در اسلام، دو عید فطر و قربان از اعیاد بزرگ دینی به شمار می آیند. هر دو عید در پایان دو فریضه دینی آمده اند و در هر دو، نمازی مشترك با مضمونی واحد اقامه می شود. نخستین سوالی كه در بادی امر به ذهن خطور می كند این است كه آیا میان این دو، وجه یا وجوه اشتراكی وجود دارد كه آنها را به دو عید بزرگ مسلمانان مبدل ساخته است؟ به بیانی دیگر، آیا این دو عید در عین تفاوت های زمانی و اختلافات ظاهری هر دو از یك حقیقت واحد حكایت می كنند و ریشه در آن دارند؟ برای یافتن پاسخ سؤال فوق لازم است، نگاهی به هریك از این دو عید و فرائضی كه این دو از پس آن می آیند، داشته باشیم.
عید فطر
سخن را با عید فطر آغاز می كنیم. رمضان، صوم(روزه) و فطر سه واژه آشنا و مقدس برای هر یك از مسلمانان است. صوم ناظر به فریضه ای دینی است كه در آن یك مسلمان مكلف است از طلوع فجر (اذان صبح) تا غروب خورشید (اذان مغرب) خود را از انجام مجموعه ای از اعمال حفظ نماید. بسیاری از این اعمال در حالت عادی و در غیر شرایط روزه جایز و مباح است، اما شخص روزه دار باید از انجام آنها خودداری كند. به عنوان نمونه خوردن، آشامیدن، سر را در زیر آب فرو بردن و روابط زناشویی در حالت عادی حلال و جایز است، اما فرد روزه دار موظف می شود از طلوع فجر تا غروب خورشید، همراه با ضرورت اجتناب از محرماتی چون دروغ بستن به خدا و پیامبر و نظائر آن، از پاره ای امور حلال نیز دوری كند.(به ادامه مطلب مراجعه کنید)





.jpg /_WebsiteData/Article/ArticleImages/1/1388/Azar/Rasekhoon1.jpg)
4 









