مولای ما نمونه‌ی دیگر نداشته است —- اعجاز خلقت است و برابر نداشته است

وقت طواف دور حرم، فکر می کنم —- این خانه بی‌دلیل ترک بر نداشته است

دیدیم در غدیر که دنیا به جز علی—- آیینه‌ای برای پیامبر نداشته است

سوگند می خورم که نبی شهر علم بود —- شهری که جز علی در دیگر نداشته است

طوری ز چارچوب، در قلعه کنده است —- انگار قلعه هیچ زمان در نداشته است

یا غیر لافتی صفتی در خورش نبود —- یا جبرئیل واژه‌ی بهتر نداشته است

چون روز، روشن است که در جهل گم شده است —- هر کس که ختم ناد علی بر نداشته است

این شعر استعاره ندارد برای او —- تقصیر من که نیست برابر نداشته است

سید حمیدرضا برقعی

اى گلرخ دلفریب خود کام —– وى دلبر دلکش دل آرام
شد وقت که باز دور ایام —– گامى بزند موافق کام
برخیز تو نیز آسمان وار —– یکروز به کام ما بزن گام
بستان و بده بگو سرودى —– برخیز و برو بیا بزن جام
چون خرمن گل به عشوه بنشین —– چون سرو روان به جلوه بخرام
از شام به عیش کوش تا صبح —– وز صبح به طیش باش تا شام
امروز بگو مگر چه روز است —– تا گویمت این سخن به اکرام
موجود شد از براى امروز —– آغاز وجود تا به انجام
امروز ز روى نص قرآن —– بگرفت کمال ، دین اسلام
امروز به امر حضرت حق —– شد نعمت حق به خلق اتمام
امروز وجود، پرده برداشت —– رخساره خویش جلوه گر داشت
امروز که روز دار و گیر است —– مى ده که پیاله دلپذیر است
چون جام دهى به ما جوانان —– اول به فلک بده که پیر است
از جام و سبو گذشت کارم —– وقت خم و نوبت غدیر است
برد از نگهى دل همه خلق —– آهوى تو سخت شیرگیر است
در عشوه آن دو آهوى چشم —– گر شیر فلک بود،اسیر است
در چنبر آن دو هندوى زلف —– خورشید سپهر،دستگیر است
مى نوش که چرخ پیر امروز —– از ساغر خورپیاله گیر است
امروز به امر حضرت حق —– بر خلق جهان على امیراست
امروز به خلق گردد اظهار —– آن سر نهان که درضمیر است
آن پادشه ممالک جود —– در ملک وجود بر سریراست
چندان که به مدح او سرودیم —– یک نکته ز صدنگفته بودیم

( حاج میرزا حبیب خراسانى ت : ۱۲۶۶ ه و: ۱۳۲۷ ه . ق )

 دیوان حاج میرزا حبیب خراسانى ، به سعى و اهتمام على حبیب ، کتابفروشى زوار، تهران ، چ ۴، ۱۳۶۱ ه . ش ،صص ۳۲۴، ۳۲۵

هر چه بینى در بسیط خاک کج خوى شریر —– هر که بینى مانده در چنگال آمالش اسیر
کفر و الحاد و نفاق و دور ماندن از صواب —– و این پلیدیها و ظلمت هست ز انکارغدیر
چون رسول اللّه خاتم گشت مامور از خدا —– تا نماید ره ، بشر را سوى احسان کثیر
تا رهاند از پریشانى و جهل و خودسرى —– هم نماید راه روشن را براى هر بصیر
آمدش جبریل و گفتا: اى امیر انبیا —– اى که در کانون خلقت نیست مانندت نظیر
من تو را از جانب یزدان پیام آورده ام —– اى که هستى بر خلایق هم بشیر و هم نذیر
اى که بر ذرات عالم مى رسد از توحیات —– واى که در عرش علا باشد تو را جا وسریر
تا رهانى خلق را از تیرگیهاى ضلال —– تا کنى بینا به نور باطن خود هر ضریر
تا کنى بنیان دین را استوار و پایدار —– تا نماند حجتى از بهر افراد شریر
مجمعى اندر غدیر خم بپرداز و بگو —– بعد من باشد على بر ارض و ما فیها سفیر
حکم او حکم من است و حکم من حکم خدا —– حب او ایمان و بغضش کفر و زین نبودگزیر
فرض بر هر فرد انسان است تا از روى صدق —– رخ نهد بر آستان این جوانمرد دلیر
هست جنت جایگاه پیروان صادقش —– هر که از او روى تابد دوزخش باشد مسیر
هر که من مولاى او هستم على مولاى اوست —– هست این فرمان رب خالق حى قدیر
حاضران گفتند پذیرفتیم و یک تن زان گروه —– بخ ‌بخ گفت و بیعت کرد و خواند او راامیر
لیک بعد از رحلت او کند آن کان نفاق —– چاهى اندر معبر آن سفله خویان قصیر
تا به آل مصطفى ظلم و جفا سازد روا —– تا ببندد راه را بر حق شناسان بصیر
تا زند آتش به باب معبر روح الامین —– تا شود خون از جفایش قلب زهراى خبیر
تا که بعد از اندکى از جور و بیداد یزید —– اهل بیت او شود در دست اهریمن اسیر
تا هدایى را زبان گویاست خواهد از خدا —– تا مصون مانند، از هر رنج ، یاران امیر

