بعد از اینکه درروایات متعددمهدویت را جستجوکرده ومطالعه کردم نکته ای را یافتیم که هدفگذاری برای جهاد اقتصادی باید بالاترین نقطه باشد تا خود را کم کم به آن نقطه برسانیم ولی برای اینکه خوب بشناسیم وبدانیم که بایدخودرابه سمت اقتصادمهدوی ببریم وهرچه به آن سو برویم وخودرانزدیک آن نقطه کنیم در کارخود موفقیم ولی اگر دورشویم ومردم هم آن را احساس نکنند یعنی داریم جهاد اقتصادی انجام نمی دهیم ودر وهم به سر می بریم فکر می کنیم که به سمت جها اقتصادی می رویم.این هدف گذاری نوعی الگو می باشد برای یک جهادگراقتصادی واین هدف ها به این منوال است:

1-احیاء زمین توسط مهدی(عج)
2-دو بار بخشش مال به مردم در سال
3-تقیسم دوبار خوراک در ماه
4-سادات در تقیسم اموال

متون پيش‌گويي آسماني و غير آسماني اديان و ملل مختلف جهان، آکنده از اخباري است که گوياي رخداد خشکسالي‌هاي متعدّدي است که در گوشه گوشة جهان در پايان دوران رخ مي‌دهند. تجربة قحطي براي بشر، تجربه‌اي جديد نيست و به طور مشخّص در دوره‌هاي پيشين، زماني که قرار بود يوسف پيامبر(ع) براي نجات بني‌اسرائيل مأموريت يابد، اندکي پيش از آن بحراني دامن مصريان را گرفت و در پي وفور نعمت، تجربة خشکسالي عجيبي را نمودند. اين قحطي چنان وسيع و شديد بود که بانوي ثروتمندي چون زليخا به فقر و گدايي مي‌افتد.1 بنا بر آنچه از پيش‌گويي‌ها بر مي‌آيد پيش از آمدن منجي جهاني و آخرين نجات بخشي الهي نيز، جهان دچار قحطي و خشکسالي فراگير و شديدي مي‌شود. شايد قرار است خداوند همگان را دچار اضطراري کند که از صميم دل، آمدن منجي را طلب کنند و از هر که غير اوست دل بکنند.
با نگاهي گذرا و سريع در «انجيل»، برخي از پيش‌گويي‌ها دربارة قحطي آخرالزّمان را چنين مي‌توان يافت:

از جمله نشانه های مهمّ نزدیک شدن ظهور امام مهدی(علیه السلام) گران شدن نرخ کالاها، به ویژه موادّ غذایی، است که بر اثر آن بسیاری از مردم کم درآمد دچار گرسنگی می شوندواین خود عاملی مهم برای حرکت وجهاداقتصادی می باشد که ائمه ما برآن تاکید داشتند.
مفضّل بن عمر می‏گوید:
از امام صادق(علیه‏السّلام) در بارۀ گفتار خدای عزّ و جلّ [و لنذیقنّهممن االعذاب الأدنی دون العذاب الأکبر، لعلّهم یرجعون] (1) پرسیدم، فرمود:
عذاب سبکتر گرانی نرخ، و عذاب سخت‏تر مهدی با شمشیر است(2) .
چنان ‏که می‏دانید، امام مهدی(علیه‏‏السّلام) و شمشیرش برای نافرمانان عذاب، و برای مؤمنان رحمت است.

همان‌طور که می‌دانید، قرآن کریم آخرین کتاب خدا برای دین جهانی است. بدیهی است که چنین کتابی باید از بیان هیچ مطلبی که در شناخت و عمل لازم می‌آید فروگذار ننموده باشد. لذا بیان حق تعالی در قرآن مجید، ضمن آن که «محکم و متشابه» - «تفسیر و تأویل» و ... دارد،  دارای روح و جسم و ظاهر و باطن است. چنان چه در احادیث بیان شده است که قرآن را ظاهری و باطنی است و باطن آن را باطنی تا هفتاد باطن است. (البته این معنا برای ذهن ما نا آشنا و غیر قابل فهم نیست، چرا که هر جمله‌ی ایجازی دارای ظاهر و باطن و بواطن است – به ویژه اگر آن جملات ادبی و حکیمانه نیز باشند).

تفسیر نمونه، با عبارت گویاتری «بقیه اللَّه» را چنین معنا كرده است: هر موجود نافعی از طرف خداوند كه برای بشر باقی مانده و مایه خیرو سعادت او گردد،«بقیة اللَّه» محسوب می‏شود1 از این رو، امام زمان ‏علیه السلام كه وجود شریفشان مایه بیشترین خیر و بركت برای جامعه بشری است، یكی از بهترین مصادیق آیه مباركه است. به قول یكی از قرآن پژوهان معاصر، آیه ‏های قرآن دارای مفاهیم جامع هستند و در عصرهای بعد می‏توانند بر مصداق‏های كلی‏تر و وسیع‏تر تطابق داشته باشند.