آمده بودند ، مواجه شدند . اهل بيت (ع) چند روز در آن جا براي آن حضرت و ساير شهيدان کربلا به سوگواري و نوحه سرايي پرداختند و زنان آن منطقه نيز با شنيدن صداي گريه و ناله اهل بيت (ع) به سوي آنان شتافتند و با آنها هم نوا شدند . از اين رو برگزار مراسم عزاداري و نوحه خواني در اربعين حسيني ( چهلم ) بين مردم عزيز و گرامي داشته مي شود . به همين لحاظ از صبح زود دسته هاي عزاداري با تشکيل صفوف زنجير زني و نظم و آرايش کامل در خيابان هاي شهر و کوچه هاي روستاها ، به راه مي افتند و نوحه هايي را در سوگ امام و اربعين حسيني سر مي دهند . تلاش همه هيئت ها و دسته هاي شهري و روستايي بر اين است که در طي اين روز حرکت دسته هاي عزاداري براي زيارت اموات ، به سوي قبور و مزار شهدا و امام زاده هاي نزديک اطراف شهر معطوف شود .




ادامه مطلب
همزمان که بانگ کاروان محرم به گوش می رسد ، بغض ناله ها از حنجره ها آزاد می شود و همگان در عزای سید و سالار شهیدان به سوگ می نشینند و بر مظلومیت امام حسین (ع) اشک ماتم می ریزند.
محرم ماه شور و شعور و عشق و فریاد است و مردم ولایت مدار و دین دار هرمزگان از امشب با دسته جات سینه زنی و زنجیر زنی و طنین انداز کردن صدای طبل و سنج، مظلومیت امام حسین(ع) و هدف قیام امام حسین(ع) و واقعه عاشورا بار دیگر فریاد خواهند زد و بر مظلومیت سید الشهدا و یاران با وفایش اشک ماتم خواهند ریخت.
سخنرانان و مداحان با حضور در جلسات روضه و عزاداری امام حسین(ع) در نقاط مختلف استان، ضمن تبیین فلسفه قیام امام حسین(ع) و عاشورا، در سوگ این امام مظلوم به مداحی می پردازند و مردم در رثای امام حسین(ع) اشک ماتم می ریزند.
روضه خوانی ، تشکیل دسته های سینه زنی وزنجیر زنی ، تعزیه خوانی ، علم گردانی و پخش نذورات در دهه اول محرم از جمله برنامه های شاخص ماه محرم در استان هرمزگان است.
هم اکنون بیش ازیک هزار هیات عزاداری درسطح استان وجود دارد که از هفته جاری برنامه های خود را برای سوگواری سید وسالار شهیدان حضرت ابا عبدالحسین (ع) و72 یار باوفایش آماده کرده واز امشب مراسم عزاداری وبا اجرای برنامه ورود کاروان حسینی به کربلا آغاز می شود.
امسال در آستانه فرارسیدن ماه محرم نخسیتن سوگواره استقبال از محرم نیز با عنوان شمیم محرم در هرمزگان برگزار شد که طی آن هیات های مذهبی به اجرای تعزیه پرداختند






ادامه مطلب
بعد از گذشت 1374 سال از شهادت غم انگیز امام حسین(ع) و یاران باوفایش این واقعه آن قدر شور و حرارت دارد که بعد از قرنها دل عاشقان و ارادتمدارانش با شروع این ماه به لرزیدن میافتد.
البته تا دنیا باقی است عاشورا نیز استوار و پابرجا خواهد بود چرا که :”کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا”.
آئینهای باشکوه عزاداری با جلوههای خاص و معنادار از حرکت عاشورا و درسی که میتوان از این نهضت عظیم یاد گرفت به عنوان یک نماد کلی و اساسی در برگزاری مراسمهای عزاداری در ماههای محرم و صفر است.
