امّ موسى گوید:
کانَ الْحَسَنُ بْنُ عَلىٍّ علیهماالسلام اِذا آوى اِلى فِراشِهِ بِاللَّیْلِ اَتى بِلَوْحٍ مَنْقُوشٍ فیهِ سُورَةُ الْکَهْفِ فَیَقْرَأُها.
امام حسن علیه‏ السلام وقتى شب به رختخواب خود مى‏ رفت، لوح منقوشى مى‏ آورد که سوره کهف در آن نوشته شده بود و آن را مى‏ خواند.
 

عمیر بن اسحاق گوید:
ما تَکَلَّمَ عِنْدى أَحَدٌ أَحَبَّ اِلَىَّ اِذا تَکَلَّمَ أَنْ لایَسْکُتَ مِنَ الْحَسَنِ بْنِ عَلِىٍّ علیهماالسلام وَ ما سَمِعْتُ مِنْهُ کَلِمَةَ فُحْشٍ قَـطُّ.
کسى نزد من [نیکو گفتارتر] از امام حسن علیه‏ السلام نبود تا آنجا که هرگاه سخن مى‏ گفت دوست داشتم سخنش به پایان نرسد و سکوت نکند و هرگز کلمه زشتى از او نشنیده ‏ام.
 

امام سجاد علیه‏ السلام فرمودند:
اِنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلىٍّ علیهماالسلام کانَ أَصْدَقَ النّاسِ لَهْجَةً وَ أَفْصَحَهُمْ مَنْطِقاً.
امام حسن علیه‏ السلام از جهت زبان صادق‏ترین مردم و از نظر گفتار فصیح‏ترین آنان بود.
 

فیض کاشانى روایت مى‏کند که:
وَ کانَ الْحَسَنُ علیه‏ السلام یَمُرُّ بِالسُّؤّالِ وَ بَیْنَ أَیْدیهِمْ کَسْرٌ فَیَقُولُونَ هَلُمَّ إلَىَّ الْغَداءَ یَا ابْنَ رَسُولِ‏اللّه‏ِ وَ هُمْ جُلُوسٌ عَلَى الطَّریقِ، فَکانَ یَنْزِلُ عَلَى الطَّریقِ وَ یَأْکُلُ مَعَهُمْ وَ یَقُولُ: انَّ اللّه‏َ لایُحِبُّ الْمُسْتَکْبِرینَ.
حضرت امام حسن علیه‏ السلام گهگاهى در میانه راه به گدایان برخورد مى‏کردند که نشسته و چند تکه نان مى‏خوردند، آنان حضرت را دعوت مى‏کردند و امام حسن نیز مى‏نشست و از غذاى آنان مى‏خورد و مى‏فرمودند: خدا مستکبران را دوست ندارد.
 

ابن شهر آشوب نقل مى‏کند که:
کانَ الْحَسَنُ علیه‏ السلام اِذا بَلَغَ بابَ الْمَسْجدِ رَفَعَ رَأْسَهُ وَ یَقُولُ: اِلهى ضَیْفُکَ بِبابِکَ، یا مُحْسِنُ قَدْ أَتاکَ الْمُسى‏ءُ، فَتَجاوَزْ عَنْ قَبیحِ ما عِنْدى بِجَمیلِ ما عِنْدَکَ، یاکَریمُ.
هرگاه امام حسن علیه‏ السلام به درب مسجد مى‏رسیدند، سرشان را بلند کرده مى‏گفتند: خدایا میهمانت درِ خانه‏ات ایستاده، اى احسان‏کننده! گناهکار نزد تو آمده، از گناهان زشتى که در نزد من است به آن زیبایى که در نزد توست در گذر، اى بخشنده.