شنبه 15 اسفند 1388 ساعت 11:46 PM
«قرآن» كتاب زندگي است. كتاب تحرك و تلاش است. كتاب سعادت است. كتاب بيداري و آگاهي و سيادت و رفعت است. ظلمات و تاريكي هاي زندگي دنيا را نور مي افشاند و راه مي نمايد و انسان سرگشته و بي پناه و وامانده از قافله نجات و رهايي را دست مي گيرد و جان و روح عطشناكش را از جرعه هاي زلال حقيقت سيراب مي كند. قرآن، كتاب «دنيا» و «آخرت» است. انسان را از فراز و نشيب هاي معيشت خاكي و از عرصه هاي مختلف زندگي اجتماعي به فلاح و رستگاري آخرت مي رساند. دنيا را مزرعه آخرت مي داند و پل عبور به زندگاني جاودان. با آنكه قرآن كتاب زندگي و سعادت بشر است و به امور دنيايي و زندگي اجتماعي مي پردازد و انسان را در فراز و نشيب ها و مراحل گوناگون زندگي دنيا رها نمي سازد و همواره راه مي نمايد و طرح و برنامه مي دهد و نظم و سامان مي آفريند و كار و تلاش مي طلبد و اجر و پاداش مي دهد، قدرت هاي استعماري با دسيسه هاي مختلف اين كتاب را از زندگي مسلمانان جدا كردند تا با فاصله جوامع اسلامي از معارف و تعاليم و قوانين قرآن، راه براي سلطه و چپاول آنان هموار گردد و موانع قتل و نهب و ظلم و سلطه جويي هايشان يكي پس از ديگري مرتفع شود.
.