در این میان مردمان ایران زمین به تبع آداب و فرهنگ مرسوم خودشان همزمان با شروع ماه محرم عزاداریهای خود را آغاز کرده و به طرق مختلف عشق و ارادت خود را اثبات میکنند.
مردم استان زنجان نیز از این قاعده مستثنی نبوده و چه بسا پیشرو مردم ایران اسلامی در این وادی قدم گذاشتهاند به طوری به گفته بزرگان، زنجان صاحب “مدال ولایتپذیری و دینمداری” است.
استان زنجان با مرکزیت شهرستان زنجان در شمالغرب ایران اسلامی قرار دارد.
این استان دارای 7 شهر و حدود 1210 روستا میباشد که از این میزان 978 روستا دارای سکنه است.
استان زنجان با مساحتی بالغ بر 21هزار 722 کیلومتر مربع، جمعيتي بالغ بر یک میلیون و 15 هزار و 734 نفر دارد.
قدمت تاریخی عزاداری عاشقان حسینی زنجان به قدرت عشق و ارادت شیعیان ایران اسلامی به اهل بیت و به ویژه حضرت اباعبدالله الحسین(ع) باز میگردد.
مراسم عزاداری حضرت سیدالشهدا در این استان به طوري وسیع و گسترده است که از آن به عنوان پایتخت “شور حسینی” ایران نام برده میشود در بین آیینهای مختلف عزاداری در زنجان عزاداری “حسینهاعظم” و”زینبیهاعظم” از اهمیت ویژهای برخوردار بوده و چه بسا استان زنجان توسط این دو هیئت عزاداری شناخته میشود.
*مراسم حسینیه اعظم زنجان
هر ساله از اول تا سیزدهم ماه محرم ، عزاداری حسینهاعظم زنجان باشکوه برگزار میشود که با شکوهترین و با عظمت ترین آن هشتم محرم یعنی شب تاسوعا ميباشد.
ناگفته نماند این مراسم سالهاست شکوه و عظمت خاص عزاداري اين حسينيه سیر صعودی داشته و میرود تا به عنوان بزرگترین مجمع عاشقان امام حسین(ع) در جهان شناخته شود.
با اینکه زنجان از نظر وسعت شهر بزرگی نیست اما سالهاست که در این عزاداری بیش از 200هزار نفر جمعيت شرکت میکنند در طی این چند روز مردم به سبب اعتقادات ، کرامات و باورهای قلبی خود، قربانی و نذوراتی به این حسینه اهدا میکنند.
از جنبههایی حائز اهمیت این مراسم، تعداد ذبح قربانی است که حسینیهاعظم زنجان را به عنوان دومين قربانگاه جهان اسلام بعد از منا در مکه و نخستین قربانگاه در جهان تشیع بدل ساخته است.

تاریخی بودن مراسم حسینیه براساس مستندات به زمان قاجار بر میگردد.
بهرهبرداری از نذورات این مراسم در امور خیریه و عامالمنفعه نیز در نوع خود بینظیر است، به طوری که در آئین سوگواری هشتم محرم سال گذشته، 11 هزار و 482 راس دام توسط عاشقان سالار شهیدان حضرت امام حسین(ع) به هیات حسینیهاعظم زنجان تحویل داده شد.
همچنین 6 هزار و 384 راس گاو، شتر، گوسفند، بز، شترمرغ و.. به صورت زنده تحویل و هزار و 642 راس دام شامل گاو، گوسفند، بز در مسیر حرکت دسته عزاداری قربانی و ذبح شد.
مراسم عزاداری باشکوه حسینیهاعظم زنجان که در روزهای هشتم، نهم و دهم ماه محرم برگزار میشود در تاریخ 15 دی ماه 87 با شماره ثبتی 10 به عنوان دهمین مورد و از جمله آیینهای عزاداری به عنوان نخستین نمونه در فهرست میراث معنوی کشور ثبت شده است.
*مراسم زینبیهاعظم زنجان

زینبیه اعظم زنجان یکی از قطبهای عزاداری استان زنجان بوده و همه ساله پذیرای خیل عظیم عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) از سراسر کشور و حتی خارج از کشور است.
