خوش آمدید

درگاه فرمانروا بسان دريا است، جوينده اي از دريا ريگ به كف مي آورد و ديگري دُر شاهوار.((بزرگمهر)) 

كسي شايستگي سرفرازي و سروري را دارد كه فروتن و بخشنده باشد، بكوشد، بجويد، با همراهان همدل در طلب دانش و تجربه سفر كند و هميشه با همه كس به مدارا و آهستگي رفتار نمايد.((بزرگمهر)) 

هر كه نيك نهاد و پاك منش و كوشا باشد، به آنچه سزاوار است مي رسد.((بزرگمهر)) 

دانش، برترين داده هاي يزدان پاك است و خردمند هميشه سرور است.((بزرگمهر)) 

جنگي هر چند كه زورمند بُوَد از حيلت بي نياز نگردد.((بزرگمهر)) 

هر كه به آن چه دارد بسنده كند، هميشه بي نياز بود.((بزرگمهر)) 

هر كه به آن چه دارد بسنده كند، هميشه بي نياز بود.((بزرگمهر)) 

خرد، آدمي را گرانبهاترين چيز است. خداوند خرد در هر دو جهان كامروا و سرافراز است و اگر از جامه ي خرد محروم بُود دانش بجويد. چه، دانشور سرور سروران است و اگر از آن هم بي بهره بود بايد دلير بوده و در ميدان نبرد بي باك باشد تا در نظر پادشاه، گرامي و پيوسته، شاد و فرمانروا آيد و اگر اين نيز نداشت ديگر درخور زنده ماندن نيست و بهتر است كه مرگ، وي را دريابد.((بزرگمهر)) 

دارايي، هم مايه ي سربلندي و آسايش است و هم سبب خواري و پريشاني. اگر به آيين خرد صرف شود آفريننده ي شادي و برآورنده ي نام نيك است، اما اگر بنهند و نخورند يا چنانكه بايد بكار نبرند بهاي سنگ و گوهر شاهوار يكي است.((بزرگمهر)) 

ستوده و نيك فرجام كسي است كه دادگر و نيكنام و در كردار و گفتار به هنجار باشد.((بزرگمهر)) 

همرزمان هوشيار برگزين و اگر خصم بر تو تيز گرديد از او برمتاب. اما چون يقين كردي كه در برابر او تاب پايداري نداري به جنگ مكوش و با خصم پر توان مياشوب.((بزرگمهر)) 

حيله و تزوير را به كارهاي خود راه مده.((بزرگمهر)) 

مردمان را خُرده (عيب) مگيريد كه هيچ كس بي خُرده نيست.((بزرگمهر)) 

بر دوستي كه حسود باشد، ايمن نمي توان بود.((بزرگمهر)) 

دل در آرزوي آنچه دسترسي بدان امكان پذيز نيست نبايد بست، به اين دليل كه مايه رنج تن و بلاي جان است.((بزرگمهر)) 

اميد، آهستگي و ملايمت زندگي را روشن و شيرين مي كند، خشم و تيزي مايه ي رنج و بلا است. آهسته رو از عيب جويي مي گريزد و شرم و آهستگي را دوست مي دارد.((بزرگمهر))

آن كه خواهان آسايش جان و تن است بايد شكيبا و بردبار باشد، در دوستي و داد و ستد با مردم كژي و كاستي و فريبكاري نكند. چون گناهي از كسي بيند و بر او دست يابد، ببخشد و كينه خواه و تيز خشم و دشمن سوز و نابردبار نباشد((بزرگمهر)) 

هر كه از سرنوشت ديگران پند نگيرد، ديگران از سرنوشتش پند خواهند گرفت.((بزرگمهر)) 

بايد پيوسته به پروردگار بي همتا رو آوريم، در هر كاري او را بينا دانسته و باور كنيم كه روزي دهِ مختار، اوست.((بزرگمهر)) 

فر و شكوه زماني فزوني مي يابد كه دانا در نزد ما ارجمند باشد و كام بدخواه را به زهر بي اعتنايي بيالاييم.((بزرگمهر)) 

در نظر خردمند شادي اي كه غم در پي دارد بي ارزش است.((بزرگمهر)) 

خرسندترين آدم كسي است كه دل از مهر و موافقت گردان سپهر برگيرد.((بزرگمهر)) 

پيشه اي برگزين كه از آن شرمساري نبري.((بزرگمهر)) 

دل اهل دانش زماني شاد مي گردد كه بردبار بوده و مردم بي شرم را به خويش نزديك نكند.((بزرگمهر)) 

دل آدمي بنده آرزو است. سرشتها يكسان نيست، هر كس خويي دارد و جويا و خواهان چيزي است.((بزرگمهر)) 

پادشاهانِ مردم دوست، برگزيدگان پروردگارند.((بزرگمهر)) 

خردورزان هميشه به راه آزادگان و راستان مي روند.((بزرگمهر)) 

آن كس كه به آموختن كوشاتر و گوشش به دانش شنواتر است، اميدوارترين كسان است.((بزرگمهر)) 

بدنژادان و بدگوهران بايد خطاكار را از درگاه خويش برانند تا نيكان از گزندشان در امان بمانند.((بزرگمهر))