هشتمین افتاب

   اشعار ولادت امام رضا (ع)

طلوع شمس ندیدی ز نجم اگر محسوس‏
ببین ز نجمه به عالم طلوع شمس شموس‏

نموده انفس و آفاق را قرین سرور
شهی که نفس نفیسش بود انیس نفوس‏

تبارک الله از این روز اسعد میمون‏
که هست مولد شاه حجاز خسرو طوس‏

خدیو خطه‏ ی طوس آن که عارفان ندهند
گدائی در او را به حشمت کاووس‏

امام جن و بشر کش بر آستانه‏ی قدس‏
ملایک‏اند دمادم به ذکر یا قدوس‏

مه سپهر ولایت شهی که در هر صبح‏
زند به خاک درش آفتاب گردون بوس‏

ز رشک خادم کویش رواست خازن خلد
همی گزد لب و بر هم زند کف افسوس‏

عجب نباشد اگر فایق آمد از هر باب‏
گه مباحثه با عالم یهود و مجوس

چه جلوه ذره کند در مقابل خورشید
چه صرفه قطره برد در کنار اقیانوس‏

چه شد دنائت مأمون و کینه‏ توزی او
کجاست آن همه تزویر و حیله و سالوس؟!

بگو بیا و ببین حشمت خدائی وی‏
که آن به دیده‏ی خلق خدا بود محسوس‏

همیشه بر سر بام جهان به کوری خصم‏
به نام نامی آن شه فلک نوازد کوس

درون جسم گدازد دل حسودانش‏
چنان که شمع گدازد میانه‏ی فانوس‏

شهی که وحش بیابان از او گرفته مراد
«صغیر» کی شود از لطف و رحمتش مأیوس‏

صغیر اصفهانی

مژده ای اهل رضا روی رضا پیدا شد
جلوه حسن الهی به فضا پیدا شد

ضعفا روی به گلزار ولایت آرید
که گل روی معین الضعفا پیدا شد

غنچه نجمه به دامان سحر گاه شکفت
بوی گل در نفس باد صبا پیدا شد

علوی طلعت او آینه حسن خداست
بر همه آینه حسن خداپیدا شد

موسی آن طلعت نادیده که در طور ندید
صبحدم در حرم موسی ما پیدا شد

جلوه باطن اسرار نهان را نگرید
به خدا آینه غیب نما پیدا شد

جان فشانید که جانان دو عالم آمد
درد آرید که ناگفته دوا پیدا شد

نجمه را نجمه نخوانید خدا می داند
این سپهریست کز او شمس ضحی پیدا شد

به دعا دست برآرید چرا خاموشید؟
قبله حاجت ارباب دعا پیدا شد

چنگ بر چنگ زن آهنگ غریبی بنواز
چه نشستی که غریب الغربا پیدا شد

کعبه جان به حرم خانه موسی آمد
یا که در مروه دل نور صفا پیدا شد

سوره فتح بخوانید علی می آید
آیت صبر بیارید رضا پیدا شد

با قضا گوی که مولای قدر می آید
با قدر گوی که سلطان قضا پیدا شد

اهل ایران همه جان از پی ایثار آرید
که ولی نعمت و مولای شما پیدا شد

کیمیایی نظری آمده کز یک نگهش
ازدرون سیه سنگ طلا شد

اختر برج ولایت چه مبارک سرزد
ماه افلاک ولایت چه بجا پیدا شد

گرچه گفتند که در خوف ورجا باید بود
خوف از خویش برانید رجا پیدا شد

آمد از راه کریمی که به باب کرمش
تاج شاهی به قدمهای گدا پیدا شد

ای زغم خسته برو غصه به دیا افکن
ای گره بسته بیا عقده گشا پیدا شد

برق رحمت زد و اوراق غضب را سوزاند
قلم عفو پی محو خطا پیدا شد

نقش شیر از نگهش شیر ژیانی گردید
بی عصا معجز موسی و عصا پیدا شد

نه به محشر نه به برزخ نه به میزان نه صراط
این چراغیست که نورش همه جا پیدا شد

لاله آرزوی آل محمد رویید
گوهر گمشده اهل ولا پیدا شد

تا چو (میثم)به درش دست گدائی نگرفت
کس ندانست در این خانه چه ها پیدا شد

حاج غلامرضا سازگار

رقص قشنگ نور
امشب چه دیدنی ست

آواز شاد باد
امشب شنیدنی ست

عید است و عطر گل
پیچیده در هوا

بوی خوش گلاب
پر کرده سینه را

گلبوته های شمع
روییده هر کجا

می ریزد اشک شوق
یک غنچه بی صدا

گلدسته ها همه
غرق ستاره هاست

هر گوشه حرم
فریاد «یارضاست»