در روز یازدهم محرمالحرام هر سال، شهر زنجان به عنوان پایتخت شور و عشق حسینی جلوه معنوی خاصی برخورد میگیرد و عاشقان امام حسین(ع) خود را آماده برای حضور در یک اجتماع عظیم و حماسی میکنند تا ندای “یاحسین” و “یا زینب” سر داده و به یاد شهید دشت کربلا عزاداری کنند.
اين مراسم ساعات بعدازظهر روز 11 محرم در محل زينبيه آغاز شده و در صحن مقدس آستان حضرت ابراهيم(ع) که يکي از امام زادههاي قابل احترام زنجان است به پايان ميرسد.
با ا شاره به قدمت زينبيه زنجان گفته ميشود در روزگار گذشته باغچهاي درون “کهندژ” زنجان قرار داشته که صاحب باغچه هر روز از گوشهاي از باغچه که گلهاي محمدي در آن روييده بود صداي ناله “يا زينب” شنيده و گاهي گويي چراغکي زير گلها روشن ميشده است.
بدين ترتيب صاحب باغچه تصميم ميگيرد آن قسمت را به تکيهاي تبديل کرده و نام آن را زينبيه بگذارد از اين رو محلي که زينبيه در آن قرار داشت از آن زمان تا کنون به محله زينبيه معروف ميشود.
آئين عزاداري زينبيه زنجان نيز از سوي سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري در فهرست ميراث فرهنگي کشور به ثبت رسيده است.
عزداري دو هيئت بزرگ زنجان يعني “حسينيه” و “زينبيه” از آن جهت منحصر به فرد و مهم است که عاشقان حضرتش تمام وجود خود را در طبق اخلاص قرار داده و نثار جانفشانيهاي امامي ميکنند که 14 قرن پيش در چنين ايامي خود را فداي دين مبين اسلام کرد تا از گزند ناکسان در امان بماند.
نحوه عزاداري اين دو هيئت پيچيده نبوده و روش خاصي ندارد بلکه طبق معمول نوحهخواني و سينهزني شاکله اصلي آن را تشکيل ميدهد به طوري که در هر دو هئيت مداح اهل بيت با سرودن اشعاري در مدح امام حسين(ع) و اهلبيت وي، مردم را آماده کرده ومردم نيز با سينهزني و زنجيرزني او را همراهي ميکنند.
مهمترين شاخصه و ويژگي اصلي عزاداري مردم زنجان در روزهاي هشتم و يازدهم محرم اتحاد و يکپارچگي آنهاست که با نظر و حرات خاصي به عزاداري مشغول ميشوند.
البته اين جانفشاني آزاد مردان راه حسي (ع) از ديد لنز دوربينها دور نمانده و به تمام دنيا به طور وسيع مخابره ميشود تا ساير هموطنان و آزاديخواهان نيز با ديدن اين صحنهها به وجد بيايد.
از جمله ويژگيهاي مهم عزاداري زنجان وجود مداحان مهم و شاعر معروف اهل بيت(ع) است.
حاج وليالله کلامي (شاعر)، حاج جواد رسولي، حاج اصغر گنجخانلو، حاج مرتضي حيدري، حاج غلامرضا عينيفرد، حاج عليرضا بيگدلي و … از جمله مداحاني هستند که شور و شوق حسيني را در بين مردم تقسيم ميکنند.
آئين طشتگذاري
آئين طشتگذاري يکي از قديميترين سنتها و مناسک ايراني است که در آستانه ماه محرم برگزار ميشود.
اين مراسم سه روز پيش از آغاز محرم طي تشريفات خاص و پرشور برگزار ميشود.
مردم زنجان معتقدند اين سنت با الهام از اقدام سالار شهيدان و يادآور رفتار جوانمردانه امام حسين(ع) است.
