(( اللهم عجل الولیک الفرج ))

حک شد به روی بال قنوت نمازمان        

                                                           این خواهش قدیمی (( آقا ظهور کن ))

نمی دونم از چی و از کجا شروع کنم فقط وقتی به این فکر می افتم که ماه رمضونم تموم شد ولی من همونم که هستم و هیچ تغییری نکردم و صد حیف می سوزم و می سوزم ، چقدر تو این ماه شبیه آقام شدم ، چقدر به فکرش بودم ، چقدر ... 

 ولی وقتی به کارام نگاه می کنم به این فکر می کنم که اصلا آقا از دست من راضی شد یا خدای نکرده ...

خودم و می بینم وقتی اسیر نفسم شدم چون شیطونی در کار نبود و هیچی به هیچی .

 راستی آقا نماز روزه هات قبول ، عیدت مبارک ، نماز عید تو کجا خوندی ؟ ، و ...

یادمه اول ماه رمضون این بیت و می خوندیم :

کاش در این رمضان لایق دیدار شویم                          سحری با نظر لطف تو بیدار شویم

اما حالا این طوری می خونم :

آیا در این رمضان لایق دیدار شدم ؟                             سحری با نظر لطف تو بیدار شدم؟