اندیشه و احساس دو عنصر اصلی حیات بشر هستند. چرخهای اندیشه حرکت را پدید می آورد; و نسیم احساس گرمای تحرک و سایش و اصطکاک را برطرف می کند. مبانی متقن اندیشه ها با همه استواریشان اگر در فضای پاک احساس تنفس نکنند هرگز به شکوفه نخواهند نشست; احساس بی اندیشه نیز نسیمی است گذرا که شاید دست نوازش برگونه ها بکشد. اما خیلی زود عبور می کند و آدمی را در خلا اندیشه رها می سازد.گروهی به اندیشه بها می دهند و آدمی را به اندیشه تعریف می کنند و گروهی دیگر دل به احساس می سپارند و تعریف انسان را از خمیرمایه احساس می سازند که در این میان گروهی نیز به هر دو می اندیشند اما در ترازوی تجربه هرگز به تعادل این دو دست نیافته اند.شیعه بیش از دیگر جوامع اندیشه و احساس را در هم آمیخته است.این قوم هنگام جانفشانی همه احساس خود را در جام شهادت با چشم باز و عقل هشیار سر می کشد.

آنچه در این مقاله مورد توجه ا صلی است نگاه به واقعه عاشورا از منظر تفسیر و تعبیری است که از آن ارائه می شود. این حادثه ممکن است به گونه ای تعبیر شود که به هیچ وجه قابل اسوه شدن نباشد و به عنوان وظیفه الهی وتکلیفی ربانی که بر دوش امام حسین (ع) قرار گرفته بود به همان حادثه سال 61 هجری محدود گردد و یا با تفسیری ارائه شود که در آن سیره سیدالشهداء اسوه برای ظلم ستیزی و نفی مشروعیت نظام جبار غیر دینی قرار گرفته و الگویی برای تلاش و جهاد در راه اقامه حکومت دینی و اقامه احکام الهی و فرائض و سنن دینی در صحنه جامعه به شمار آید. اما قرائت دوم در بعضی از محافل با این پرسش مواجه است که با سکولاریزه شدن روابط اجتماعی چه رابطه ای دارد و نقش آفرینی مکتب عاشورا در چنین عصری چگونه خواهد بود؟

اگر صراط مستقیم می‌جویی بیا، از این مستقیم‌تر راهی وجود ندارد: حُبّ حسین(ع) آری کربلا از زمان و مکان بیرون است و اگر تو می‌خواهی که به کربلا برسی، باید از خود و بستگی‌هایت از سنگینی‌ها و ماندن‌ها گذر کنی… دیگر زمان از عاشورا نگذشته است و همه روزها عاشوراست. زمان بر امتحان من و تو می‌گردد تا ببیند که چون صدای هَل مِن ناصرِ امام عشق برخیزد، چه می‌کنیم؟… آماده باشید که وقت رفتن است. هر شهید کربلایی دارد… و کربلا را تو مپندار که شهری است میان شهرها و نامی است در میان نام‌ها، نه! کربلا حرم حق است و هیچ‌کس را جز یاران امام حسین(ع) راهی به سوی حقیقتی نیست… هر شهید کربلایی دارد… و برای ما کربلا پیش از آنکه یک شهر باشد یک افق است.

با الگو قرار دادن زنان حماسه‌ساز عاشورای 61 هجری، سخن خود را برای تأثیر و نفوذ بیشتر؛ چگونه به دیگران منتقل کنیم؟

طبق مستندات تاریخی، حضرت زینب (س) تلاش‌های وصف‌ناپذیری کرد که اگر آن‌ها را انجام نمی‌داد، شاید امروز نام و فرهنگی از واقعه عاشورا بر زبان‌ها نبود و پیام نهضت در کربلا همراه با بدن‌های مطهر شهدا در همان جا مدفون می‌شد. این بانوی بزرگوار با فعالیت‌های همراه با سیاست خود، به خوبی از عهده وظیفه خبررسانی و انتقال مفاهیم و اهداف والای واقعه عاشورا برآمد.شاخص‌های اصلی این موفقیت در انتقال اهداف این قیام توسط کاروان اسرای اهل بیت (ع)، می‌تواند الگوی مناسبی برای تمامی فعالین فرهنگی و مبلغان شیعی در بسط و توسعه فرهنگی دینی به خصوص فرهنگ عفاف و حجاب باشد. این شاخص‌ها عبارتند از:

واقع‌گویی و صداقت

بیان واقعیت از ویژگی‌هایی است که در فرهنگ اسلامی به ویژه قرآن کریم، بر رعایت آن تأکید شده است. این ویژگی، در خبررسانی واقعه کربلا به خوبی مشهود است. زینب کبری (س) به عنوان پیام‌آور در خطبه خود در مجلس ابن زیاد، بر صداقت خود چنین تأکید کرد: «…ای پسر زیاد! رسوا نمی‌شود، مگر فاسق؛ و دروغ نمی‌گوید، مگر فاجر! و آن چیزی است که ما از آن به دوریم…». صداقت حضرت در پیام‌رسانی واقعه عاشورا، سبب جلب اعتماد مخاطبان و عبرت‌آموزی مردم شد.