براساس روايتها ايشان در روز 27 ذيحجه آب مشکها را در طشتها ريخته و لشکر حر و اسبان سپاه او را سيراب ميکند.
تشتهايي که در اين مراسم مورد استفاده قرار ميگيرد از جنس برنز يا مس است.
بعد از عزاداري ريش سفيدان و عاشقان حسين (ع) در هر محله طشتها را به دوش حمل کرده و وارد مسجد ميشوند و حاضران در مجلس به احترام آن به پا خواسته و در مقابل آنها سينهزني ميکنند و نواي الدخيل يا ابوالفضل سر ميدهند پس از آن ريشسفيدان با دور زدن در مسجد تشتها را در سرجاي خود قرار ميدهند و طشتها را از آبي که در کوزهها بر دوششان حمل کردهاند پر ميکنند.
روشن کردن شمع و نوشيدن آب متبرک از اين طها همراه سوگواري از اعمال اين مراسم است.
بعداز اتمام مراسم، مردم آبهاي موجود در تشتها را به عنوان تبرک به خانههايشان برده و يا بين اقوام تقسيم ميکنند.



هيئتهاي زنجان
هيئت عاشوراييان زنجان، هئيت رايتالحسين(ع) زنجان، هيئت فاطميون زنجان،هيئت فاطميه زنجان و هيات محبين امام صادق(ع) زنجان از جمله هيئتهاي زنجان ميباشد.
شهرستانهاي ابهر، خرمدره، قيدار، هيدج، صائينقلعه،سلطانيه، سجاس، ماهنشان، گرماب،دندي، زرينآباد، چورزق، حلب و …نيز بهمانند مردم مرکز استان زنجان در اين ماه محرم سياهپوش شد و با عشق و ارادت در اين ماه به عزاداري ميپردازند.
عزاداري استان زنجان هرچند همانند ساير استانها از آيينها و رسم رسومات خاصي پيروي نميكند ولي يكپارچه بودن عزاداران واقعي اين استان آن را به عنوان پايتخت شور و شعف حسيني تبديل كرده است.
نيازي نيست براي نظاره اين حماسه كه هرساله بر لوح تاريخ نقش ميبندد راهي شهر زنجان شده و از نزديك به نظاره بنشيني بلكه كافي است در روزهاي هشتم و يازدهم محرم گيرندههاي تلوزيوني را روشن كني چرا كه در اين ايام اكيپهاي خبري مختلفي در اين شهر مستقر شده و به بهترين نحو اين شور و حماسه حسيني را به تمام دنيا مخابره ميكنند.
ناگفته نماند ديدن اين حماسه از لنز دوربينهايي كه عدد آنها زياد است به خودي خود حال عاشقان را دگرگون ميكند، ولي حضور واقعي در بين اين حماسه از لذت ديگري حكايت ميكند.










ادامه مطلب
باشكوهترين آيين عزاداري عمومي در يزد بر سيد و سالار شهيدان حضرت امام حسين(ع) و يارانشان برگزار مي شود. يكي از آيينها و مراسم ويژه ماه محرم كه در تمام نقاط يزد برگزار ميشود، آيين نخلبندي و نخلگرداني است. نخل از جنس چوب است و آن را به شكل برگ درخت و يا سرو ميسازند. معمولاً وزن نخل زياد است و جابهجا كردن آن نياز به كمك دهها نفر دارد. نخل را به عنوان تابوت «سيدالشهداء» يا نمادي ازتابوت شهداي كربلا ميشناسند و ريشه سنتي كهن دارد. مردم يزد در گويش محاورهاي به آن «نقل» ميگويند و معتقدند كه «نخل» يا «نقل» نشاني از اقامت برافراشته شهدا است.
