شب تار من خدایا زچه رو سحر ندارد

مگر این عزیز زهرا ز دلم خبر ندارد

تو به من مگر نگفتی , غم دل به او بگویم

غم دل بگفتم اما به من او نظر ندارد

همه دم زنم صدایش شنوم مگر نوایش

چه کنم که آه سردم به دلش اثر ندارد

تو بگو کجا روم من که جمال او ببینم

که دلم به جز جمالش هوس دگر ندارد

تو بده نشانم او را که جز او دگر نبینم

که ندیده هر که او را به یقین بصر ندارد

ز ظهور او سئوالی بنمودم از یکی گفت

که ز وقت رجعت او خبری بشر ندارد

به کجایی ای عزیزم نگری به حال و دردم

که فراق و دوری تو به جز از ضرر ندارد

تو برای شیعه هستی چو پدر به امر یزدان

تو بیا که شیعه جز تو پدری دگرندارد

نه فقط منم که هجرت زده آتشی به جانم

به حسین(ع) نما عنایت که کسی به بر ندارد

تو به کربلا نبودی به حسین کمک نمایی

ز وفابرس به دادش که کسی به سر ندارد

به کنر نعش اکبر بنشست حسین (ع) و گفتا

که خبر دهد به لیلا که دگر پسر ندارد

به مصائب حسینی به جهان کسی چو (کردی)

از میان سینه سوزان سخنش اثر ندارد

گفتم چرا قلبم دگر بر تار زلفت گير نيست
سر بر زمين افكند و گفت خود كرده را تدبير نيست
اشكي به زير مقدمش انداختم رحمي كند
گفتا كه اشك بي ورع در رتبه تاثير نيست
گفتم بيا در بند كش اين بنده فرار را
گفتا اگر عاشق شوي كاريت با زنجير نيست
گفتم كه ديگر گوييا افتاده ام از چشم تو
با غم نگاهم كرد وگفت مهدي زنوكر سير نيست

يك شب بيا ستاره بريزم به پای تو

ای آفتاب من همه چيزم فدای تو

يك شب بيا به ما برسد ای اذان صبح

از پشت بام مسجد كوفه صدای تو

ما مدتی است خانه تكانی نكرده ايم

شرمنده ايم در دل ما نيست جای تو

غير از همين دو قطره اشكی كه مانده بود

چيزی نداشتم كه بيارم براي تو 

از روزهای هفته سه شنبه برای من

شبهای پنجشنبه و جمعه برای تو

روزی به خاطر سفر جمكران من

روزی به خاطر سفر كربلای تو

دوبیتی های روز جمعه و امام زمان (عج)

عمری به جز بیهوده گفتن سر نکردیم
تقویمها گفتند و ما باور نکردیم
دل در تب لبیک تاول زد ولی ما
لبیک گفتن را لبی هم تر نکردیم . . .

عادت کرده ایم که بگوییم منتظریم.

عادت کرده ایم بعد از هر صلواتمان بگوییم:

وَ عَجل فَرَجَهُم...

عادت کرده ایم بعد از هر نماز دعای فرج بخوانیم.

حتی از روی عادت برای سلامتی امام زمان (عج)

صلوات نذر می کنیم.

به نبودنش،به نیامدنش،به انتظارمان عادت کرده ایم.

اگر پنجشنبه ها منتظر نباشیم یکی از کارهای روزمره مان

را انجام نداده ایم. یا فکر میکنیم اگر صبح های جمعه در

مراسم دعای ندبه شرکت نکنیم از دوستانمان عقب افتاده ایم.

آخرین باری که صبح جمعه بیدار شدیم

و از این که "او" نیامده بود دلمان گرفت

یا "شاید" گوشه چشممان تر شد کی بود...؟

مهدی جان، آقای من

الا مسافر صحرا خدا کند که بيايي
          اميد غائب زهرا، خدا کند که بيايي
   کنون که دل شده پر خون براي خاطر مجنون
                         تو اي حقيقت ليلا، خدا کند که بيايي
                                 براي اينکه ببينم پس از غياب هزاره
                                          مزار مخفي زهرا، خدا کند که بيايي
                                                دلم دوباره ز غمها کنون رميده زِهًرجا
                                       گرفته بهر تو تنها، خدا کند که بيايي
                               به انتظار قدومت، دو ديده دوخته ام من
                       به قفل بسته درها، خدا کند که بيايي
               دوباره روز گذشت و نيامدي تو وليکن
                          براي لحظه فردا، خدا کند که بيايي
                  ميان عاشق و معشوق، چه جاي قيد و مکاني
                                چه اين مکان و چه هرجا، خدا کند که بيايي
                                             بدون حُسن تو اي گُل بهار جلوه ندارد
                                                   گل شکفته زيبا، خدا کند که بيايي

                                   اللهم عجل لولیک الفرج

که پیش از این؟که هم اکنون ؟ که بعد از آن ؟ که هنوز؟

وبا چه قید بگویم که « دوستت دارم»؟

که تا ابد؟که همیشه؟که جاودان؟که هنوز؟

سئوال میکنم از تو : هنوز منتظری؟

تو غنچه می کنی این بار هم دهان که : هنوز...

چقدر دلخورم از این جهان بی موعود

از این زمین که بیایی...از آسمان که هنوز...

جهان سه نقطه ی پوچی است خالی از نامت

پر از « همیشه همینطور»  از « همان که هنوز»

ولی تو « حتما » ی و اتفاق می افتی

ولی تو « باید» ی ، ای حس ناگهان که هنوز...

در آستان جهان ایستاده چون خورشید

همان که می دهد از ابرها نشان که هنوز...

شکسته ساعت و تقویم پاره پاره شده

به جستجوی کسی آن سوی زمان که هنوز...

دنیای با حضور تو دنیای دیگریست

روز طلوع سبز تو فردای دیگریست

باز هر غروب جمعه دلم زار می زند

چشم انتظار جمعه زیبای دیگریست

بایادت ای مسافر شبگرد کربلا

اینجا نشسته ام، دل من جای دیگریست