( ابوتراب هدائى ت : ۱۲۷۶ ـ و: ۱۳۷۳ ه . ش )

 ابـوتـراب هـدایـى ، راه سعادت (برگزیده اشعار)، بنیاد پژوشهاى اسلامى ، چ۱ ، ۱۳۷۴ ه . ش ، مشهد، ص ۳۱

*شعر غدیر

سـروش غـیـبـم به پرده دل سراید از عشق داستانها —– که جز به مهر على فروزان نگرددانوار آسمانها
چو حسن او ماه دلربایى چو طلعتش جلوه خدایى —– چو قامتش سرو با صفایى ندیده چشمى به بوستانها
به هر دل افتد ز مهر نورش بنوشد از باده طهورش —– به جامى از کوثر حضورش شودمجرد تن و روانها
شـنـیده نیروى سنانش ، فکندن عمرو و صد چو آنش —– ندیده اى قدرت روانش به کشور ملک لامکانها
بـه ملک جان شاه کشور است او،به شهر علم نبى در است او —– به گنج حق پاک گوهراست او، خراج یک جلوه اش جهانها
ز حق مجیب دعاى آدم به امر ایزد وصى خاتم —– فروغ اللّه و نور عالم ، فداى او جان جان جانها
ظـهـور عـیـن الکمال ایزد شهود کل الجمال ایزد —– به قهر و سطوت جلال ایزد خدانمایى به چشم جانها
خـرد به کار على است حیران که چیست این سرسر سبحان —– مثالى از بى مثال یزدان ،دراواز آن بى نشان نشانها
خلیفه اللّه اعظم است او، معلم روح آدم است او —– امیر پاکان عالم است او امام مطلق بر انس و جانها
کـتاب ناطق امام بر حق معین طاها ولى مطلق —– خلافتش بر جهان محقق حکومتش بر تن و روانها
على عالى امیر ایمان ولى ایزد خدیو امکان —– وصى احمد سمى سبحان جلالتش برتر از بیانها
دو دیـده اش بـر جـمـال سرمد دو نرگسش مست حسن ایزد —– بهشتیان ر ا به نص احمددو گوهرش سید جوانها
هزار یک از صفاتت نکرده وصف اى امیر عالم —– اگر فرستد هزار دفتر، فرشته وحى از آسمانها
تـو ظـل خـورشـید لایزالى ، تو ذات بیمثل را مثالى —– تو ساقى جرعه وصالى به باغ رضوان به بوستانها
تو جوهر قدرت خدایى تخلق وصف کبریایى —– ز مهر حق در مثل ضیایى تو را سزدقدر و عز و شانها
تـو در غدیر از خداى قادر امیر باطن شدى و ظاهر —– که تاجدارى شرع اطهرتوراست شایسته نى فلانها
به ملک دین جز تو شه نزیبد بر این فلک جز تو مه نزیبد —– شهى به هر دل سیه نزیبدتویى گل و خارت این و آنها
تو بسمل دفتر خدایى ، به کشتى شرع ناخدایى —– شهنشه تاج انمایى ثناى حسن تو برزبانها
تـو خـسـرو هـل اتى مقامى بشیر رحمت به خاص و عامى —– ز کوثر عشق یا رجامى به عاشقان بخش و تشنه جانها
تـویـى کـه شـمـشـیر آبدارت فکند سرها به خاک ذلت —– بس آتش قهر و اقتدارت زمشرکان سوخت دودمانها
ز امـر بـلـغ بـه حـکـم ایزد شدى تو چون جانشین احمد —– رقیب گشت از حسد مخلد به نار محرومى از جنانها
بـه شـکر اعزاز پادشاهى به شیعیان از کرم نگاهى —– مخواه ما را بدین تباهى نظر کن اى شه به پاسبانها
تو پرده دار ظهور ذاتى تو آینه جلوه صفاتى —– تو کشتى نوح را نجاتى فراتر از گردش زمانها
چـو خـوانـمـى دفـتر و کتابت فصاحت بیحد کلامت —– فزایدم معرفت پیامت زدایدم شبهت و گمانها
تـبـارک آن خـوش کتاب ایمان مفسر مجملات قرآن —– فصاحتش نور چشم سحبان مسخرش عقل نکته دانها
بـه خیل خوبان تو پیشوایى بر اهل دل شاه اولیایى —– غرض ز معراج مصطفایى که آرداز غیبت ارمغانها
شـبـى کـه راز کـمیل خوانم چو شمع روشن شود روانم —– ز شوقت از دیده خون فشانم زدل کشم ناله و فغانها
صباح اگر خوانمى دعایت به پیشگاه ازل ثنایت —– به چشم دل بینمى صفایت در آن حقایق وز آن بیانها
ز عـلـم و عـقـل و سخا و قدرت به زهد و حلم و تقى و همت —– ندید چشم جهان مثالت نه در زمین نى در آسمانها
به سجده گه سر نهادى ز جور ابن ملجم مرادى —– به گلشن قدس پرگشادى برستى ازجور سرگرانها
به تیغ زهر آبداده ناگاه شکافت آن جبهه به از ماه —– فرشته فریاد زد که اللّه برآمد از قدسیان فغانها
منم (الهى ) گداى کویت ز هر طرف چشم دل به سویت —– که افتدم یک نظر به رویت به وقت رحلت ز جسم جانها
الـهـیـم بـنـده تو شاهم به کوى عشقت فتاده را هم —– که بخشد ار غرقه در گناهم محبتت زآتشم امانها

