ارتباط با خدا

 أَرْبَعَةٌ لَيْسَ غِيبَتُهُمْ غِيبَةً الْفَاسِقُ الْمُعْلِنُ بِفِسْقِهِ وَ الْإِمَامُ الْكَذَّابُ إِنْ أَحْسَنْتَ لَمْ يَشْكُرْ وَ إِنْ أَسَأْتَ لَمْ يَغْفِرْ وَ الْمُتَفَكِّهُونَ بِالْأُمَّهَات‏ وَ الْخَارِجُ مِنَ الْجَمَاعَةِ الطَّاعِنُ عَلَى أُمَّتِي الشَّاهِرُ عَلَيْهَا بِسَيْفِهِ.
 

چـهار كسند كـه غيبت كردن از آنها غـيبت نيست : فاسقى كه فسق خود را  آشكار مى ‏سازد، پيشواى دروغگويى كه اگر خوبى كنى، سپاسگزارى نمى‏ كند و اگر بدى كنى، نمى‏ بخشد، كسانى كه از سر خنده و شوخى فحش مادر مى‏ دهند و كسى كه از جماعت مسلمانان كناره گيرد و بر امّت من عيب گيرد و به روى آنها شمشير كشد.

بحار الأنوار(ط-بیروت) ج 72 ، ص 261 ، ح 64 - نوادر(راوندی) ص 18 ، 19

سِبابُ المؤمِنِ فُسوقٌ و قِتالُهُ كُفرٌ  و أكلُ لَحمِهِ مِن مَعصيَةِ اللّه؛
 

ناسزاگفتن به مؤمن فسق است و جنگيدن با او كفر و خوردن گوشت او (غيبت كردن از وى) معصيت خداست.

(بحار الأنوار(ط-بیروت) ج 72 ، ص 148، ح 6 - من لایحضره الفقیه ج 4 ، ص 418 ، ح 5913

أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا اللَّهَ فَمَا خُلِقَ امْرُؤٌ عَبَثاً فَيَلْهُوَ  وَ لَا تُرِكَ سُدًى فَيَلْغُو

اى مـردم ! از خـدا بترسيد ؛ زيرا هيچ كـسى عبث آفريده نشده ‏است، تا به سرگرمى و غفلت گذراند و مهمل رها نشده است تا بيهودگى كند.

نهج البلاغة(صبحی صالح) ص 540 ، ح 370

مَا لَكَ مِنْ صَلَاتِكَ إِلَّا مَا أَقْبَلْتَ عَلَيْهِ فِيهَا فَإِنْ أَوْهَمَهَا كُلَّهَا أَوْ غَفَلَ عَنْ أَدَائِهَا لُفَّتْ فَضُرِبَ بِهَا وَجْهُ صَاحِبِهَا.
 

تنها آن مقدار از نمازت بهره توست كه با توجّه قلبى همراه باشد. پس، اگر كسى در همه نماز سهو كند (حواسش بكلّى پرت باشد) يا از اداى آن غفلت ورزد (به وقت نگزارد) آن نماز مچاله شده و به صورت صاحبش زده مى ‏شود.

بحار الأنوار(ط-بیروت) ج 81، ص 260، ح 59