RSS
مجنون ترین لیلیِ صحرای نینوا بود؛ با دلی سرشار از عشق. گویی عشق لحظه به لحظه در وجودش تکثیر می شد. دلش، گاه در گرو محبت بود، گاه در گرو عشق؛ محبت وصف ناپذیر «وهب»؛ و عشقی فراتر از تمام محبت ها، به شهادت! به تنها آرزویی که مردان خدا، همیشه انتظارش را می کشیدند. او عاشق شهادت بود تا از کوفه و مردمان بی وفایش، به کانون مهر و وفاداری پرواز کند و همجواری فرزند پیامبر صلی الله علیه و آله را برگزیند.
نگاهش معطوف میدان، و دلش معطوف عشق یزدان بود. وهب را می دید که عاشقانه بال و پر از شعله عشق افروخته است و لحظه به لحظه به محراب وصال نزدیک می شود.
آشوب دل، قرار از او گرفته بود، دیگر مجالی برای ماندن نمی دید، آسیمه سر خود را به بالین پروانه نیم جانِ شمع وجود حسین رسانید و تمام محبتش را در نگاه عاشقانه اش ریخت و با همراهی اشک، نجوایی آرام آغاز کرد:
چگونه زین گل رعنا، دو چشم برادرم که هم بهار نگاه است و هم خزانِ نگاه؟!
موسیقی مهر، آهنگ دلنواز عشق می نواخت و آسمان به آرامش واپسین «وهب و همسر مهربانش» می اندیشید. اهریمنان تیره روز با آن چشم های آتشین، تاب تماشای عشق را و زیبایی را نداشتند. دست پلید اهریمن بالا رفت و... پروانگان چلچراغ حقیقت، آغوش نیاز به ناز شهادت گشودند!
رفت و آغوش، به آغوش تماشا وا کرد در دل حادثه فریاد زنان، غوغا کرد
پیکر زخمی خود را به تماشا سوزاند مثل ققنوس، که آغوش به آتش واکرد
سخن از وحدت محضی است، که در یک توفان قطره کوچید و شتابان سفر دریا کرد
صحبت از یک زنِ دریا دل دریا روح است که به همراهی همسر، گذر از صحرا کرد
قدرت عشق، چنان مرحله ای ساخته بود لیلی غرق جنون، فرصت حق، پیدا کرد
همسر خوب وهب، طاقت پاییز نداشت سهم آیینه خود، وسعت عاشورا کرد
سلام بر تو، ای بانوی شهید! سلام بر تو و صداقت خونین نگاهت!
سلام بر تو و عظمتِ شهادتت که سرشار از عظمت آسمانی «عاشورا» بود!
سلام بر تو و لحظه ای که در جوار میوه دل طه، زهره زهرا علیهاالسلام و زینب کبری علیهاالسلام ، رهسپار بهشت رضوان خواهی شد!
گوارای لحظه های عاشورایی ات «کوثر» عشق؛ ای خاتونِ عشق و شهادت!
نوشته شده در تاريخ پنج شنبه 23 مهر 1394 ساعت 9:08 PM | نظرات (0)
