ولادت

بسم الله الرحمن الرحیم

نواده‏ی پیامبر عزیز اسلام (ص) ،و نخستین فرزند امیر مؤمنان علی و فاطمه علیهما السلام در نیمه‏ی ماه رمضان،در سال سوم هجری،چشم به جهان گشود. ⁽¹⁾ پیامبر (ص) برای گفتن تهنیت،به خانه‏ی علی آمد و نام او را،از سوی خدا«حسن‏»نهاد. ⁽²⁾

با پیامبر

حدود هفت‏سال از زندگی این نواده،با پیامبر عزیز اسلام (ص) گذشت ⁽³⁾.پدر بزرگ مهربان،او را سخت دوست می‏داشت: چه بسیار که او را بر شانه می‏نهاد و می‏گفت:خداوندا،من دوستش دارم،تو نیز او را وست‏بدار!» ⁽⁴⁾...«آنکه حسن و حسین را دوست‏بدارد،مرا دوست داشته است و آنکه با ایندو کینه ورزد و ایشان را دشمن بدارد،با من دشمنکامی کرده است...» ⁽⁵⁾ و هم می‏فرمود:«حسن و حسین،سرور جوانان بهشتند» ⁽⁶⁾. و نیز می‏فرمود:«این دو فرزند من،امامند،چه قیام کنند و چه نکنند ⁽⁷⁾ ». بزرگی منش و سترگی روح آن امام،چندان بود که پیامبر ارجمند اسلام (ص) او را با خردی سال و کمی سن،در برخی از عهدنامه‏ها،گواه می‏گرفت،واقدی آورده است که:پیامبر، برای‏«ثقیف‏»عهد ذمه بست،خالد بن سعید آنرا نوشت و امام حسن و امام حسین-درود خدا بر آنان-آنرا گواهی فرمودند ⁽⁸⁾. و هم،آنگاه که پیامبر به امر خدا،با اهل نجران،به‏«مباهله‏»برخاست،امام حسن و امام حسین و حضرت علی و فاطمه (ع) را نیز به فرمان خدای،همراه خویش برد و آیه‏ی تطهیر در پاکدامنی آن گرامیان فرود آمد ⁽⁹⁾.

اسم آن بزرگوار حسن است و این اسم از طرف پروردگار عالم به ایشان عنایت شده است. از امام سجاد روایت است که چون حضرت مجتبی (ع) به دنیا آمد، جبرئیل بر پیامبر (ص) نازل شد و از طرف حق تعالی گفت: چون منزلت امیرالمؤمنین نسبت به تو، به منزله هارون نسبت به موسی است و اسم پسر هارون حسن بوده است، پس اسم او را حسن بگذارید.روایت منزلت، روایتی است مشهور میان علمای اسلام؛ زیرا از طریق عامه و خاصه با سندهای متعددی از رسول اکرم روایت شده است که مکرراً فرموده اند«یا عَلِی انْتَ مِنّی بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسی الّا انَّهُ لانَبِی بَعْدِی» «تو نسبت به من همچون هارونی نسبت به موسی، جز آنکه پس از من پیامبری نخواهد آمد.» یعنی همچنانکه هارون در غیبت موسی، خلیفه موسی بود تو نیز خلیفه منی، و فقط تفاوت در این است که پس از موسی پیامبرانی آمدند؛ ولی پس از من پیامبری نخواهد آمد.

امام حسن عليه السلام سال سوم هجرت در مدينه متولد شد و هفت سال و اندى جد خود را درك نمود و در آغوش مهر آن حضرت به سر برد و پس از رحلت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله كه با رحلت حضرت فاطمه سه ماه يا شش ماه بيشتر فاصله نداشت تحت تربيت پدر بزرگوار خود قرار گرفت.امام حسن عليه السلام پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امر خدا و طبق وصيت آن حضرت، به امامت و خلافت رسيد و نزديك به شش ماه به اداره امور مسلمين پرداخت و در اين مدت معاويه كه دشمن سرسخت امام على و خاندان او بود و سال‏ها به طمع خلافت جنگيده بود به عراق كه مقر خلافت امام حسن عليه السلام بود لشكر كشيد و جنگ آغاز كرد واز سوى ديگر سرداران لشكريان امام حسن را تدريجاً با پول‏هاى گزاف و نويدهاى فريبنده اغوا نمود و لشكريان را بر آن حضرت شورانيد.

امام دوم شیعیان واولین فرزند امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س) بنا بر مشهور در پانزدهم رمضان سال سوم هجری در مدینه به دنیا آمد. پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله به دستور خداوند، ایشان را حسن نام نهاد و گوسفندی قربانی کرد و موی سر آن نورسیده را تراشید و به اندازه وزن آن، نقره صدقه داد. آن حضرت در ۳۷ سالگی به امامت و خلافت رسید و در سال ۴۱ه‍.ق. مجبور به صلح با معاویه شد. دوره حکومت آن حضرت شش ماه و سه روز طول کشید. امام حسن پس از صلح، به مدینه رفت و ده سال تا هنگام شهادت در مدینه بود.