💒💒💒 احادیث 💒💒💒

امام باقر علیه‏ السلام فرمودند:

کانَ الْحَسَنُ علیه‏ السلام کَثیرَ الاِْجْتِهادِ فى الْعِبادَةِ وَ التَّصَدُّقِ.

امام حسن علیه‏ السلام در عبادت و صدقه دادن سخت کوش بود.

نظم درر السمطین، ص 196

سلمى کنیز امام باقر علیه ‏السلام مى‏ گوید: برادران آن حضرت نزد او مى‏ آمدند و از محضرش خارج نمى‏شدند مگر اینکه آنان را غذاى گوارا مى‏خورانید و لباسهاى نیکو مى‏پوشانید و بدانان درهمهاى نقره مى‏بخشید. در این باره با او سخن گفتم تا از این رفتار خویش بکاهد، ولى ایشان مى ‏فرمودند:

یا سَـلْمى ما حَسَنَـةُ الدُّنْـیا اِلاّ صِلَةَ الاْءخْوانِ وَ الْمَعارِفَ.

اى سلمى! خوبى دنیا جز نیکى با برادران و آشنایان چیزى نیست.

هیچ گاه از خانه امام باقر علیه ‏السلام شنیده نشد که به فقیر گفته شود: اى فقیر! خدایت برکت دهد یا گفته شود: اى فقیر این را بگیر، بلکه امام باقر علیه ‏السلام هماره مى ‏فرمودند:

سَمُّوهُمْ بِاَحْسَنِ أَسْمائِهِمْ.

فقرا را با بهترین اسمهایشان صدا بزنید.

کشف الغمة، ج 2، ص 363

سلیمان بن قرم درباره بخشش گسترده امام باقر علیه السلام مى‏‌گوید:

کانَ [الامام الباقر علیه السلام] لا یَمِلُّ مِنْ صِلَةِ اِخْوانِهِ وَ قاصِدیهِ وَ مُؤَمِّلیهِ وَ راجیهِ.

او (امام باقر علیه السلام) هرگز از نیکى به برادرانش و به آنان که به او روى مى‏‌آوردند و به کسانى که به او امید مى‌‏بستند و از او انتظار نیکى داشتند، خسته و ملول نمى‏‌شد.

بحارالانوار، ج 46، ص 288

جابر بن عبداللّه‏ انصارى مى ‏گوید: پیامبراکرم صلى ‏الله‏ علیه ‏و‏آله به من فرمودند:

یُوشَکُ أَنْ تَبْقى حَتى تَلْقى وَلَدا لى مِنَ‏الْحُسَیْنِ یُقالُ لَهُ مُحَمَّدٌ، یَبْقَرُ الْعِلْمَ بَقْرا فَاِذا لَقیتَهُ فَاقْرَئْهُ مِنّى السَّلامَ.

انتظار مى‏رود تو بمانى تا ملاقات کنى فرزند مرا از نسل «حسین علیه ‏السلام» که به او «محمد علیه ‏السلام» مى‏گویند. او علم را به گونه ‏اى شگفت مى ‏شکافد. چون او را دیدى سلام مرا به او برسان.

احقاق الحق، ج 12، ص 157

ابوعبیده حذّاء (از یاران امام باقر علیه ‏السلام) مى‌‏گوید:

زامَلْتُ مَعَ أَبى جَعْفَرٍ علیه ‏السلام، فَکانَ إذا نَزَلَ یُریدُ حاجَةً ثُمَّ رَکِبَ فَصافَحَنى. قالَ فَقُلْتُ: کَأَنَّکَ تَرى فى هذا شَیْئا، قـالَ علیه ‏السلام: نَعَمْ اِنَّ الْمُـؤْمِنَ اِذا صافَحَ الْمُؤْمِنَ تَفَرَّقـا مِنْ غَیْرِ ذَنْبٍ؛

با امام باقر علیه ‏السلام در راهى همسفر و همراه بودم. هرگاه آن حضرت نیازى داشت و پیاده مى‏شد، به هنگام سوار شدن با من دست مى‏دادند. گفتم گویا در این دست دادن چیزى [از فضیلت ]سراغ دارىد؟ فرمودند: آرى، چون مؤمنى با مؤمنى دست دهد، بدون گناه از همدیگر جدا مى‏شوند (خدا گناه هردو را مى‏بخشد).

