این روزها که شیعه کشی رخ نموده است

شاید نوید آمدنت را دلالت است

آقا! شکایت دلمان را کجا بریم

"عجّل علی ظهور"   شما اوج حاجت است

کوفی شده زمانه و هیچ اعتماد نیست

حتی به حرف ما که دعامان شهادت است...
 
آقا به خاطر دل زینب ظهور کن...

در سوریه حضور حرامی جسارت است
 
آقا قبول! منتظرانت کجا و من

وقتی تمام زندگی ام غرق حسرت است

اینجا به بغض های حسن خیره مانده ام...

در کوچه ای که مادرتان بی حمایت است...

قصدم گریز نیست به صحرای کربلا...

آنجا که ناله ی همگان وا مصیبت است

کاش صاحب برسد بنده به زنجير کند

اين جوانان همه را در ره خود پير کند

هيچ کس کاش نباشد نگهش بر راهی

چشم بر در بُود و دلبر او دير کند

کاش چشم گل زهرا به دل ما افتد

با نگاهش به دل غمزده تاثير کند

کاش از روی ترحم گذرد بر دل من

و بسازد دل ويرانه و تحويل کند

کاش صاحب نفسی همدم اين خسته شود

که زِ گرمی لبش مسئله تغيير کند

کاش با آن قلم عشق شبی نام مرا

در ميان صحف فاطمه تحرير کند

کاش روزی بزند تکيه به ديوار حرم

با همان لحن علی نغمه تکبير کند

کاش جز مجلس او جای دگر پا ننهم

تا فقط مجلس او جان مرا سير کند

هوای جمکران تو دل مارا هوایی کرد

دلم را گنبد فیروزه ای رنگی طلایی کرد

من از شبهای کوه خضر زیباتر نخواهم دید

از آن جا هم حرم هم جمکران را می توان بوسید

اگرچه مردم دنیا سراسر دوستت دارند

ولیکن اهل قم یک جور دیگر دوستت دارند

خدا را شکر بین شهر ما از تو نشان پیداست

کمی از پشت بام خانه ما جمکران پیداست

اگر هر جای دنیایم دلم در یک خیابان است

همیشه نیمه شعبان دلم در چار مردان است

خیابانی که دل سرمست یوسف می شود در آن

و با اصرار هی شربت تعارف می شود در آن

به پای دل به شوق دیدن دلدار خواهم رفت

پیاده از حرم با گریه تا گلزار خواهم رفت 

حرم- گلزار احساس صفا تا مروه را دارد

و بالای سرم یک کعبه ی زیبا خدا دارد

من بیچاره دنبال تو هستم چاره ی من چیست؟

تو هستی در میان ما ولی توفیق دیدن نیست

و می دانم مرا که دل به تو بستم تو میبینی

اگرچه اهل پایین شهر قم هستم تو می بینی

و می دانم که حتما سر به ماهم می زنی آقا

تو حتی سر به جشن بچه ها هم می زنی آقا  

چه می شد باز کودک می شدم با شور دلتنگی

دوباره کوچه را تزیین کنم با کاغذ رنگی

و می خواهد تو را حتی نگاه بچه ها آقا

برای کودکان چشم در راهت بیا آقا

دلیل این همه غیبت کجاست ای مولا

بگو که این همه دوری رواست ای مولا

نظاره کردن آن چهره ی دل آرایت

تمام حاجت این بینواست ای مولا

ز کوچه دل من ماه من شبی بگذر

که خاک پای تو چون توتیاست ای مولا

گناه بین من و تو جدایی افکنده

دلم همیشه به یاد شماست ای مولا

به یاد غربت جدت همیشه می گریم 

دلم اسیر غم کربلاست ای مولا

 مثل هر بار برای تو نوشتم:

        (( اللهم عجل الولیک الفرج ))

حک شد به روی بال قنوت نمازمان        

                                                           این خواهش قدیمی (( آقا ظهور کن ))

نمی دونم از چی و از کجا شروع کنم فقط وقتی به این فکر می افتم که ماه رمضونم تموم شد ولی من همونم که هستم و هیچ تغییری نکردم و صد حیف می سوزم و می سوزم ، چقدر تو این ماه شبیه آقام شدم ، چقدر به فکرش بودم ، چقدر ... 

 ولی وقتی به کارام نگاه می کنم به این فکر می کنم که اصلا آقا از دست من راضی شد یا خدای نکرده ...

خودم و می بینم وقتی اسیر نفسم شدم چون شیطونی در کار نبود و هیچی به هیچی .

 راستی آقا نماز روزه هات قبول ، عیدت مبارک ، نماز عید تو کجا خوندی ؟ ، و ...

یادمه اول ماه رمضون این بیت و می خوندیم :

کاش در این رمضان لایق دیدار شویم                          سحری با نظر لطف تو بیدار شویم

اما حالا این طوری می خونم :

آیا در این رمضان لایق دیدار شدم ؟                             سحری با نظر لطف تو بیدار شدم؟

مهربانم ! عالم از توست ...

غریبانه چرا میگردی ؟

ای که هر دم دم ز مولا میزنی

پس چرا وقت عمل جا می زنی

ای که گوئی در پناه مهدی ام

مستحق یک نگاه مهدی ام

نام مهدی جان من بازیچه نیست

عاشق مهدی خدا داند که کیست

ای که اظهار ارادت می کنی

در خفا صد ها جنایت می کنی

عاشق مهدی نمودار وفاست

قلب اوآئینه مهر و صفاست

ذکر یا مهدی ز هر ذکری نکوست

دوستی با او جواز آبروست

ما نه اندر عشقبازی جاهلیم

ما برای عشق حرمت قائلیم

هر کسی چشم انتظار مهدی اشت

بی تکلف ریزه خوار مهدی است

سرمه افرشتگان خاک رهش

حاتم طائی گدای درگهش

چشم زیبایان عالم سوی اوست

یوسف مصری غلام کوی اوست

دل گلستان است و مهدی یاس اوست

صد میخانه زنده از انفاس اویت

معجزاتی برتر از عیسی کند

بی عصا کار دو صد موسی کند

مهدی موعود یعنی مصطفی

رونوشتی از علی المرتضی

اوست عین احمد احمد عین اوست

مه غباری از کف نعلین اوست

هر که قائل نیست بر امر ظهور

بی شعور است بی شعور است بی شعور

انتظار اوهمه درد است درد

هر که با مهدی بود مرد است مرد

انتظار او همه فیض است فیض

دشمن او نطفه حیض است حیض

اوامیر ملک جن و آدم است

او ولی امر کل عالم است

در زمین و در سماء این صحبت ایت

مهدی زهرا امام امت است

خط آزادی ز کلک شصت اوست

جمعه ها پرونده ها در دست اوست

اولیا را چون وصی خاتمه است

نقش مهر دست او یا فاطمه است

این همه شور از پی خوش عهدی است

آرزوی ما ظهور مهدی است

«سید خوش» زاد ای دل سوخته

فاطمه دیده به مهدی دوخته