هر کس که در دست محرّم دست دارد

بر آتش سوزان این غم دست دارد

عشق حسین ابن علی بی شک و تردید

در ذرّه ذرّه کار عالم دست دارد

آهي اگر برآمده، از جان كيستي؟

اشكي اگر چكيده، ز چشمان كيستي؟

اي سرخ‌پوش شعله‌ور شهر آسمان

اي آفتاب، سينه ی ‌سوزان كيستي؟

تمام حاجت ما را خدا به ما داده

که از صفای حسینش به ما صفا داده

تمام آرزویم دیدن محرّم بود

که فیض درک عزا را خدا به ما داده

عمری ست خاک مقدم ماه محرّمم

دائم نشسته بر سر راه محرّمم

جز درگهش به هیچ دری رو نکرده ام

تنها، گدای سفره ی شاه محرّمم

وقتی که همه به سنگ عادت کردند

در پیله ی عافیت اقامت کردند

از صحنه ی کربلا ملائک با سوز

هفتاد و دو آیه را تلاوت کردند

شاعر: علی حاجتیان فومنی