( الهى قمشه اى و: ۱۳۵۲ه. ش )

کـلیات دیوان حکیم الهى قمشه اى ، انتشارات علمیه اسلامیه ، چاپ چهارم ۱۴۰۸ه.ق ، تهران ، ص ۳۲۰

سیدنا سلام علیك یا محمد
بلغ ما انزل الیك یا محمد
عید غدیر است ، على امیر است
على على جان (2)
على كه شمع دلهاست نور هدایت او
نقل دهان احمد، نقل حكایت او
تمام نعمت حق بود ولایت او
به باغ دین ز مهرش داده صفا محمد
عید غدیر است . على امیر است
على على جان (2)
عید غدیر گرفته صفاى دیگر امشب
نبى زبان گشوده به مدح حیدر امشب
على شده وصى پاك پیمبر امشب
به دوستان مولا كند دعا محمد
عید غدیر است ، على امیر است
على على جان (2)
ولى ذات سرمدى كسى به جز على نیست
چشم و چراغ احمد كسى به على نیست
برادر محمد كسى به جز على نیست
على قسم به قرآن یكیست با محمد
عید غدیر است . على امیر است
على على جان (2)
كسى كه از ازل بود عبد خدا على بود
كسى كه با نبى بود از ابتدا على بود
كسى كه از پیمبر نشد جدا على بود
كسى كه در رخش دید نور خدا محمد
عید غدیر است . على امیر است
على على جان (2)