سعد بن خلف مى‏گوید:

کانَ أَبُوجَعْفَرٍ علیه ‏السلام اِذا عَطَسَ فَقیلَ لَهُ «یَرْحَمُکَ ‏اللّه‏ُ»، قالَ: «یَغْـفِرُاللّه‏ُ لَکُمْ وَ یَرْحَمُکُمْ » وَ اِذا عَطَسَ عِنْدَهُ اِنْسانٌ قالَ: «یَرْحَمُکَ اللّه‏ُ ».

چون امام باقر علیه ‏السلام عطسه مى‏کرد و کسى به او مى‏گفت « یَرْحَمُکَ‏ اللّه‏ُ؛ خداى تو را رحمت کند»، آن حضرت مى‏فرمودند: «یَغْفِرُاللّه‏ُ لَکُمْ وَ یَرْحَمُکُمْ ؛ خداى شما را ببخشاید و رحمت کند» و هنگامى که کسى نزد او عطسه مى‏کرد، آن حضرت مى‏فرمودند: «یَرْحَمُکَ اللّه‏ُ ؛خدایت رحمت کند».

افلح، غلام امام باقر علیه ‏السلام مى‏گوید:

کانَ [الامام الباقر علیه السلام] اِذا ضَحِکَ قالَ: «اَللّهُمَّ لا تَمْقُتْنى».

چون امام باقر علیه ‏السلام خنده مى‏کرد، مى‏گفت: خدایا مرا دشمن مدار (و بر من غضب مکن).

کشف الغمة، ج 2، ص 329

چون امام باقر علیه ‏السلام قصد سفر مى ‏کرد، خانواده ‏اش را در اتاقى گرد مى‏ آورد و می فرمودند:

اَللّهُمَّ اِنّى أَسْتَوْدِعُکَ الْغَداةَ نَفْسى وَ مالى وَاَهْلى وَ وُلْدى الشّاهِدَ مِنْهُمْ وَ الْغائِبَ، اَللّهُمَّ احْفَظْنا وَ احْفَظْ عَلَیْنا، اَللّهُمَّ اجْعَلْنا فى جِوارِکَ، اَللّهُمَ لا تَسْلُبْنا نِعْمَتَکَ وَ لا تُغَیِّرْ ما بِنا مِنْ عافیَتِکَ وَ فَضْلِکَ.

خدایا در این صبحگاه خودم و مالم و خانواده و فرزندان حاضر و غایبم را به رسم امانت به تو مى‏ سپارم، خدایا ما را حفظ کن و بر ما نگه دار، خدایا ما را در پناه خویش قرار ده، خدایا نعمت خود را از ما مگیر و عافیت و فضلى که بما عنایت نموده‏ اى دگرگون مساز.

جابر مى‏گوید:

کانَ أَبوُجَعْفَرٍ علیه ‏السلام یُبَکِّرُ اِلَى الْمَسْجِدِ یَوْمَ الْجُمُعَةِ حینَ تَکُونُ الشَّمْسُ قَیْدَ رُمْحٍ فَـاِذا کانَ شَـهْرُ رَمَضـانَ یَکُونُ قَبْلَ ذلِکَ.

امام باقر علیه ‏السلام روزهاى جمعه صبحگاهان به هنگامى‏که خورشید به اندازه یک نیزه برآمده بود به مسجد مى‏شتافت و چون ماه رمضان مى‏شد زودتر از این به مسجد مى‏رفت.

وسائل الشیعه، ج 5، ص 42، روایت 2