موعود

برگرفته از کتاب يكصد و پنجاه درس زندگى(آیت ا...مکارم شیرازی)،ص15

درس پنجم: در ميان دو مسؤوليت بزرگ‏

امام صادق عليه السلام مى‏ فرمايد:

الْمُؤْمِنُ بَيْنَ مَخافَتَيْنِ: ذَنْبٌ قَدْ مَضَى‏ لا يَدْرِى ما صُنْعُ اللَّهُ فيه وَ عُمْرٌ قَدْ بَقِىَ لا

يَدرِى ما يَكْتَسِبُ فِيهِ‏[1]

ترجمه‏

انسان با ايمان همواره از دو چيز نگران است از گناهان گذشته خود كه     نمى داند خدا با او چه رفتار مى‏ كند، و از عمر باقيمانده

كه نمى‏ داند خود چه خواهد كرد!

شرح كوتاه‏

بارزترين نشانه ايمان، احساس مسؤوليت است، احساس مسؤوليت در برابر اعمالى كه انجام داده و احساس مسؤوليت در برابر وظايف و

تكاليفى كه در پيش دارد.

آن كسى كه اين دو احساس را دارد همواره به فكر

جبران كوتاهى‏ هاى گذشته است؛ و همچنين در فكر پيدا كردن بهترين راه ممكن براى استفاده از فرصت‏هاى باقيمانده،

و اين هر دو رمز تكامل و پيشرفت يك انسان با يك ملت است، مردمى كه نه به اعمال گذشته مى‏انديشند و نه به فكر ساختن آينده ‏اند، افرادى بينوا و بدبختند.