وقت زیارت است
پر می کشد دلم

همراه کفتران
من می روم حرم

علی اصغر نصرتی

سخن به مدح تو باید فصیح و کامل گفت
هم از شکوه مقامت ، هم از فضائل گفت

شبیه صائبِ صاحب سخن قصیده نوشت
غزل غزل سر زلف تو را چو بیدل گفت

نه چند مثنوی و قطعه و غزل ، باید
که شرح قصة حسن تو در رسائل گفت

عبا ، نه ... اینکه گدای شما شدم کافیست
حدیث حسن تو کی می توان چو دعبل گفت

تفضلی ! که فقط از تو خوانده ام یک عمر
و من نگفته ام و هر چه بود این دل گفت

زلال اشک مرا از تبار کوثر کن
در آسمان دو دستت مرا کبوتر کن

به قفل بسته کلید اجابت است اینجا
که آستانة جود و کرامت است اینجا

به دلنوازی جان در رواق او بنشین
چرا که قبر مسیحای عترت است اینجا

بکوش تا پرِ پروانه اش شوی ،‌ زیرا
پر از تلأ لؤ شمع هدایت است اینجا

زلال اشک تو از چشمة خلوص دل
همیشه إذن دخولِ زیارت است اینجا

نه دیدن حرم و قبر و صحن و گلدسته
هدف وصال حقیقی حضرت است اینجا

دوباره کسبِ ثواب هزار حج کردم
طواف قبرِ تو یا ثامن الحجج کردم

ببین که حال و هوای حرم چه عرفانیست
پر از بلور و کبوتر پر از چراغانیست

به لطف گنبد و گلدسته های زر پوشش‌
همیشه صحن حرم پر فروغ و نورانیست

کجاست روضة رضوان به غیر از این مرقد
کجاست جنت الأعلی اگر که اینجا نیست

صدای پر زدن بال جبرئیل است این
در ازدحام حرم گرمِ عطر افشانیست

حدیث سلسله از یادمان نخواهد رفت
ولایتت به خدا شرطی از مسلمانیست

هزار مرتبه شکر خدا که نور تو
چراغ زندگی مردمان ایرانیست

کتاب رأفت و مهرت پر از حکایتها
نظیرِ قصة آن پیر مرد سلمانیست

ز یادِ مردمِ سایه نشین ایوانت
نرفته خاطره های نماز بارانت

سلام ! مظهر یکتای « لیس إلا هو »
سلام ! حضرت خورشید ! ماهِ یوسف رو

مقام عصمتتان « إنما یرید الله »
قسم به اشهد أن لا اله الا هو

شبی نشان بده از باب « یطمئن قلوب »
به چشم خسته­ مان گوشه ای از آن ابرو

دخیل گریه ببندید زائران اینجا
به حلقه های ضریح مطهر از هر سو

چگونه ضامن دلهای ما نخواهد شد
رئوف شهر که کرده ضمانت آهو

خوشا به حال کسی که شبیه اهل نظر
به خدمت حرمش گیرد از مژه جارو

غباری از اثر رفت و آمدش شاید
شبیه فرش حرم بر روی سرش باشد

همیشه باغ لبش غنچة تبسم داشت
که خنده با لب نورانیش تفاهم داشت

تمام عمر شریفش ، مکارم الأخلاق
به لحظه لحظة اوقات او تجسم داشت

اگر امام رئوف است ، بسکه همواره
به سینه دغدغة مشکلات مردم داشت

برای رزق تمامِ کبوتران شهر
حیاط خانة آقا همیشه گندم داشت

هر آنکه جرعه ای از جام معرفت نوشید
سری به خاک قدوم امام هشتم داشت

و هر فرشته برای تبرک بالش
به خاک راه امامِ رضا تیمم داشت

برای ما به جز این آستان پناهی نیست
از آسمانِ حرم تا بهشت راهی نیست

تویی که این همه دارالشفایِ دل داری
نرفته از حرمت نا امید بیماری

دوباره نغمة نقّاره خانه می آید
شفا گرفته کسی با تفضّلت ! آری

کجاست گوش دلی تا که بشنود هر روز
از این ترنم نقاره بانگ بیداری

دو بال پر زدنت را قنوت اشکت کن
ببین برای پریدن عجب سبکباری

دوباره پنجره فولاد و إذن کرب و بلا
میان صحن حرم شد چه گریه بازاری

دوباره روضه گرفتند زائران اینجا
بیاد مشک عطش نوش و خشک سرداری

رهاست در نفس این حرم شمیم یاس
به یاد علقمه و قبر حضرت عباس

سید محسن احمدزاده

می آمد و عطر سلامش
بوی گل گیلاس می داد

دستان او بوی شکوفه
بوی بهار و یاس می داد

مردم هجوم آورده بودند
تا دستهایش را ببوسند

یک لحظه رویش را ببینند
بال عبایش را ببوسند

در بین آن جمعیت اما
او آمد و مهمان من شد

او آمد و این خانه آن روز
لبریز عطر یاسمن شد

چشمان زیبای نجیبش
رنگ زلال دوستی داشت

او یک نهال سبز بادام
در گوشه ای از خانه ام کاشت

او رفته اما خانه من
از عطر و بویش گشته لبریز

این نونهال سبز شاداب
هرگز نگیرد بوی پاییز

مهری ماهوتی