بنیانی‏ترین رکن جهش اقتصادی در عرصه‏ی علم و فن‏آوری است. از دیدگاه علم اقتصاد و به خصوص مدل‏های رشد و توسعه که در چند دهه‏ی اخیر به دنیا و کارگاه اقتصاد معرفی شده‏اند، حرکت جاذبه‏شکن در این عرصه را فقط منوط به فعالیت‏های خلاق ارزش افزوده و جابجاکننده‏ی منحنی عرضه در فضای دو بعدی قیمت و مقدار دانسته و معرفی کرده‏اند؛ ولذا معظم له بیش از موارد دیگر بر این بعد جهاد اقتصادی، یعنی جهاد علم و فن‏آوری تاکید دارند.
 
در عرصه‏ی صنعت نیز جز به تزریق دانش نوین و فن‏آوری در نظام تولید نمی‏توان در عرصه‏ی رقابت جهانی بر سه مزیت کیفیت، نوآوری مستمر و تولید انبوه با قیمت تمام شده‏ی اندک رقبا دست یافته و غلبه نمود.
 
در عرصه‏ی کشاورزی به مهار آب و افزایش میزان استحصال و کارآیی بهره‏برداری باید توجه ویژه‏ای شود؛ زیرا این فعالیت نیز ضریب خلاقیت بی‏شماری در عرصه‏ی اقتصاد دارد و به مصداق آیه‏ی شریفه‏ی «وجعلنا من الماء کل شیء حی» زنجیره‏ی حیات معلول مهار و استفاده‏ی بهینه از آب است.

در عرصه‏ی تولید، اکنون با پیاده‏شدن طرح هدفمندسازی یارانه‏ها مجال خوبی است تا بسان خانواده، عنان مدیریت بنگاه‏های اقتصادی را با واریز یارانه‏های نقدی از خواب و خمود بیدار نمود و نهضت تولید کم هزینه، کیفیت و نوآوری با خروجی انبوه و تقاضا محور راه انداخت و اجازه نداد تا قاطبه‏ی بنگاه‏های خدماتی و تولیدی غافلانه، افزایش قیمت حامل‏های انرژی را به مصرف‏کننده منتقل و مزایای طرح را مخدوش نمایند و خود در این حرکت مهم اقتصادی نه تنها نقش مؤثر و مفیدی نداشته‏باشند، بلکه باعث خنثی شدن آثار صرفه‏جویی انرژی نیز بشوند.
 
در عرصه‏ی نظام توزیع، حرکت حساب‏شده‏ی دولت با محور عدالت می‏تواند موجب محو فرصت‏های نابرابر در بازار پولی و مالی شده و زمینه‏ی خوبی برای شکستن موج‏آفرینی‏های پولی گردد و آرامش مستمری را برای تداوم روند تولید زمینه‏سازی کند. با جدیت بیشتر در ایفای نقش کلیدی و از جنسِ «کالای عمومی» تنظیم بازار در کلیه‏ی بازارهای پولی، مالی، کالاها، خدمات و نیروی کار تعادل را وجه غالب نظام بازار نموده وعرصه را بر امواج متلاطم فصلی و غیرفصلی تنگ کرده و زمینه‏ی مستعدی را برای انتظارات امیدبخش دو طرف عرضه و تقاضا ایجاد نماید.
 
بودجه سال 90 نیز باید موج جدیدی در عرصه‏ی فعالیت عمرانی زیر ساخت‏ها و ایجاد اشتغال ایجاد نماید. نباید بهانه‏ای چون «ظرفیت پایین اقتصاد» و یا «تورم‏زا بودن بودجه‏ی انبساطی»، عرصه را بر این دو امر مهم تنگ کند. در عوض با تمام قوا باید حقوق حقه‏ی مالیاتی برای تأمین منابع بودجه اخذ شود تا کسری عارض نشود. در این راستا دعوت به مشارکت هرچه بیشتر و تلاش سازنده‏ی آحاد مردم باعث انباشت بهترین ثروت و دارایی کشور یعنی «سرمایه‏ی اجتماعی» می‏شود. باید با استعانت از دستورات اسلام، گستره‏ی سنت الهی انفاق در جامعه اسلامی فراخ‏تر شود؛ که اگر این امر با تقوای الهی تحقق پیدا کند، به مصداق آیه‏ی قرآن کریم، خداوند تبارک و تعالی چنان از آسمان و زمین برکات خود را نازل کند که حساب‏شدنی نباشد.
 
در معادلات دنیایی، انفاق، پتانسیل عدم تعادل‏ها را بر طرف و استعداد رشد و توسعه در کلیه‏ی عرصه‏ها را فراهم می‏کند.
 
سنت حسنه‏ی سفرهای استانی نیز زمینه‏ی خوبی برای نیل به اهداف تعادلی در بازارها و عدالت در برخورداری مناطق است؛ البته این مهم زمانی کامل می‏شود که مجدداً سنت حسنه‏ی حضرت امام خمینی(ره)، یعنی «جهاد سازندگی ثانی» ایجاد شود تا نهاد کارآمدی در جهت تجمیع فعالیت‏های خودجوش مردمی، گروه‏های هجرت و جهادی، توزیع کمک‏ها و انفاقات مردمی و ... به‏وجود آید و بتواند تا اقصی نقاط کشور در دل کویر و روستاها و مناطق محروم در عرصه کم مقیاس محرومیت نیز وارد شود و با خود حوزه‏های فرهنگی و تبلیغاتی را نیز همراه سازد و....
 
همه و همه‏ی اینها نیازمند توجه مشترک مردم و دولت است و نباید مردم عزیز خود را از این وظیفه‏ی اسلامی مبرا ببینند؛ بلکه طبق فرمایش رهبری عظیم‏الشأن این مشارکت در شرایط کنونی که نظام استکبار در صدد شکستن بیداری و مقاومت اسلامی به رهبری نظام اسلامی ایران در دنیای اسلام است، یک وظیفه‏ی اسلامی است.*

http://www.sarbazanerahbar.blogfa.com