دكتر «اسلامي ندوشن» مينويسد: با آن كه نخل هيچ شباهتي به درخت خرما ندارد، آن را به نام اين درخت مينامند. شايد به علت آن كه اصلش از جنوبغربي و بينالنهرين است. نخل شباهت بسياري به درخت سرو دارد و سرو در فرهنگ عامه يعني جاودانگي و رشادت و زندگي اخروي و آزادگي كه يادآور روحيات و خصايل امام حسين(ع) است. هم چنين اين مراسم بازتابي است از «نقل» حكايت كربلا.
مراسم نخلبندي و نخلگرداني در يزد بدين صورت است كه چند روز پيش از شروع ماه محرم، «باباهاي» (خادمان) ميدان شروع به تزيين و آذين بستن نخل ميكنند. آذينبندي نخل حداقل يك هفته طول ميكشد. در طول اين مدت، باباهاي ميدان، زيورآلات و وسايل مربوط به تزيين نخل را ـ كه قدمت آنها به دوره صفويه ميرسد ـ از انبار بيرون آورده و تمام روز را با پاهاي برهنه به اين امر ميپردازند. بستن نخل نياز به مهارت و سليقه خاص دارد و خادمان ميدان، شيوههاي آن را از پدر و اجداد خود آموختهاند. آنها ابتدا بدنه نخل را با پارچه سياه ميپوشانند، آن گاه روي پارچه سياه را شمشيربندان ميكنند. براي اين كار، صدها شمشير، قمه و خنجر برهنه ـ بعضي از آنها جنس بسيار عالي دارد و نام سازنده آنها بر روي آنها نقر شده ـ را در دو رديف بر دو بدنه نخل ميبندند. به طوري كه هر دو طرف نخل، شمشيربندان ميشود و هيچ جاي خالي در آن باقي نميماند.
سپس تزيينات ديگري از قبيل آيينههاي بزرگ قابدار، منگلهها و دستمالهاي ابريشمي رنگي و زري را در دو سوي نخل ميبندند و بر تارك آن جقههاي فلزي از جنس فولاد و برنج و همرنگ آنها پرهاي طاووس يا ميوه انار ميگذارند و نخل را مانند يك حجله، زيبا و خوشبو ميكنند. در داخل آن نيز زنگهاي بزرگي را با طناب ميآويزند و بچهها هنگام حركت، آنها را به صدا در ميآورند.
در روز بلند كردن نخل، دهها تن از مردان محله، زير پايههاي نخل رفته، آن را با عظمت تمام به حركت درميآورند و چون جنازهاي با شكوه، آن را از ميان موج جمعيت عبور ميدهند. نخل گردانان نخل را تا مسيري ميبرند و يا آن را چند بار دور حسينيه محل ميچرخانند.
در اطراف يزد رسم بر اين است كه درختان را وقف ميكنند تا پس از كهن سال شدن، ساقههاي آنها را ببرند و نخل را مرمت كنند. نخلسازي صنعت ظريفي است كه همگان از عهده آن بر نميآيند. استادان اين رشته شيوههاي ساخت آن را به ديگران ميآموزند. به دليل اهميت نخل و نخلگرداني در يزد، هماكنون خانوادههايي در اين منطقه وجود دارند كه شهرت آنها «نخلبند» و «نخلساز» است.
دسته سقا: در مراسم عزاداري امام حسين(ع)، گروهي از نوجوانان لباس سياه ميپوشند و لنگ قرمزي دور كمر خود ميبندند. آنها مشك روي دوش گذاشته و بازوبندياز قرآنمجيد را كه با پولكهاي رنگارنگ و برگهاي فلزي نقرهاي رنگ تزيين شده، بر كتف خود ميبندند و در صفي منظم با ذاكر و سردسته خود هم خواني ميكنند. اگر فصل گرما باشد يكي دو نفر هم در پشت صف با مشك پر از آب و يا شرب گلاب به اهل مجلس و عزاداران آب ميدهند. آنها آب را در جام ابوالفضل(ع) ريخته و به مردم تعارف ميكنند. دسته سقاي يك علم چهارگوش دوپايه و يا يك علم سهگوش با تمثال حضرت ابوالفضل(ع) را با خود حمل ميكنند.