* شعر غدیر

اسماعيل نورى علاء : غدير،معيارى كه بدنيا آمد
آرى...خم!
شربدار ولايت‏
غدير حادثات‏
و ميان منزل افشاى رازهاست.
بنگريدش‏
كه بر اوج دست و بازو
در چنگ چنگالى از نور
ايستاده است‏
به ابرها نزديكتر تا به ما
و نگاه نمى‏ كند
نه در چشمان مشتاق‏
نه در ديدگان دريده از حسد.
به اين ترانه گوش كنيد
كه در هفت آسمان مى ‏طپد:
«هر كه مرا مولاى خويش بداند اينكه فرا چنگ من ايستاده مولاى اوست» . آرى  
امروز همه چيز كامل است‏
معيارى بدنيا آمده‏
كه در سايه‏اش‏
نيك و بد از هم مشخصند.
در اين زلال،بايد جان را به شستشو نشست‏
در غدير،يك تاريخ تبلور پيدا كرد.
و بدينسان،آن دشت كه ديروز گمنامش،
كندى و سستى قافله‏ ها را مى ‏زدود،
امروز،
طلوع آفتاب ولايت را بستر شد.
آن بركه آب،ميانه كويرى برهوت،
كه رنج و خستگى مسافران را به جان مى‏خريد،
امروز،
چشمه جوشان و هميشه جارى پهنه آرمان‏هاى والا گشت.
بدينسان بود كه پيامبر(درود خدا بر او و خاندانش)
ندا در داد:
آنها كه بى‏ ولايت على(سلام خدا بر او)رفته‏اند،
باز گردند و
در كناره غدير،«آينه بلند اى آسمان كوير»
با حماسه‏ ساز نهضت اسلام،روح مطهر زمان،
بيعتى دوباره كنند،
و در طبيعت حقيقت،تنفسى روح نواز و مستى ‏زا...
و اينگونه بود كه به يكباره،
از كالبد بى ‏جان يك دشت پر سكوت‏
غوغاى اجابت و پذيرش برخاست.و هياهوى سر در گم انسانى،
در بازتاب مرزهاى روشنى و جاودانگى‏
جوششى مداوم يافت،
بيراهه ‏ها،نهاده شد،
و حجت در جانشان بياميخت.
راستى را،
مگر خورشيد در غروبش،
ماه را به نور افشانى،نمى‏گمارد؟
و مگر دريا،
ابر را،
از خود و براى خود،غنا نمى ‏بخشد؟
در اين زلال،بايد جان را به شستشو نشست و از اين دريا،بايد گوهرهاى ناب به دست آورد.
در غدير كه به چه مى ‏انديشد؟
در غدير گويا محمد صلى الله عليه و آله مى‏انديشد:
بدون على عليه السلام چگونه خواهد رفت؟
و على عليه السلام مى‏ انديشد:
بدون محمد صلى الله عليه و آله چگونه خواهد رفت؟
و على عليه السلام مى ‏انديشد:
بدون محمد صلى الله عليه و آله چگونه خواهد ماند؟
و مردم بين همين رفتن و ماندن است كه به ابهامى شگفت گرفتار آمده ‏اند:
اين همان محمد صلى الله عليه و آله است كه مى‏ماند،اگر با على بيعت مى ‏كرديم،
و اين حتى على عليه السلام است كه مى ‏رود،اگر بيعت را شكستيم!!
توده مردم به چگونگى بيعت مى ‏انديشند و سران توطئه به شكستن بيعت...!!
چهارده قرن با غدير ص 177
محمد باقر انصارى

