تنها پناه
آن چه یوسف داشت، نزد دیگران یافت نمیشد. از اینرو با این که میان یوسف و برادرانش 18 روز فاصله بود،(217) آنان برای تهیهی آذوقه، این مسیر طولانی را پیمودند. اگر آذوقه در جای دیگری نیز یافت میشد، هرگز سختی این راه طولانی را به جان نمیخریدند.
گمشدهی بشر امروزین - عدالت، معنویت و در یک کلام، رشد انسان -(218) نیز تنها نزد یوسف زهرا (عج) است و بس. او تنها کسی است که میتواند نیازهای بشریت را برآورده سازد و او را در همهی ابعاد به کمال برساند. تا این باور در انسانها شکل نگیرد، او ظهور نخواهد کرد.
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
لایکون هذا الامر حتی لایبقی صنف من الناس الا و قد ولّوا علی الناس حتی لایقول قائل انا لو ولّینا لعدلنا. ثم یقوم القائم بالحق و العدل.(219)
ظهور رخ نخواهد داد مگر هنگامی که همهی گروهها بر مردم حکومت کردند و کسی نگوید: اگر ما، حاکم بودیم، به عدالت رفتار میکردیم. پس از این وضعیت، قائم (عج) همراه با حق و عدالت، قیام خواهد کرد.
این حدیث بدین معناست که مردم باید دریابند که خود، توان هدایت، رهبری و رسیدن و رسانیدن به آرمانهای خویش را ندارند. پس باید در پی منجی واقعی باشند، که همانا حضرت مهدی (عج) است.
