خوش آمدید

امام على علیه السّلام فرمودند:

إذا جَمَعْتَ الْمالَ فَأنت فيهِ وَكيلٌ لِغَيرِكَ يَسْعَدُ بِهِ وَ تَشقى أنتَ؛

هرگاه مال اندوختى، تو در آن نماينده كس ديگرى هستى كه او با آن خوشبخت مى شود و تو بدبخت مى گردى.

غرالحکم، ح 4135.

امام على علیه السّلام فرمودند:

اَلسَّعيدُ مَن وُعِظَ بِغَيرِهِ وَ الشَّقىُّ مَنِ انْخَدَعَ لِهَواهُ؛

خوشبخت كسى است كه از (سرنوشت) ديگران پند بگيرد و بدبخت كسى است كه فريب هوا و هوس خود را بخورد.

نهج البلاغه، خطبه 86.

امام على علیه السّلام فرمودند:

قيلَ لِلعَبدِ الصّالِحِ لُقمانَ: أيُّ النّاسِ أفضَلُ ؟ قالَ: المُؤمِنُ الغَنِيُّ ، قيلَ: الغَنِيُّ مِنَ المالِ ؟ فَقالَ: لا ، ولكِنَّ الغَنِيَّ مِنَ العِلمِ الَّذي إنِ احتيجَ إلَيهِ انتَفَعَ بِعِلمِهِ ، وإنِ استُغنِيَ عَنهُ اكتَفى ؛

به عبد صالح ، يعنى لقمان ، گفته شد: كدام يك از مردمان ، با فضيلت ترند؟ گفت: «مؤمنِ برخوردار» . گفته شد: از مال؟ گفت: «نه ؛ ليكن برخوردار از دانشى كه اگر به او محتاج شدند ، از دانشش سود برند و اگر از او بى نياز شدند، خودش به آن اكتفا كند» .

بحالانوار، ج 13، ص 421

امام على علیه السّلام فرمودند:

إنْ عَقَلْتَ أمرَكَ وَأصَبتَ مَعرِفَةَ نَفسِكَ فَأَعرِض عَنِ الدُّنيا وَ ازْهَد فيهافَاِنَّها دارُ الأْشقياءِ و لَيسَت بِدارِ السُّعَداءِ؛

اگر در امور زندگى خود انديشيده و خود را شناخته اى، پس از دنيا روى بگردان و ازآن دل بِكَن، زيرا دنيا سراى بدبختان است نه سراى خوشبختان.

غرالحکم، ح 3733.

امام على علیه السّلام فرمودند:

فِى الْمَوتِ راحَةُ السُّعَداءِ، فِى الدُّنيا رَغبَةُ الأْشقياء؛

مرگ آسايش خوشبختان و دنيا خواهش بدبختان است.

غرالحکم، ح 6502 و ح 6503

امام علی علیه السّلام فرمودند:

سَکِّنُوا في أنفُسِکُم مَعرِفهَ ما تَعبُدُونَ حَتّي يَنفَعَکُم مَا تُحَرِّکُونَ مِنَ الجَوارحِ بِعبادَهِ مَن تَعرِفُونَ؛

شناخت خدايي که مي پرستيد را در جانهاي خود جاي دهيد تا خم و راست شدنهايتان براي عبادت کسي که مي شناسيدش، شما را سود دهد.

بحارالانوار/ ج 75/ ص 63

امام على علیه السّلام فرمودند:

بُكاءُ الْعُيونِ وَ خَشْيَةُ الْقُلوبِ مِنْ رَحْمَةِ اللّه تَعالى ذِكْرُهُ ، فَاِذاوَجَدْتُموها فَاغْتَنِمُوا الدُّعاءَ وَ لَو اَنَّ عَبْدا بَكى فى اُمَّةٍ لَرَحِمَ اللّه تَعالى تِلْكَ الاُمَّةَ لِبُكاءِذالِكَ الْعَبْدِ ؛

گريه چشم ها و ترس دل ها ، از رحمت خداوند بلند نام است. بنابراين ، هر گاه اينها رادر خود يافتيد ، دعا كردن را غنيمت شماريد . اگر در ميان يك امّت ، يك بنده هم گريه كند ، خداوند متعال به خاطر گريه آن بنده ، بر آن امّت رحم مى كند

مکارم الاخلاق، ص 317.

امام على علیه السّلام فرمودند:

اَلاْنْصافُ يَرْفَعُ الْخِلافَ وَ يوجِبُ الاْيتِلافَ؛

انصاف، اختلافات را از بين مى برد و باعث الفت و همبستگى مى شود.

غرالحکم، ح 1702.

امام على علیه السّلام فرمودند:

مَا اتَّخَمْتُ قَطُّ. فَقيلَ لَهُ: وَ لِمَ يا وَلىَّ اللّه ؟ قالَ: ما رَفَعْتُ لُقْمَةً اِلى فَمىاِلاّ ذَكَرْتُ اِسْمَ اللّه سُبحانَهُ عَلَيْها؛

هيچ گاه به سوء هاضمه مبتلا نشدم». پرسيدند: چرا؟ فرمودند: «زيرا هيچ لقمه اى به سوى دهان نبردم، مگر اين كه نام خدا را بر آن، ياد كردم.

المحاسن، ج 2، ص 438.

امام على علیه السّلام فرمودند:

وَ ايمُ اللّه ، مَا كانَ قَوْمٌ قَطُّ فِى غَضِّ نِعْمَةٍ مِنْ عَيْشٍ فَزالَ عَنْهُمْ اِلاَّبِذُنُوبٍ اِجتَرَحوها لاَنَّ اللّهَ لَيْسَ بِظَـلاّمٍ لِلْعَبيدِ؛

به خدا سوگند، هرگز نعمت گروهى كه از زندگىِ خوش بهره مندند، از بين نمى رود، جز به وسيله گناهانى كه مرتكب مى شوند؛ چرا كه خداوند هرگز به بندگان ظلم نمى كند.

نهج البلاغه، فرازی از خطبه 178