كتل بستن: در يزد به اسب زين كردهاي كه به طرز خاص آراسته شده و پيشاپيش دسته عزاداري حركت ميكند، «كتل» ميگويند. گاهي به گردن اين اسب چند شال،ترمه يا ابريشمي به رنگهاي سبز و سرخ آويزان كرده و سر و صورت حيوان را با چند قطعه آيينه كوچك، نگين، قرآن و … آذين مينمايند و گاه بنا بر سليقه شخصي و به تعبيري ديگر، پارچه سفيد خونآلودي را بر پشت حيوان ميكشند و چند قطعه چوب رنگ شده قرمز به نشانه تير و پيكان در پارچه فرو ميكنند. هم چنين كبوتر زندهاي را كه با رنگ قرمز آغشته شده نيز بر پشت اسب ميگذارند. افسار اين اسب يا كتل همواره در دست محافظ آن است و جلو دسته سينهزني حركت ميكند و محافظ آن مرتب سر و صورت حيوان را نوازش ميكند. اين حركت نمادين را «اسب و كتل» مينامند.





ادامه مطلب
همهساله با آغاز ماه محرم و صفر، استان چهارمحال وبختياري شاهد برپايي مراسم و آيينهاي ويژهاي است كه در شهرهاي مختلف برگزار ميشود.
در اين آيينها درروزهاي اول ماه محرممردم با پوشيدن لباس سياه تبرك شده در امامزادگان استان وبرپايي هياتها و دستههاي عزاداري سينهزني، زنجيرزني و پخت و توزيع نذري در محلههاي مختلف اقدام ميكنند.
تعزيهخواني كه از زمانهاي قديم دراستان مرسوم بودههنوز در برخي از نقاط استان بويژه به صورت خاص در شهر”طاقانك” اجرا ميشود.
گروههاي شبيهخوان وتعزيهخوان استان هر روز در دهه اول اين ماه با حضور درتكاياو حسينيهها و برپايي تعزيه امام حسين(ع) ، حر، ابوالفضل عباس، ظهرعاشورا، و اسارت زينب(س) مصيبت اين روزها را براي مردم بازگو ميكنند.
گردانندگان علم و كتل در روزهاي هفتم و هشتم در كوچه و محلههاي برخي مناطق شهرستانشهركرد توام با جمعآوري آرد و نذورات مردم از ديگر ايينهاي اين ديار است.
در اين روزها مردان با حضور در كنار حسينيهها و گلزار شهدا بهياد زندگي امام حسين (ع) و قيام عاشورا خيمههاي سفيد و سبز را برپا و به ياد آنها روزه خواني ميكنند.
در آيين روز عاشورا عزاداران حسيني به ياد قافله خاندان آل عبا،در صحراي كربلا با راه انداختن كاروان، اقدام به آتش كشيدن نمادين خيمههاي برافراشته ميكنند.
همچنين گروهي به صورت نمادين به عنوان اسراي كربلا در كنار اين خيمههاي در حالت سوختن ، جمع ميشوند عزاداري و شيون و ماتم ميكنند.
همچنين دراين روز مردم با زدن سنگ و چوبهاي صيقل داده شده آيين سنگ زني را برگزار ميكنند.
برخي آيينهاي سوگواري و آداب و رسوماين خطه از ۱۲۰سال پيش در استان چهارمحال وبختياري مرسوم است.
آيينهاي عزاداري توسط ۷۳۵هيات مذهبي، ۱۱۴گروه تعزيه و در ۷۰۰مسجد و اماكن متبركه چهارمحال بختياري در حال برگزاري است.
استان چهارمحال بختياري از جمله استان هایی است که تعداد زیادی از مردم بختیاری در آن زندگی می کنند و از نظر ترکیب جمعیتی،چهارمین استان محل زندگی مردم بختیاری است.












ادامه مطلب