* شعر غدیر

حاج غلامرضا سازگار : غدير نقش ولاى على به سينه ما

غدير عيد همه عمر با على بودن‏
غدير آينه‏ دار على ولى الله ست

غدير حاصل تبليغ انبيا همه عمر
غدير نقش ولاى على به سينه ماست

غدير يك سند زنده،يك حقيقت محض‏
غدير از دل تنگ رسول عقده گشاست

غدير صفحه تاريخ وال من والاه‏
غدير آيه توبيخ عاد من عاد است

هنوز لاله «اكملت دينكم» رويد
هنوز طوطى «اتممت نعمتى» گوياست

هنوز خواجه لولاك را نداست بلند
كه هر كه را كه پيمبر منم،على مولاست

بگو كه خصم شود منكر غدير،چه باك‏
كه آفتاب،به هر سو نظر كنى پيداست

چو عمر صاعقه كوتاه باد دورانش‏
خلافتى كه دوامش به كشتن زهراست

* شعر غدیر

محمد تقى بهار : باده تولا،شراب روحانى

اى نگار روحانى،خيز و پرده بالا زن‏
در سرادق لاهوت ، كوس «لا» و «الا» زن

در ترانه معنى،دم ز سر مولا زن‏
وانگه از غدير خم،باده تولا زن

تا ز خود شوى بيرون،زين شراب روحانى
در خم غدير امروز،باده‏اى بجوش آمد

كز صفاى او روشن،جان باده نوش آمد
و ان مبشر رحمت،باز در خروش آمد

كان صنم كه از عشاق،برده عقل و هوش آمد

با هيولى توحيد در لباس انسانى

اوست كز خم لاهوت،نشأه صفا دارد
در خريطه تجريد،گوهر وفا دارد

در جبين جان پاك،نور كبريا دارد
در تجلى ادراك جلوه خدا دارد

در رخش بود روشن،رازهاى رحمانى

* شعر غدیر

حكيم ناصر خسرو : مگريز از عهد روز غدير

بياويزد آن كس به غدر خداى‏
كه بگريزد از عهد روز غدير

چه گوئى به محشر اگر پرسدت‏
از آن عهد محكم شبر يا شبير

* شعر غدیر

يوسف على مير شكاك : آفتاب روى زهرا در غدير

ماه صد آئينه دارد نيمه شبها در غدير
روزها مى ‏گسترد خورشيد،خود را بر غدير

پيش چشم آسمان،پيشانى باز على‏
آفتاب روى زهرا در پس معجز غدير

طائى شميرانى:ماه سايه آفتاب

سايبان باور نكردم مه شود بر آفتاب‏
تا نديدم بر فراز دست احمد بو تراب

آرى آرى ماه بر خورشيد گردد سايبان‏
مصطفى گر آفتاب آيد،على گر ماهتاب

* شعر غدیر

مكرم اصفهانى : غدير حقه الماس

انديشه مكن زانكه كند وسوسه خناس‏
در باب على يعصمك الله من الناس

بايد بشناسانيش امروز به نشناس‏
بازار خزف بشكنى از حقه الماس

حق را كنى آنگونه كه حق گفت مدلل

* شعر غدیر

حالى اردبيلى : خم جنت

صبح سعادت دميد،عيد ولايت رسيد
فيض ازل يار شد،نوبت دولت رسيد

از كرمش بر گدا،داد همى جان فزا
گفت بخور زين هلا،كز خم جنت رسيد

احمد عزيزى:جوشش غدير از غيرت

غدير خم از غيرت بجوش است‏
ببين قرآن ناطق را خموش است

خم غدير از كف اين مى ترست‏
زانكه على ساقى اين كوثر است

* شعر غدیر

محمد على صفرى(زرافشان) : صحراى غدير زيارتگه دلها

آن روز كه با پرتو خورشيد ولايت‏
ره را به شب از چهار طرف بست محمد

صحراى غدير است زيارتگه دلها
از شوق على داد دل از دست محمد

تا جلوه حق را به تماشا بنشينند
بگرفت على را به سر دست محمد
يحيى:كوثرى از مى غدير خم

ساقى اى قدت طوبى،اى لبت كوثر
كوثرى ميم امروز،از غدير خم آور

آور از غدير خم،خم خمم مى كوثر
من منم بده ساغر،خم خمم بده صهبا

باده در غديرم ده،از غدير خم،خم خم‏
همچون زاهدان شهر،در غدير خم شو گم

مى ز خم وصلم ده،تا كف آورم بر لب‏
خم دل كنم دجله،دجله را كنم دريا

* شعر غدیر

محمود شاهرخى : جوشش غدير در رگ زمان

به كام دهر چشاندى ميى ز خم غدير
كه شور و جوشش آن در رگ زمان جارى است

ز چشمه ‏سار ولاى تو اى خلاصه لطف‏
به جويبار زمان فيض جاودان جارى است

* شعر غدیر

دكتر يحيى حدادى ابيانه : به يمن فيض ولايت

ستاره سحر از صبح انتظار دميد
غدير از نفس رحمت بهار چكيد

گرفت دست قدر ، رايت شفق بر دوش‏
زمين به حكم قضا آب زندگى نوشيد

بر آسمان سعادت ز مشرق هستى‏
سپيده داد نويد تولد خورشيد

به باغ،بلبل شوريده رفت بر منبر
چو از نسيم صبا بوى عشق يار شنيد

ز خويش رفته،نواخوان عشق بود و سرود
به بانك زير و بم،اسرار خطبه توحيد

فتاد غلغله در باغ و شورشى انگيخت‏
كه خيل غنچه شكفت و به روى او خنديد

هوا ز عطر گلاب محمدى مشحون‏
زمين به عترت و آل رسول بست اميد

رسول ،سدره ‏نشين شد،على به صدر نشست‏
پى تكامل دينش خداى كعبه گزيد

گرفت پرچم اسلام را على در دست‏
از اين گزيده زمين و زمان به خود باليد

به يمن فيض ولايت شراب خم الست‏
به عشق آل على از غدير خم جوشيد

* شعر غدیر